คำสอนของพระเยซูคริสต์ที่นำไปสู่ความเติบโตทางจิตวิญญาณ

คำเทศนาบนภูเขา

(มัทธิว บทที่ 5 ถึง 7)

บทที่ 5 (คงตัวเลขข้อไว้)

การมีความสงบสุขในยามทุกข์ยากด้วยความหวังของคริสเตียน

“เมื่อพระองค์ทรงเห็นฝูงชน คริสตชนก็เสด็จขึ้นไปบนภูเขา และเมื่อพระองค์ประทับนั่งแล้ว เหล่าสาวกก็มาหาพระองค์ 2 และพระองค์ทรงเปิดพระโอษฐ์และเริ่มสั่งสอนพวกเขาว่า:

3 “ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่ตระหนักถึงความยากจนฝ่ายวิญญาณของตน เพราะอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของพวกเขา

4 “ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่โศกเศร้า เพราะพวกเขาจะได้รับการปลอบโยน

5 “ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่มีใจอ่อนโยน เพราะพวกเขาจะได้รับแผ่นดินโลกเป็นมรดก

6 “ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่หิวกระหายความชอบธรรม เพราะพวกเขาจะได้อิ่มบริบูรณ์

7 “ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่มีความเมตตากรุณา เพราะพวกเขาจะได้รับความเมตตากรุณาตอบแทน

8 “ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่มีใจบริสุทธิ์ เพราะพวกเขาจะได้เห็นพระเจ้า

9 “ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่สร้างสันติ เพราะพวกเขาจะได้ชื่อว่าเป็น ‘บุตรของพระเจ้า’” (มัทธิว 5:1-9)

เราต้องใช้ความสามารถทางจิตใจของเราในการมองไปสู่อนาคตโดยอาศัยความยินดีในความหวัง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของผลแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์: “ส่วนผลของพระวิญญาณนั้นคือความรัก ความยินดี ความศานติ ความอดทน ความเมตตา ความดี ความเชื่อ ความอ่อนโยน การควบคุมตนเอง สิ่งเหล่านี้ไม่มีธรรมบัญญัติข้อห้ามเลย” (กาลาเทีย 5:22,23) มีบันทึกไว้ในคัมภีร์ไบเบิลว่าพระบิดาบนสวรรค์ทรงเป็นพระเจ้าที่มีความสุข และคริสเตียนประกาศ “ข่าวดีของพระเจ้าผู้ทรงมีความสุข” (1 ทิโมธี 1:11) ในขณะที่ระบบสิ่งต่าง ๆ นี้ไม่เคยตกอยู่ในความมืดมนฝ่ายวิญญาณมากขนาดนี้มาก่อน เราต้องเป็นดั่งแหล่งกำเนิดแสงสว่างด้วยข่าวดีที่เราแบ่งปัน และด้วยความยินดีในความหวังของเราที่เราต้องการจะส่องสว่างไปยังผู้อื่น: “ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก เมืองที่ตั้งอยู่บนภูเขาจะถูกซ่อนไว้ไม่ได้ เมื่อคนจุดตะเกียงแล้วไม่ได้เอาถังครอบไว้ แต่ตั้งไว้บนเชิงตะเกียง และมันจะส่องสว่างแก่ทุกคนที่อยู่ในบ้านนั้น ในทำนองเดียวกัน ให้ความสว่างของท่านส่องไปต่อหน้ามนุษย์ เพื่อพวกเขาจะได้เห็นการดีของท่าน และสรรเสริญพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์” (มัทธิว 5:14-16) ขอให้เราทำให้ความยินดีของพระเจ้าเป็นป้อมปราการของเรา: “อย่าโศกเศร้าเลย เพราะความยินดีของ *พระยาห์เวห์ (YHWH) คือป้อมปราการของท่าน” (เนหะมีย์ 8:10)

YHWH คืออักษรสี่ตัว (Tetragrammaton) ของพระนามพระเจ้า ในการแปลคัมภีร์ไบเบิล (ฉบับแปลโลกใหม่) พระนามนี้ปรากฏในรูปแบบการออกเสียงที่ใช้กันทั่วไปมานานหลายศตวรรษว่า « พระเยโฮวาห์ » การออกเสียงนี้มีความคลาดเคลื่อนสองประการคือ การใส่การออกเสียง J แทนที่จะเป็น I (i) หรือ Y และตัว V ที่สอดคล้องกับ W ซึ่งออกเสียงว่า « อู » หรือ « อูว » (ไม่ใช่ ว หรือ วี) การออกเสียงที่ถูกต้องของอักษรสี่ตัวนี้คือ YeHou(W)aH (เยฮูวาห์) อย่างไรก็ตาม การออกเสียงที่คลาดเคลื่อนอย่าง « พระเยโฮวาห์ » ยังคงถูกรักษาไว้ในฉบับแปลคัมภีร์ไบเบิลที่ใช้ เช่นเดียวกับการออกเสียงที่คลาดเคลื่อนของคำว่า « พระเยซู » ซึ่งแท้จริงแล้วออกเสียงว่า Yeshua (เยชูวา) เนื่องจากเป็นชื่อที่ผู้อ่านคุ้นเคยมากที่สุด (คลิกที่ลิงก์เพื่อดูรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการศึกษาพระนามของพระเจ้า: พระนามของพระเจ้า YHWH ออกเสียงตามที่เขียน)

ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่ถูกข่มเหงเพราะเหตุความชอบธรรม เพราะอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของพวกเขา

“10 ความสุขเป็นของคนเหล่านั้นที่ถูกข่มเหงเพราะเหตุความชอบธรรม เพราะอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของพวกเขา

11 “ความสุขเป็นของท่านทั้งหลายเมื่อมีคนมาด่าว่า ข่มเหง และใส่ร้ายท่านเป็นความเท็จต่าง ๆ นา ๆ เพราะเรา 12 จงชื่นชมยินดีและโลดเต้นด้วยความยินดี เพราะบำเหน็จของท่านในสวรรค์นั้นยิ่งใหญ่นัก เพราะพวกเขาได้ข่มเหงผู้เผยพระวจนะ [ที่อยู่] ก่อนท่านในลักษณะเดียวกันนี้” (มัทธิว 5:10-12)

พระเยซูคริสต์ทรงได้รับพลังในการอดทนต่อการทดลองต่าง ๆ จากความยินดีในความหวังที่อยู่ตรงหน้าพระองค์ สิ่งสำคัญคือเราต้องดึงพลังมาหล่อเลี้ยงความอดทนของเรา โดยอาศัย « ความยินดี » ในความหวังเรื่องชีวิตนิรันดร์ที่อยู่ตรงหน้าเรา สำหรับการทดลองของเรา พระเยซูคริสต์ตรัสว่าให้แก้ปัญหาไปทีละวัน (มัทธิว 6:33,34) การนำหลักการนี้ไปใช้จะช่วยให้เราจัดการกับพลังงานทางจิตใจและอารมณ์ได้ดีที่สุดเพื่อเผชิญกับปัญหาในแต่ละวัน พระเยซูคริสต์ทรงเตือนไม่ให้คาดการณ์ล่วงหน้ามากเกินไปจนกลายเป็นความวิตกกังวล ซึ่งอาจทำให้จิตใจของเราฟุ้งซ่านและสร้างความรู้สึกกลัวและตกใจ ซึ่งในที่สุดอาจพรากพลังฝ่ายวิญญาณทั้งหมดของเราไป (เปรียบเทียบกับ มาระโก 4:18,19) สิ่งสำคัญมากคือต้องชื่นชมยินดีในความหวังเพื่อที่จะสามารถอดทนจนถึงที่สุด เพื่อให้ความหวังของคริสเตียนเรื่องชีวิตนิรันดร์บรรลุผลสำเร็จ: “จงชื่นชมยินดีและโลดเต้นด้วยความยินดี เพราะบำเหน็จของท่านในสวรรค์นั้นยิ่งใหญ่นัก” (มัทธิว 5:12)

สาวกสามารถช่วยชีวิตมนุษย์ได้มากมายผ่านงานรับใช้ด้วยพระวจนะ

“13 ท่านทั้งหลายเป็นเกลือแห่งโลก แต่ถ้าเกลือ นั้นหมดรสเค็มไปแล้ว จะทำให้กลับเค็มอีกได้อย่างไร? มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป มีแต่จะถูกทิ้งไว้ข้างนอกให้คนเหยียบย่ำ

14 “ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก เมืองที่ตั้งอยู่บนภูเขาจะถูกซ่อนไว้ไม่ได้ 15 เมื่อคนจุดตะเกียงแล้วไม่ได้เอาถังครอบไว้ แต่ตั้งไว้บนเชิงตะเกียง และมันจะส่องสว่างแก่ทุกคนที่อยู่ในบ้านนั้น 16 ในทำนองเดียวกัน ให้ความสว่างของท่านส่องไปต่อหน้ามนุษย์ เพื่อพวกเขาจะได้เห็นการดีของท่าน และสรรเสริญพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์” (มัทธิว 5:13-16)

การประกาศและการสั่งสอนพระวจนะของพระเจ้าเป็นวิธีการส่องสว่างฝ่ายวิญญาณ เป็นแนวทางที่มั่นคงในการดำเนินชีวิตท่ามกลางโลกที่มืดมนฝ่ายวิญญาณนี้ คำภาษากรีกที่แปลว่า « ประกาศ » คือ “κηρύσσω” (kēryssō) (ตามพจนานุกรมของสตรอง (Strong’s Concordance) แปลว่า “to herald as public crier” (G2784)): “การป่าวประกาศในฐานะผู้ประกาศข่าวสาธารณะ” การประกาศคือการประกาศต่อสาธารณะ แม้ว่าการประกาศจะเป็นการสอนแบบง่าย ๆ ที่เผยแพร่สู่สาธารณะ แต่ก็ไม่ควรสับสนกับการสอนตามหลักครู (Pedagogical teaching) เกี่ยวกับหลักคำสอนพื้นฐานของคัมภีร์ไบเบิล ที่กล่าวไว้ในมัทธิว 28:20 ซึ่งพระเยซูคริสต์ทรงขอให้เหล่าสาวกสั่งสอนผู้ที่รับบัพติศมาใหม่เพื่อให้พวกเขามีพื้นฐานความรู้ทางคัมภีร์ไบเบิลที่ดี: “สอนพวกเขาให้ถือรักษาสิ่งสารพัดที่เราได้สั่งพวกท่านไว้” (มัทธิว 28:20) (สอนพวกเขา: (διδάσκω (disdasko) “สอน” (Strong’s Concordance “To teach” (G1321)) เรารกสามารถยกตัวอย่างง่าย ๆ สองตัวอย่างจากคัมภีร์ไบเบิลที่แสดงถึงความเรียบง่ายของข้อความที่ประกาศ ซึ่งมักจะเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ และการสอนในรูปแบบของคำสุนทรพจน์: การประกาศ: “ตั้งแต่นั้นมาพระเยซูทรงเริ่มประกาศ (kēryssō) ว่า “จงกลับใจใหม่ เพราะอาณาจักรแห่งสวรรค์มาใกล้แล้ว” (มัทธิว 4:17) ในลูกา 10:9 เมื่อพระเยซูคริสต์ทรงส่งสาวก 70 คนไปประกาศล่วงหน้าพระองค์ พระองค์ทรงมอบหัวข้อการประกาศที่เรียบง่ายแบบเดียวกันทุกประการว่า: “อาณาจักรของพระเจ้ามาใกล้ท่านทั้งหลายแล้ว”

การสอนในรูปแบบของคำสุนทรพจน์: “เมื่อพระองค์ทรงเห็นฝูงชน ก็เสด็จขึ้นไปบนภูเขา และเมื่อพระองค์ประทับนั่งแล้ว เหล่าสาวกก็มาหาพระองค์ และพระองค์ทรงเปิดพระโอษฐ์และเริ่มสั่งสอน (disdasko) พวกเขาว่า” (มัทธิว 5:1,2) ดังนั้ คำเทศนาบนภูเขาจึงไม่ใช่แค่การป่าวประกาศต่อสาธารณะธรรมดา ๆ แต่เป็นการสอนหลักธรรมทางคัมภีร์ไบเบิลในรูปแบบของคำสุนทรพจน์ต่อสาธารณะซึ่งใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง (ในกรณีนี้)

อย่างไรก็ตาม พระเยซูคริสต์ทรงใช้คำว่า « การดี » แสงสว่างฝ่ายวิญญาณนี้จะต้องส่องประกายผ่านพฤติกรรมคริสเตียนที่เป็นแบบอย่างของเรา

จงเลียนแบบพระเยซูคริสต์ด้วยการรักษาความซื่อสัตย์ในทุกสิ่ง

“17 อย่าคิดว่าเรามาเพื่อทำลายพระบัญญัติหรือคำของผู้พยากรณ์ เราไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่มาเพื่อทำให้สำเร็จ 18 เราบอกพวกท่านตามจริงว่า ท้องฟ้าและแผ่นดินโลกจะสูญสิ้นไปก่อนที่อักษรตัวเล็กที่สุดหรือขีดสายหนึ่งในพระบัญญัติจะสูญสิ้นไปโดยไม่สำเร็จครบถ้วน 19 ดังนั้น ใครก็ตามที่ละเมิดพระบัญญัติที่เล็กน้อยที่สุดสักข้อหนึ่ง และสอนคนอื่นให้ทำอย่างนั้นด้วย จะถูกเรียกว่า ‘ต่ำต้อยที่สุด’ ในส่วนที่เกี่ยวกับรัฐบาลสวรรค์ ส่วนใครก็ตามที่ทำตามและสอนคนอื่นให้ทำตาม จะถูกเรียกว่า ‘ยิ่งใหญ่’ ในส่วนที่เกี่ยวกับรัฐบาลสวรรค์ 20 เราบอกพวกท่านว่า ถ้าความถูกต้องชอบธรรมของพวกท่านไม่มากกว่าพวกคัดลอกพระคัมภีร์และพวกฟาริสี พวกท่านจะไม่ได้เข้ารัฐบาลสวรรค์เลย” (มัทธิว 5:17-20)

พระเยซูคริสต์ทรงทำให้พระบัญญัติที่ประทานผ่านทางโมเสสสำเร็จครบถ้วนแล้ว คริสเตียนไม่ได้อยู่ใต้พระบัญญัติของโมเสสอีกต่อไป พระเยซูคริสต์ทรงเป็นจุดสิ้นสุดของพระบัญญัติของโมเสส: “เพราะพระคริสต์ทรงเป็นจุดสิ้นสุดของพระบัญญัติ เพื่อทุกคนที่มีความเชื่อจะถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรม” (โรม 10:4) อย่างไรก็ตาม พระเยซูคริสต์ทรงกระตุ้นเตือนให้เราซื่อสัตย์ในสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ : “คนที่ซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อยที่สุดจะซื่อสัตย์ในสิ่งใหญ่โตด้วย และคนที่ไม่ซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อยที่สุดจะไม่ซื่อสัตย์ในสิ่งใหญ่โตด้วย” (ลูกา 16:10)

สิ่งสำคัญคือเราต้องซึมซับมุมมองของพระเจ้าในเรื่องการลักขโมยและการโกหก เมื่ออาดัมและอีวาทำบาปเนื่องจากการล่อลวงของมาร สิ่งที่เกิดขึ้นคือการโกหกของมารและการที่อาดัมกับอีวาลักขโมยผลไม้ที่เป็นของพระเจ้า (ปฐมกาล บทที่ 3) เกี่ยวกับบันทึกในคัมภีร์ไบเบิลนี้ พระเยซูคริสต์ทรงเชื่อมโยงการโกหกของมารเข้ากับการฆ่าคน: “พวกท่านมาจากมารซึ่งเป็นพ่อของพวกท่าน และพวกท่านอยากทำตามความปรารถนาของพ่อพวกท่าน มันเป็นผู้ฆ่าคนตั้งแต่เริ่มแรก และไม่ได้ตั้งมั่นคงในความจริง เพราะมันไม่มีความจริงเลย เมื่อมันพูดโกหก มันพูดตามสันดานของมันเอง เพราะมันเป็นผู้โกหกและเป็นพ่อของการโกหก” (ยอห์น 8:44) ผลจากการโกหกของมารนี้ บาปจึงได้เข้ามาในโลกโดยการไม่เชื่อฟังของมนุษย์คนแรกคืออาดัม ส่งผลให้ความตายแพร่กระจายไปถึงลูกหลานทุกคนของเขา ทั้งในทางสายเลือดและทางพันธุกรรม (โรม 5:12; 6:23) เพื่อแก้ไขสถานการณ์ที่ดูเหมือนไม่มีทางออกสำหรับมนุษยชาติทั้งมวลนี้ พระยาห์เวห์พระเจ้าผู้เป็นพระบิดา จึงทรงยอมให้พระเยซูคริสต์ (เยโฮชูวา มาชีอัค) พระบุตรผู้เป็นที่รักของพระองค์ สิ้นพระชนม์เพื่อเป็นเครื่องบูชาไถ่บาปเพื่อช่วยมนุษยชาติให้รอด (ยอห์น 3:16,36)

เมื่อมองจากมุมมองนี้ เราจะเข้าใจคำตรัสของพระเยซูคริสต์ได้ดียิ่งขึ้น เมื่อพระองค์ทรงเชื่อมโยงการโกหกเข้ากับการฆ่าคนหรือการฆาตกรรม ในกรณีของมาร รวมถึงกรณีของพวกลูก ๆ บนแผ่นดินโลกของซาตานที่พยายามจะฆ่าพระองค์อยู่ตลอดเวลา (ยอห์น 5:18; 7:1) บางครั้งบางคนอาจพูดว่ามีคำโกหก « เรื่องเล็ก » และคำโกหก « เรื่องใหญ่ » แต่ปัญหาคือ « ความจำเป็น » ในการโกหกและเกณฑ์การวัดความรุนแรงของคำโกหกนั้น มักจะถูกกำหนดขึ้นโดยตัวผู้โกหกเอง อย่างไรก็ตาม เพื่อกลับมาสู่แนวคิดที่สำคัญ เราจำเป็นต้องรู้มุมมองของพระเจ้าในเรื่องนี้ผ่านทางบันทึกในคัมภีร์ไบเบิล คำตรัสที่เรียบง่ายของพระคริสต์แสดงให้เห็นว่าการที่มนุษย์ตั้งเกณฑ์ความรุนแรงขึ้นมาเองนั้นเป็นความผิดพลาด: “คนที่ซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อยที่สุดจะซื่อสัตย์ในสิ่งใหญ่โตด้วย และคนที่ไม่ซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อยที่สุดจะไม่ซื่อสัตย์ในสิ่งใหญ่โตด้วย” (ลูกา 16:10) เราสามารถเห็นภาพชัดเจนจากตัวอย่างของอานาเนียและสัปฟีราภรรยาของเขา ซึ่งได้ขายที่ดินเพื่อนำเงินมามอบให้ประชาคมคริสเตียนในสมัยอัครสาวก แต่บันทึกแจ้งว่าพวกเขากลักเงินส่วนหนึ่งจากการขายไว้สำหรับตัวเอง ขณะเดียวกันก็ทำให้พวกอัครสาวกเชื่อว่าพวกเขาได้มอบเงินทั้งหมด ผลก็คือพระเจ้าทรงลงโทษให้พวกเขาเสียชีวิตเนื่องจากพูดโกหกเช่นนั้น (กิจการ 5:1-11) ข้อสรุปจากคัมภีร์ไบเบิลนั้นเรียบง่ายคือ การโกหกสามารถนำไปสู่ผลลัพธ์ที่หายนะ ไม่เพียงแต่สำหรับผู้ตกเป็นเหยื่อเท่านั้น แต่ยังรวมถึงตัวผู้โกหกเองด้วย

พระเยซูคริสต์ทรงห้ามการฆ่าคน ความเกลียดชัง และการดูหมิ่นเหยียดหยาม

“21 พวกท่านได้ยินคำที่พูดกับคนในสมัยโบราณว่า ‘อย่าฆ่าคน ใครฆ่าคนจะต้องขึ้นศาล’ 22 แต่เราบอกพวกท่านว่า ใครที่ยังโกรธพี่น้องของตัวเองอยู่จะต้องขึ้นศาล ใครที่พูดคำดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรงกับพี่น้องจะต้องขึ้นศาลสูง และใครที่พูดว่า ‘ไอ้คนโง่สารเลว!’ จะต้องโทษไฟเกเฮนนา” (มัทธิว 5:21-22)

ในตอนที่พระองค์ถูกจับกุมซึ่งนำไปสู่ความตาย พระเยซูคริสต์ทรงห้ามการใช้อาวุธ แม้กระทั่งเพื่อปกป้องพระองค์หรือปกป้องแนวทางของพระองค์: “แล้วพระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า ‘เอาดาบใส่ฝักซะ เพราะทุกคนที่ถือดาบจะตายด้วยดาบ’” (มัทธิว 26:52) การฆ่าคนและการฆาตกรรมเป็นสิ่งต้องห้าม ทั้งด้วยเหตุผลส่วนตัว และแม้กระทั่งด้วยเหตุผลด้านความรักชาติทางศาสนาหรือของรัฐ คำตรัสของพระคริสต์นี้เป็นการเตือนใจถึงสิ่งที่มีบันทึกไว้ในคำพยากรณ์ของอิสยาห์: “พวกเขาจะเอาดาบมาตีเป็นหัวไถ และเอาหอกมาตีเป็น มีดตัดแต่งกิ่ง ประเทศต่อประเทศจะไม่ยกดาบขึ้นต่อสู้กัน และพวกเขาจะไม่เรียนทำสงครามอีกเลย” (อิสยาห์ 2:4)

การไม่เรียนทำสงครามอีกเลย ย่อมหมายรวมถึงการไม่ฝึกฝนทั้งกีฬาต่อสู้หรือศิลปะป้องกันตัวด้วย แม้ว่าจะมีการโฆษณาชวนเชื่อทางศาสนาว่าทำไปเพื่อวัตถุประสงค์ในการ « ป้องกันตัว » ก็ตาม เพราะการเปลี่ยนร่างกายมนุษย์ให้เป็น « อาวุธป้องกันตัว » สามารถกลายเป็น « อาวุธโจมตี » ที่ทำให้ผู้อื่นบาดเจ็บหรือเสียชีวิตได้อย่างรวดเร็ว… คริสเตียนต้องไม่เพลิดเพลินกับความบันเทิงประเภทกีฬาที่รุนแรงหรือภาพยนตร์ที่ยกย่องความรุนแรงอย่างไร้เหตุผล สิ่งนี้เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจอย่างยิ่งในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์พระเจ้า: “พระยาห์เวห์ทรงตรวจดูทั้งคนชอบธรรมและคนชั่ว พระองค์ทรงเกลียดชังทุกคนที่รักความรุนแรง” (สดุดี 11:5)

คำว่า « ไฟเกเฮนนา » ที่พระเยซูคริสต์ทรงใช้นั้น มีความหมายอย่างถูกต้องตรงตัวว่า การทำลายล้างหรือความตายโดยไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาจากตาย หุบเขาเกเฮนนาตั้งอยู่ที่ไหน? มันตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงเยรูซาเล็ม นอกกำแพงเมือง มันเป็นเพียงที่ทิ้งขยะของกรุงเยรูซาเล็มซึ่งมีอยู่จริงในสมัยของพระเยซูคริสต์ และมีชื่อเรียกว่า หุบเขาฮินโนม (เก ฮินโนม) หรือ เกเฮนนา ผู้คนจะนำขยะของเมืองรวมถึงซากสัตว์และศพของอาชญากรหลังการประหารชีวิตที่ถือว่าไม่คู่ควรแก่การฝังศพมาทิ้งและเผาที่นั่น (และในความเข้าใจร่วมกันตามบริบทคัมภีร์ไบเบิล ถือว่าไม่คู่ควรแก่การฟื้นขึ้นมาจากตายด้วย (“เขาจะถูกฝังเหมือนฝังลา คือถูกลากไปโยนทิ้งไว้นอกประตูเมืองเยรูซาเล็ม” (เยเรมีย์ 22:19))

การแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาละตินได้สร้างความสับสนในเรื่องความเข้าใจเกี่ยวกับสภาพของคนตาย ดังที่เราได้เห็นแล้วว่า ควรแยกแยะให้ชัดเจนระหว่างคำภาษาฮีบรู « เชโอล » (Sheol) และภาษาภาษากรีก « ฮาเดส » (Hades) ในด้านหนึ่ง กับคำว่า « เกเฮนนา » (Gehenna) ในอีกด้านหนึ่ง ในฉบับแปลคัมภีร์ไบเบิลบางฉบับ คำทั้งสามนี้ถูกแปลด้วยคำภาษาละตินว่า « นรก » (infernus) การทำเช่นนี้ทำให้เกิดความสับสนในการเข้าใจคำว่า เกเฮนนา จนกลายมาเป็นหลักคำสอนที่ขัดกับคัมภีร์ไบเบิลเกี่ยวกับเรื่องการมีอยู่ของไฟนรกหมกไหม้

พระเยซูคริสต์ทรงใช้คำว่า “เกเฮนนา” หรือ “ไฟเกเฮนนา” ในฐานะสถานที่ที่มีอยู่จริงและเป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มผู้คนร่วมสมัยของพระองค์ เพื่อเป็นภาพประกอบแสดงถึงการพิพากษาตลอดกาล และแนวคิดเรื่องการทำลายล้างโดยไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาจากตาย ซึ่งก็คือความตายครั้งที่สองที่ทุกคนรู้จักกันดี น่าสังเกตว่าในคำเทศนาบนภูเขา พระเยซูคริสต์ทรงกล่าวถึงสถานที่แห่งนี้ถึงสามครั้งโดยไม่ได้อธิบายความหมายอย่างเจาะจง เพราะเหตุใด? เหตุผลง่าย ๆ ก็คือ แม้แต่ในแคว้นกาลิลีซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเยรูซาเล็มไปทางเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร สถานที่ทำลายล้างแห่งนี้ก็เป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องอธิบายหรือให้รายละเอียดใด ๆ (มัทธิว 5:22, 29, 30) เกเฮนนาถูกเชื่อมโยงกับไฟที่ไม่รู้จักดับ เพราะเหตุใด? เหตุผลง่าย ๆ ที่เห็นได้ชัดก็คือ สถานที่ประเภทนี้ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับตัวเมือง ย่อมเป็นอันตรายต่อสุขภาพของผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ หากไม่มีการจุดไฟเผาไหม้อย่างต่อเนื่องเป็นประจำโดยใช้กำมะถันเพื่อช่วยย่อยสลายขยะทั้งหมดของเมืองให้เร็วยิ่งขึ้น (มาระโก 9:47, 48)

ความสัมพันธ์ที่ดีกับพระเจ้า ต้องเริ่มต้นจากการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนบ้าน และการจัดการกับความขัดแย้งส่วนบุคคลอย่างเหมาะสม

“23 “ดังนั้น ถ้าท่านนำเครื่องบูชามาที่แท่นบูชาแล้ว และระลึกขึ้นได้ว่าพี่น้องมีเรื่องขัดเคืองใจกับท่าน 24 จงละเครื่องบูชาไว้ที่หน้าแท่นบูชาแล้วไปก่อน จงไปคืนดีกับพี่น้องเสียก่อน แล้วจึงค่อยกลับมาถวายเครื่องบูชาของท่าน

25 “จงรีบประนีประนอมกับผู้ที่ฟ้องร้องท่านในขณะที่ยังเดินทาง [ไปศาล] ด้วยกัน มิฉะนั้นผู้ฟ้องร้องอาจจะส่งตัวท่านให้แก่ผู้พิพากษา และผู้พิพากษาจะส่งตัวให้แก่เจ้าหน้าที่ศาล แล้วท่านจะต้องติดคุก 26 เราบอกท่านตามจริงว่า ท่านจะไม่ได้ออกจากที่นั่นจนกว่าจะได้จ่ายเงินเหรียญสุดท้ายที่มีค่าน้อยมากนั้นครบถ้วน” (มัทธิว 5:23-26)

พระเยซูคริสต์ตรัสว่า เป็นการดีกว่าที่จะจัดการปัญหาที่ค้างคากับเพื่อนบ้านก่อนที่จะอธิษฐานต่อพระเจ้า พระเยซูคริสต์ทรงอธิบายว่าการจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพระเจ้านั้น เราต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนบ้านด้วย เราต้องรีบแก้ไขปัญหาที่เกิดกับเพื่อนบ้านให้เร็วที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเราได้ทำบาปต่อเขา

ในบทเดียวกันนี้ พระเยซูคริสต์ยังทรงสั่งใหรักศัตรูของเราด้วย (มัทธิว 5:38-48) คำกริยาว่า “รัก” ในบริบทนี้ หมายถึงความรักที่ควบคุมด้วยเหตุผล โดยไม่จำเป็นต้องหมายถึงการมีความผูกพันทางอารมณ์ความรู้สึกต่อศัตรูของเรา ตัวอย่างเช่น เมื่อมีคนมาด่าว่าหรือทำตัวไม่ดีใส่เรา ความรักที่ยึดหลักการทางคัมภีร์ไบเบิลจะห้ามเราไม่ให้ด่าตอบ หรือไม่ให้ตอบแทนความเกลียดชังด้วยความเกลียดชัง ด้วยวิธีนี้ วงจรอุบาทว์ของการตอบโต้ความเกลียดชังด้วยความเกลียดชังจะถูกตัดขาด โดยเปลี่ยนมาเป็นวงจรแห่งความดีตามที่พระเยซูคริสต์ทรงเรียกร้อง นั่นคือ การตอบโต้ความเกลียดชังของศัตรูด้วยการควบคุมตนเอง ด้วยความรักที่ตั้งอยู่บนความเหมาะสม มารยาทอันดี การอบรมสั่งสอนที่ดี และการมีสติปัญญา (กาลาเทีย 5:22, 23 “ผลของพระวิญญาณบริสุทธิ์”) การกระทำเช่นนี้อาจช่วยสนับสนุนให้เขาเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อเราได้

แรงจูงใจในการกระทำ (ทั้งดีและชั่ว) มีความสำคัญมากพอ ๆ กับพฤติกรรมที่แสดงออก (ทั้งดีและชั่ว)

“พวกท่านได้ยินคำที่พูดไว้ว่า ‘อย่าล่วงประเวณี’ 28 แต่เราบอกพวกท่านว่า ใครที่ยังมองผู้หญิงด้วยความใคร่ ก็ได้ล่วงประเวณีกับนางในใจของตนแล้ว 29 ถ้าตาขวาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงควักมันออกแล้วโยนทิ้งเสีย เพราะการที่อวัยวะส่วนหนึ่งของท่านต้องสูญเสียไป ก็ยังดีกว่าการที่ทั้งตัวของท่านต้องถูกโยนลงในเกเฮนนา 30 และถ้ามือขวาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตัดมันออกแล้วโยนทิ้งเสีย เพราะการที่อวัยวะส่วนหนึ่งของท่านต้องสูญเสียไป ก็ยังดีกว่าการที่ทั้งตัวของท่านต้องตกไปอยู่ในเกเฮนนา” (มัทธิว 5:27-30)

หัวใจตามความหมายเชิงสัญลักษณ์หมายถึง สภาพฝ่ายวิญญาณภายในตัวบุคคล ซึ่งประกอบด้วยความคิดและการใช้เหตุผลที่นำไปสู่คำพูดและการกระทำ (ทั้งดีและชั่ว) พระเยซูคริสต์ทรงอธิบายไว้อย่างชัดเจนถึงสิ่งที่เป็นตัวกำหนดความสะอาดหรือความไม่สะอาดของบุคคล โดยขึ้นอยู่กับสภาพหัวใจของเขา: “แต่สิ่งที่ออกจากปากก็มาจากใจ และสิ่งนั้นแหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน ตัวอย่างเช่น ความคิดชั่วร้าย การฆ่าคน การล่วงประเวณี การผิดประเวณี การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ และการหมิ่นประมาท ล้วนมาจากใจทั้งสิ้น สิ่งเหล่านี้แหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน” (มัทธิว 15:18-20) ในกรณีนี้ พระเยซูคริสต์ทรงบรรยายถึงมนุษย์ที่อยู่ในสภาพของการไม่ได้เข้าสุนัตฝ่ายวิญญาณ มี “หนังหุ้มปลายสัญชาตญาณแห่งหัวใจ” เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายที่ทำให้ตนเองเป็นมลทินต่อพระพักตร์พระเจ้า และไม่คู่ควรแก่ชีวิต (เทียบกับ สุภาษิต 4:23) “คนดีก็เอาสิ่งดีออกจากคลังดีในใจของตน ส่วนคนชั่วก็เอาสิ่งชั่วออกจากคลังชั่วในใจของตน” (มัทธิว 12:35) ในส่วนแรกของคำตรัสนี้ พระเยซูคริสต์ทรงบรรยายถึงมนุษย์ที่มีหัวใจที่ได้รับการเข้าสุนัตฝ่ายวิญญาณแล้ว

มุมมองของพระเยซูคริสต์ในเรื่องการหย่าร้างและการแต่งงานใหม่

“31 “มีคำพูดไว้ด้วยว่า ‘ใครก็ตามที่หย่าภรรยา ก็จงให้หนังสือหย่าแก่นาง’ 32 แต่เราบอกพวกท่านว่า ใครก็ตามที่หย่าภรรยา ยกเว้นเพราะเหตุผิดประเวณี ก็ทำให้เกิดความเสี่ยงที่นางจะล่วงประเวณี และใครที่แต่งงานกับหญิงที่หย่าร้างแล้วนั้น ก็ล่วงประเวณีด้วย” (มัทธิว 5:31-32)

“มีพวกฟาริสีมาหาพระองค์เพื่อจะจับผิด โดยทูลถามว่า ‘ตามกฎหมายแล้ว ผู้ชายจะหย่าภรรยาด้วยเหตุผลใด ๆ ก็ได้ใช่ไหม?’ พระองค์ตรัสตอบว่า ‘พวกท่านไม่ได้อ่านหรือว่า พระผู้สร้างมนุษย์ตั้งแต่แรกเริ่มนั้น ทรงสร้างให้มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง และพระองค์ตรัสว่า “เพราะเหตุนี้ ผู้ชายจะละบิดามารดาของตนไปผูกพันอยู่กับภรรยา และทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน”? ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ได้เป็นสองอีกต่อไป แต่เป็นเนื้อเดียวกัน เหตุฉะนั้น สิ่งที่พระเจ้าทรงผูกมัดไว้ด้วยกันแล้ว อย่าให้มนุษย์ทำให้แยกจากกันเลย’ พวกเขาถามพระองค์ว่า ‘ถ้าอย่างนั้น ทำไมโมเสสจึงสั่งให้ทำหนังสือหย่าแล้วหย่านางได้?’ พระองค์ตรัสตอบว่า ‘เพราะใจพวกท่านแข็งกระด้าง โมเสสจึงยอมให้พวกท่านหย่าภรรยาได้ แต่ตั้งแต่แรกเริ่มไม่ได้เป็นอย่างนั้น เราบอกพวกท่านว่า ใครก็ตามที่หย่าภรรยา ยกเว้นเพราะเหตุผิดประเวณี แล้วไปแต่งงานใหม่ ก็ล่วงประเวณี’” (มัทธิว 19:3-9)

ดังนั้น การหย่าร้างและการแต่งงานใหม่จะทำได้ก็ต่อเมื่อมีเหตุผลเรื่องการผิดประเวณี (fornication) เท่านั้น ซึ่งหมายถึงพฤติกรรมทางเพศที่คัมภีร์ไบเบิลประณาม เช่น การล่วงประเวณี (หลังแต่งงาน) การรักร่วมเพศ และพฤติกรรมทางเพศที่ผิดธรรมชาติอื่น ๆ สิ่งที่ตัดสายสัมพันธ์ของการสมรสก็คือ ความตายของคู่สมรส และการผิดประเวณี (ซึ่งโดยทั่วไปคือการล่วงประเวณีคบชู้) แน่นอนว่าในกรณีที่มีการล่วงประเวณีเกิดขึ้น การหย่าร้างไม่ได้เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ คู่สมรสฝ่ายที่ถูกล่วงละเมิดสามารถเลือกที่จะให้อภัยได้ ซึ่งในกรณีนี้ โดยความยินยอมร่วมกัน ทั้งคู่สามารถกลับมาใช้ชีวิตคู่ตามปกติได้ และเมื่อกลับมาใช้ชีวิตคู่ร่วมกันแล้วตามหลักการคัมภีร์ไบเบิล คู่สมรสที่เคยถูกล่วงละเมิดจะไม่สามารถเปลี่ยนใจย้อนกลับมาใช้เหตุผลเดิมเพื่อขอหย่าได้อีก (และหากฝืนทำเช่นนั้น โดยที่ไม่ได้มีการล่วงประเวณีครั้งใหม่เกิดขึ้น ฝ่ายนั้นก็จะไม่สามารถแต่งงานใหม่ได้) แต่หากมีการกระทำผิดซ้ำสองและได้รับการพิสูจน์แน่ชัดว่ามีการล่วงประเวณีเกิดขึ้นจริง และคราวนี้ฝ่ายที่ถูกล่วงละเมิดเลือกที่จะไม่ให้อภัย ฝ่ายนั้นก็มีสิทธิ์ที่จะหย่าร้างและแต่งงานใหม่ได้ตามหลักการ สำหรับใครก็ตามที่มีเจตนาร้าย แอบวางแผนใช้การล่วงประเวณีหรือการบงการกดดันเพื่อผลักดันให้คู่สมรสตกอยู่ในสภาพจำยอมต้องล่วงประเวณี (เช่น การปฏิเสธไม่ยอมมีเพศสัมพันธ์โดยไม่มีเหตุผลอันควร เพื่อผลักไสให้คู่สมรสฝ่ายที่เดือดร้อนทำสิ่งผิดพลาด) เพื่อต้องการตัดสายสัมพันธ์อันศักดิ์สิทธิ์ของการสมรส โดยหวังพึ่งความเมตตาของพระเจ้าในภายหลังเพื่อให้ได้รับการอภัยโทษ คนเหล่านั้นกำลังหลงผิดอย่างมหันต์: “ให้การสมรสเป็นที่นับถือแก่คนทั้งปวง และให้เตียงสมรสปราศจากมลทิน เพราะพระเจ้าจะทรงพิพากษาคนที่ผิดประเวณีและคนที่เป็นชู้” (ฮีบรู 13:4)

การรักษาสัจจะด้วยการพูดความจริง

“33 พวกท่านได้ยินคำที่พูดกับคนในสมัยโบราณอีกว่า ‘อย่าผิดคำสาบาน แต่ต้องทำตามคำปฏิญาณที่ให้ไว้กับพระยาห์เวห์’ 34 แต่เราบอกพวกท่านว่า อย่าสาบานเลย ไม่ว่าจะอ้างถึงสวรรค์เพราะสวรรค์เป็นบัลลังก์ของพระเจ้า 35 หรืออ้างถึงแผ่นดินโลกเพราะแผ่นดินโลกเป็นที่รองพระบาทของพระองค์ หรืออ้างถึงกรุงเยรูซาเล็มเพราะเยรูซาเล็มเป็นเมืองของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ 36 และอย่าสาบานโดยอ้างถึงหัวของท่าน เพราะท่านไม่สามารถทำให้ผมขาวหรือดำขึ้นมาสักเส้นหนึ่งได้ 37 ให้คำว่า ‘ใช่’ ของพวกท่านหมายความว่าใช่ และ ‘ไม่’ หมายความว่าไม่ เพราะคำพูดที่เกินกว่านี้มาจากตัวชั่วร้าย” (มัทธิว 5:33-37)

การรักษาสัจจะที่ให้ไว้แสดงให้เห็นว่าเราต้องพูดความจริง มีบันทึกไว้ว่า: “อย่าโกหกกันอีกเลย จงถอดทิ้งบุคลิกภาพเก่าพร้อมกับการกระทำต่าง ๆ ของมันซะ” (โคโลสี 3:9)

เราต้องเป็นคนที่รักสันติภาพและเป็นผู้สร้างสันติ

“38 พวกท่านได้ยินคำที่พูดไว้ว่า ‘ตาต่อตา ฟันต่อฟัน’ 39 แต่เราบอกพวกท่านว่า อย่าต่อสู้กับคนชั่ว ใครตบแก้มขวาของท่าน ก็จงหันแก้มอีกข้างหนึ่งให้เขาด้วย 40 ถ้าใครอยากฟ้องศาลเพื่อจะเอาเสื้อตัวในของท่าน ก็จงให้เสื้อตัวนอกแก่เขาด้วย 41 และถ้าผู้มีอำนาจเกณฑ์ท่านให้เดินไปหนึ่งไมล์ ก็จงเดินไปกับเขาสองไมล์ 42 ใครขออะไรจากท่านก็จงให้ และอย่าหันหลังให้คนที่อยากขอยืมจากท่านโดยไม่คิดดอกเบี้ย” (มัทธิว 5:38-42)

ในตอนที่พระองค์ถูกจับกุมซึ่งนำไปสู่ความตาย พระเยซูคริสต์ทรงห้ามการใช้อาวุธ แม้กระทั่งเพื่อปกป้องพระองค์หรือปกป้องแนวทางของพระองค์: “แล้วพระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า ‘เอาดาบใส่ฝักซะ เพราะทุกคนที่ถือดาบจะตายด้วยดาบ’” (มัทธิว 26:52) การฆ่าคนและการฆาตกรรมเป็นสิ่งต้องห้าม ทั้งด้วยเหตุผลส่วนตัว และแม้กระทั่งด้วยเหตุผลด้านความรักชาติทางศาสนาหรือของรัฐ คำตรัสของพระคริสต์นี้เป็นการเตือนใจถึงสิ่งที่มีบันทึกไว้ในคำพยากรณ์ของอิสยาห์: “พวกเขาจะเอาดาบมาตีเป็นหัวไถ และเอาหอกมาตีเป็นมีดตัดแต่งกิ่ง ประเทศต่อประเทศจะไม่ยกดาบขึ้นต่อสู้กัน และพวกเขาจะไม่เรียนทำสงครามอีกเลย” (อิสยาห์ 2:4)

จงเป็นคนดีพร้อมเหมือนอย่างพระบิดาบนสวรรค์ผู้ทรงดีพร้อม ในการแสดงความรักต่อเพื่อนบ้าน

“43 พวกท่านได้ยินคำที่พูดไว้ว่า ‘จงรักเพื่อนบ้านและเกลียดชังศัตรู’ 44 แต่เราบอกพวกท่านว่า จงรักศัตรูของพวกท่านเสมอและอธิษฐานเพื่อคนที่ข่มเหงพวกท่าน 45 เพื่อพวกท่านจะได้แสดงตัวว่าเป็นบุตรของพระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ เพราะพระองค์ทรงให้ดวงอาทิตย์ขึ้นส่องแสงแก่ทั้งคนชั่วและคนดี และทรงให้ฝนตกแก่ทั้งคนชอบธรรมและคนอธรรม 46 ถ้าพวกท่านรักเฉพาะคนที่รักพวกท่าน พวกท่านจะได้บำเหน็จอะไร? พวกคนเก็บภาษีก็ทำอย่างนั้นไม่ใช่หรือ? 47 และถ้าพวกท่านทักทายเฉพาะพี่น้องของตัวเอง พวกท่านทำอะไรพิเศษกว่าคนอื่นหรือ? คนต่างชาติต่างศาสนาก็ทำอย่างนั้นไม่ใช่หรือ? 48 เหตุฉะนั้น พวกท่านต้องเป็นคนดีพร้อม เหมือนอย่างพระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ทรงดีพร้อม” (มัทธิว 5:43-48)

คำกริยาว่า “รัก” ในบริบทนี้ หมายถึงความรักที่ควบคุมด้วยเหตุผล โดยไม่จำเป็นต้องหมายถึงการมีความผูกพันทางอารมณ์ความรู้สึกต่อศัตรูของเรา ตัวอย่างเช่น เมื่อมีคนมาด่าว่าหรือทำตัวไม่ดีใส่เรา ความรักที่ยึดหลักการทางคัมภีร์ไบเบิลจะห้ามเราไม่ให้ด่าตอบ หรือไม่ให้ตอบแทนความเกลียดชังด้วยความเกลียดชัง ด้วยวิธีนี้ วงจรอุบาทว์ของการตอบโต้ความเกลียดชังด้วยความเกลียดชังจะถูกตัดขาด โดยเปลี่ยนมาเป็นวงจรแห่งความดีตามที่พระเยซูคริสต์ทรงเรียกร้อง นั่นคือ การตอบโต้ความเกลียดชังของศัตรูด้วยการควบคุมตนเอง ด้วยความรักที่ตั้งอยู่บนความเหมาะสม มารยาทอันดี การอบรมสั่งสอนที่ดี และการมีสติปัญญา (กาลาเทีย 5:22, 23 “ผลของพระวิญญาณบริสุทธิ์”) การกระทำเช่นนี้อาจช่วยสนับสนุนให้เขาเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อเราได้

***

คำเทศนาบนภูเขา

(มัทธิว บทที่ 6)

จงรับใช้พระเจ้าด้วยความถ่อมตัว ความเจียมตัว และความสำรวม เพื่อความประทับใจของพระเจ้า

“จงระวังให้ดี อย่าทำความดีต่อหน้ามนุษย์เพื่ออวดพวกเขา มิฉะนั้นพวกท่านจะไม่ได้รับบำเหน็จจากพระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ 2 ดังนั้น เมื่อท่านให้ทานแก่คนยากจน อย่าเป่าแตรข้างหน้าตนเองเหมือนอย่างพวกคนหน้าซื่อใจคดที่ทำในธรรมศาลาและตามถนน เพื่อจะได้รับการสรรเสริญจากมนุษย์ เราบอกพวกท่านตามจริงว่า พวกเขาได้รับบำเหน็จของตนเต็มที่แล้ว 3 แต่เมื่อท่านให้ทานแก่คนยากจน อย่าให้มือซ้ายรู้การกระทำของมือขวา 4 เพื่อการให้ทานของท่านจะทำในที่ลับตา แล้วพระบิดาของท่านผู้ทรงเห็นในที่ลับตาจะประทานบำเหน็จแก่ท่าน (…) 16 เมื่อพวกท่านอดอาหาร อย่าทำหน้าเศร้าหมองเหมือนอย่างพวกคนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเขาทำหน้าตาให้ดูหม่นหมองเพื่ออวดมนุษย์ว่าตนอดอาหาร เราบอกพวกท่านตามจริงว่า พวกเขาได้รับบำเหน็จของตนเต็มที่แล้ว 17 แต่เมื่อท่านอดอาหาร จงชโลมน้ำมันที่หัวและล้างหน้าของท่าน 18 เพื่อคนอื่นจะไม่รู้ว่าท่านอดอาหาร แต่ให้พระบิดาของท่านผู้สถิตในที่ลับตา ทรงทราบ และพระบิดาของท่านผู้ทรงเห็นในที่ลับตาจะประทานบำเหน็จแก่ท่าน” (มัทธิว 6:1-4, 16-18)

พระเยซูคริสต์ทรงเตือนมนุษย์ที่ทำงานเพื่อเกียรติยศของตนเอง เพื่อหวังจะได้รับการยอมรับจากมนุษย์สำหรับการกระทำดีที่พวกเขาทำลงไป ว่าคนเหล่านั้นจะได้รับรางวัลเพียงความหยิ่งยะโสของเกียรติยศจากมนุษย์ ซึ่งสั้นมากและเป็นสิ่งลวงตา และจะไม่ได้รับบำเหน็จใด ๆ จากพระเจ้าเลย พระบิดาบนสวรรค์ทรงประทานบำเหน็จให้เฉพาะมนุษย์ที่ดำเนินชีวิตอย่างเจียมตัวกับพระองค์เท่านั้น: “โอ มนุษย์เอ๋ย พระองค์ทรงบอกท่านแล้วว่าสิ่งใดดี และสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงเรียกร้องจากท่านคืออะไร? คือการทำตามความยุติธรรม การรักความเมตตากรุณา และการดำเนินชีวิตอย่างเจียมตัวกับพระเจ้าของท่านไม่ใช่หรือ?” (มีคา 6:8) บำเหน็จของพระเจ้าที่ประทานให้จากการดีของเรา ซึ่งทำลงไปโดยที่มนุษย์ทั่วไปไม่รับรู้นั้น เป็นบำเหน็จตลอดกาล

ขอให้เราจำสิ่งที่พระเยซูคริสต์ตรัสไว้ในช่วงเริ่มต้นคำเทศนาบนภูเขา: สาวกของพระองค์เป็นความสว่างของโลก และการดีที่พวกเขาทำนั้นจะต้องสรรเสริญพระบิดาของพระองค์ (มัทธิว 5:14-16) ดังนั้น ขอให้เราใส่ใจที่จะทำให้คุณงามความดีจากการกระทำดีของเราสะท้อนกลับไปเป็นเกียรติแด่พระเจ้าเสมอ: “ดังนั้น ไม่ว่าพวกท่านจะกิน จะดื่ม หรือจะทำอะไรก็ตาม จงทำทุกสิ่งเพื่อความประทับใจของพระเจ้า” (1 โครินธ์ 10:31)

พระเยซูคริสต์ทรงสอนวิธีอธิษฐานต่อพระบิดาบนสวรรค์

“5 นอกจากนี้ เมื่อพวกท่านอธิษฐาน อย่าเป็นเหมือนพวกคนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเขารักที่จะยืนอธิษฐานในธรรมศาลาและตามมุมถนนใหญ่ เพื่อให้อวดมนุษย์ เราบอกพวกท่านตามจริงว่า พวกเขาได้รับบำเหน็จของตนเต็มที่แล้ว 6 แต่เมื่อท่านอธิษฐาน จงเข้าไปในห้องส่วนตัว และเมื่อปิดประตูแล้ว จงอธิษฐานต่อพระบิดาของท่านผู้สถิตในที่ลับตา แล้วพระบิดาของท่านผู้ทรงเห็นในที่ลับตาจะประทานบำเหน็จแก่ท่าน 7 แต่เมื่อพวกท่านอธิษฐาน อย่าพูดซ้ำซากเหมือนคนต่างชาติต่างศาสนา เพราะพวกเขาคิดว่าพูดมาก ๆ แล้วพระเจ้าจะทรงสดับฟัง 8 อย่าเป็นเหมือนพวกเขาเลย เพราะพระเจ้าพระบิดาของพวกท่านทรงทราบว่าพวกท่านจำเป็นต้องมีอะไรบ้าง ก่อนที่พวกท่านจะทูลขอต่อพระองค์ด้วยซ้ำ” (มัทธิว 6:5-8)

สิ่งนี้เป็นเพียงการเตือนใจถึงบัญญัติข้อแรกในบัญญัติสิบประการ นั่นคือ เราต้องนมัสการพระยาห์เวห์แต่เพียงผู้เดียว เราต้องไม่อธิษฐานต่อพระเยซูคริสต์ เพราะพระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า ไม่ใช่พระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ใหญ่ยิ่ง อัครสาวกเปโตรเองก็ระบุว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า หลังจากคำตอบที่ถูกต้องนั้น พระเยซูคริสต์ทรงชมเชยอัครสาวกเปโตรว่า: “ซีโมนเปโตรทูลตอบว่า ‘พระองค์ทรงเป็นพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่’ พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า ‘ซีโมนบุตรโยนาห์เอ๋ย ท่านก็เป็นสุข เพราะว่ามนุษย์ไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้แก่ท่าน แต่พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ทรงเปิดเผย’” (มัทธิว 16:16, 17) ยิ่งกว่านั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของตรีเอกานุภาพ หลักคำสอนเรื่องตรีเอกานุภาพไม่ได้มาจากคัมภีร์ไบเบิล

“ผู้ที่นมัสการอย่างแท้จริง” ต้องนมัสการพระเจ้าด้วย “พระวิญญาณ” หรือในลักษณะฝ่ายวิญญาณ โดยไม่มีวัตถุทางศาสนาที่เป็นรูปเคารพ เช่น ไม้กางเขน รูปปั้น รูปภาพ หรือเหรียญที่เกี่ยวข้องกับการกราบไหว้พระแม่มารีย์หรือ “นักบุญ” อื่น ๆ หากคริสเตียนมีวัตถุเช่นนั้น เขาต้องกำจัดหรือทำลายมันทิ้งเสีย (กิจการ 19:19, 20) คริสเตียนต้องนมัสการพระเจ้าด้วย “ความจริง” ที่เปิดเผยไว้ในคัมภีร์ไบเบิล (ยอห์น 17:17; 2 ทิโมธี 3:16, 17; 2 เปโตร 1:20, 21) คริสเตียนต้องไม่ทำท่าทางที่ไม่เหมาะสมตามหลักคัมภีร์ไบเบิล ทั้งก่อนและหลังการอธิษฐาน เช่น การทำเครื่องหมายกางเขน ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ไม่ได้มาจากคัมภีร์ไบเบิลและไม่มีอยู่ในสมัยอัครสาวก ดังที่อัครสาวกเปาโลเขียนไว้ภายใต้การดลใจว่า: “เหตุฉะนั้น พี่น้องที่รักของข้าพเจ้า จงหลีกเลี่ยงจากการบูชารูปเคารพ” (1 โครินธ์ 10:14)

เหมาะสมไหมที่จะพูดคำอธิษฐานนี้ซ้ำ ๆ อย่างเป็นเครื่องจักรโดยไม่คิดทบทวน? จากคำตรัสของพระเยซูคริสต์ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะสม เราสามารถอ่านซ้ำอีกครั้งในสิ่งที่พระองค์ตรัสเกี่ยวกับการไม่พูดซ้ำซากโดยไม่คิดในคำอธิษฐานของเรา: “แต่เมื่อพวกท่านอธิษฐาน อย่าพูดซ้ำซากเหมือนคนต่างชาติต่างศาสนา” (มัทธิว 6:7)

สิ่งสำคัญที่ต้องจดจำจากคำอธิษฐานแบบอย่าง

“9 เหตุฉะนั้น พวกท่านจงอธิษฐานตามอย่างนี้:

‘โอ พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลายผู้สถิตในสวรรค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่นับถืออันบริสุทธิ์ 10 ขอให้อาณาจักรของพระองค์มาตั้งอยู่ ขอให้เป็นไปตามพระทัยกำหนดของพระองค์ ในโลกเหมือนในสวรรค์ 11 ขอประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้ 12 และขอโปรดอภัยหนี้บาปของข้าพเจ้าทั้งหลาย เหมือนข้าพเจ้าทั้งหลายได้ให้อภัยแก่คนที่เป็นหนี้ข้าพเจ้าทั้งหลายนั้นด้วย 13 และขออย่าทรงนำข้าพเจ้าทั้งหลายเข้าสู่การทดลอง แต่ขอให้พ้นจากตัวชั่วร้าย’

14 เพราะถ้าพวกท่านให้อภัยการละเมิดของคนอื่น พระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์จะทรงให้อภัยพวกท่านด้วย 15 แต่ถ้าพวกท่านไม่ให้อภัยการละเมิดของคนอื่น พระบิดาของพวกท่านจะไม่ทรงให้อภัยการละเมิดของพวกท่านเช่นกัน” (มัทธิว 6:9-15)

เราต้องอธิษฐานต่อพระเจ้าด้วยความรักและความผูกพัน เหมือนอย่างที่ลูกชายและลูกสาวพูดคุยกับพ่อที่พวกเขารักอย่างลึกซึ้งและจริงใจ เราต้องใส่ใจต่อพระนามของพระองค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่นับถืออันบริสุทธิ์ ซึ่งรวมถึงความปรารถนาที่จะปกป้องชื่อเสียงอันงดงามของพระองค์ เราต้องแสดงความปรารถนาอันจริงใจต่อพระองค์เพื่อให้ความประสงค์อันชอบธรรมของพระองค์สำเร็จบนแผ่นดินโลก (มัทธิว 6:9, 10) เราเข้าใจว่าพระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า คำอธิษฐานของเราโดยทั่วไปควรเป็นการนมัสการที่มุ่งตรงไปที่พระเจ้า โดยการสรรเสริญพระองค์และแสดงความขอบคุณอย่างลึกซึ้งต่อการแสดงความรักมากมายที่พระองค์ทรงมีต่อเรา หนังสือสดุดีให้ตัวอย่างมากมายเกี่ยวกับการสรรเสริญที่เราสามารถทูลต่อพระยาห์เวห์พระเจ้า เปรียบเสมือนเครื่องหอมฝ่ายวิญญาณที่พระองค์ทรงพอพระทัย: “ขอให้คำอธิษฐานของข้าพเจ้าเป็นเหมือนเครื่องหอมต่อพระพักตร์พระองค์ และการยกมือของข้าพเจ้าเป็นเหมือนเครื่องบูชาตอนเย็น” (สดุดี 141:2) พระยาห์เวห์พระเจ้าทรงไวต่อความรู้สึกมากในเรื่องการที่เรารักพระองค์และแสดงให้รู้ผ่านคำพูดและพฤติกรรมของเรา: “(พระเจ้า) ผู้แสดงความรักที่มั่นคงต่อผู้ที่รักเราและรักษาบัญญัติของเราจนถึงพันชั่วอายุ” (อพยพ 20:6) ผ่านทางคำอธิษฐานและพฤติกรรมของเรา ขอให้เราตอบสนองต่อความรักที่พระองค์ทรงแสดงต่อเรา ด้วยการรักพระเจ้าตอบแทน เพลงสดุดีบทที่ 145 เต็มไปด้วยคำสรรเสริญที่ทูลต่อพระเจ้าอย่างลึกซึ้ง: “ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นกษัตริย์ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะยอพระเกียรติพระองค์ และข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระนามของพระองค์ตลอดไปเป็นนิตย์” (สดุดี 145:1)

จากนั้นเราสามารถอธิษฐานต่อพระเจ้า โดยกล่าวถึงความจำเป็นส่วนตัวของเราโดยเฉพาะ เช่น การขอให้พระองค์ช่วยเหลือเราในด้านฝ่ายวิญญาณและด้านวัตถุสิ่งของ เราสามารถบอกพระเจ้าเกี่ยวกับความรู้สึกส่วนลึกที่สุดที่ค้างคาใจเรา หรือแสดงความยินดีของเราผ่านการขอบพระคุณ (หนังสือคัมภีร์ไบเบิลบทสดุดีเป็นคลังบทกวีอันล้ำค่าที่รวบรวมความรู้สึกที่แสดงต่อพระเจ้า) ในส่วนท้ายของคำอธิษฐาน พระเยซูคริสต์ทรงสนับสนุนให้เราทูลขอพระเจ้าเพื่อช่วยเราในการต่อสู้กับความอ่อนแอของเรา ซึ่งเป็นสิ่งที่มารคอยฉวยโอกาสหลอกลวงเพื่อล่อลวงเราและทำลายความซื่อสัตย์ภักดีของเรา (มัทธิว 6:11-13; โรม 7:21-25) (หลักคำสอนพื้นฐานของคัมภีร์ไบเบิล)

ในมัทธิว 6:14, 15 พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่า คุณภาพความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้านั้น ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ที่เรามีต่อเพื่อนบ้าน: “เพราะถ้าพวกท่านให้อภัยการละเมิดของคนอื่น พระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์จะทรงให้อภัยพวกท่านด้วย แต่ถ้าพวกท่านไม่ให้อภัยการละเมิดของคนอื่น พระบิดาของพวกท่านจะไม่ทรงให้อภัยการละเมิดของพวกท่านเช่นกัน” (มัทธิว 5:23, 24; 1 ยอห์น 3:15; 4:8)

ต้องปฏิเสธความรักเงินทองและการแสวงหาความมั่งคั่งร่ำรวย

เราต้องเลือก ระหว่างการรับรับใช้พระเจ้าหรือการรับใช้ความมั่งคั่ง

“19 เลิกสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในโลกนี้เถิด ซึ่งเป็นที่ที่มอดและสนิมอาจทำลายได้ และเป็นที่ที่ขโมยอาจเจาะช่องเข้ามาลักเอาไปได้ 20 แต่จงสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในสวรรค์เถิด ซึ่งเป็นที่ที่มอดและสนิมทำลายไม่ได้ และเป็นที่ที่ขโมยเจาะช่องเข้ามาลักเอาไปไม่ได้ 21 เพราะทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย

22 “ตะเกียงของร่างกายคือตา ดังนั้น ถ้าตาของท่านมองที่สิ่งเดียว ทั้งตัวของท่านก็จะสว่างไสว 23 แต่ถ้าตาของท่านเพ่งมองด้วยใจริษยา ทั้งตัวของท่านก็จะมืดมน ดังนั้น ถ้าความสว่างที่อยู่ในตัวท่านเป็นความมืด ความมืดนั้นจะหนาทึบสักเพียงใด!

24 “ไม่มีใครเป็นทาสรับใช้นายสองคนได้ เพราะเขาจะเกลียดนายคนหนึ่งและรักนายอีกคนหนึ่ง หรือจะภักดีต่อนายคนหนึ่งและดูหมิ่นนายอีกคนหนึ่ง พวกท่านจะเป็นทาสรับใช้ทั้งพระเจ้าและความมั่งคั่งพร้อมกันไม่ได้” (มัทธิว 6:19-24)

เป็นที่ชัดเจนว่าคัมภีร์ไบเบิลไม่ได้ประณามความร่ำรวย เช่นเดียวกับที่ไม่ได้สนับสนุนความยากจน พระเยซูคริสต์ทรงเตือนสติเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเราต่อความมั่งคั่ง โดยให้เชื่อมโยงกับเป้าหมายหลักในการรับใช้พระเจ้า พระเยซูคริสต์รวมถึงคัมภีร์ไบเบิลโดยรวม ทรงประณามความรักเงินทอง: “ส่วนคนเหล่านั้นที่มุ่งแต่งานจะรวยก็ตกอยู่ในการล่อลวงและติดบ่วงแร้ว และตกลงไปในความปรารถนาหลายอย่างที่โง่เขลาและเป็นอันตราย ซึ่งทำให้มนุษย์จมลงสู่ความพินาศและความย่อยยับ เพราะการรักเงินทองเป็นรากเหง้าของสิ่งชั่วร้ายทุกชนิด และเนื่องจากความโลภอยากได้เงินทองนี้ บางคนจึงหลงไปจากความเชื่อและทำให้ตนเองต้องเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่สุด” (1 ทิโมธี 6:9, 10) คำตรัสที่ว่า “ตามองที่สิ่งเดียว” (œil simple) หมายถึงความจริงใจ ไม่ว่อกแว่ก มีเป้าหมายที่ถูกต้อง และมีความใจกว้าง ซึ่งสอดคล้องกับการรับใช้พระเจ้า ส่วน “ตาที่เพ่งมองด้วยใจริษยา” (œil méchant) หมายถึงตาที่ชั่วร้าย อิจฉาตาร้อน เป็นตัวแทนของเป้าหมายที่ตั้งอยู่บนความโลภและความต้องการฝ่ายเนื้อหนัง ซึ่งสอดคล้องกับการรับใช้พระความมั่งคั่ง

พระเยซูคริสต์ทรงสนับสนุนให้เราเป็นคนมั่งคั่งในสายพระเนตรของพระเจ้า: “แล้วพระองค์ตรัสเป็นอุปมาให้พวกเขาฟังว่า ‘ที่ดินของเศรษฐีคนหนึ่งเกิดพืชผลอุดมสมบูรณ์มาก เขาจึงคิดในใจว่า “จะทำอย่างไรดี ในเมื่อไม่มีที่เก็บพืชผลแล้ว?” แล้วเขาจึงพูดว่า “ฉันจะทำอย่างนี้ คือจะรื้อยุ้งฉางของฉันเสียแล้วสร้างให้ใหญ่ขึ้น แล้วจะรวบรวมข้าวและทรัพย์สมบัติทั้งหมดของฉันไว้ที่นั่น และฉันจะบอกกับตัวเองว่า ‘เจ้ามีทรัพย์สมบัติมากมายสะสมไว้พอกินพอใช้ไปหลายปี จงพักผ่อน กิน ดื่ม และสนุกสนานเถิด’” แต่พระเจ้าตรัสกับเขาว่า “คนโง่เอ๋ย ในคืนนี้เขาจะเรียกเอาชีวิตของเจ้าไป แล้วทรัพย์สิ่งของที่เจ้าได้สะสมไว้นั้นจะเป็นของใคร?” คนที่สะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวเอง แต่ไม่ได้มั่งคั่งในสายพระเนตรของพระเจ้าก็เป็นอย่างนั้นแหละ’” (ลูกา 12:16-21)

พระเยซูคริสต์ทรงสนับสนุนให้เราแก้ปัญหาไปทีละวัน

“25 ด้วยเหตุนี้เราบอกพวกท่านว่า เลิกวิตกกังวลเกี่ยวกับชีวิตของตนเถิดว่าจะกินอะไรหรือจะดื่มอะไร และเลิกวิตกกังวลเกี่ยวกับร่างกายของตนเถิดว่าจะนุ่งห่มอะไร ชีวิตสำคัญยิ่งกว่าอาหาร และร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่มไม่ใช่หรือ? 26 จงดูนกในอากาศพวกมันไม่ได้หว่าน ไม่ได้เกี่ยว และไม่ได้รวบรวมไว้ในยุ้งฉาง แต่พระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ยังทรงเลี้ยงพวกมันไว้ พวกท่านไม่ประเสริฐกว่านกเหล่านั้นหรือ? 27 มีใครในพวกท่านบ้างที่วิตกกังวลแล้วสามารถต่ออายุของตนให้ยาวออกไปอีกสักศอกหนึ่งได้? 28 และท่านจะวิตกกังวลถึงเครื่องนุ่งห่มทำไม? จงพิจารณาดูว่าดอกพลับพลึงในทุ่งนากลางดินเจริญเติบโตขึ้นอย่างไร มันไม่ได้ทำงานและไม่ได้ปั่นด้าย 29 แต่เราบอกพวกท่านว่า แม้แต่ซโลโมในคราวที่ทรงพระสิริรุ่งโรจน์ถึงที่สุด ก็ไม่ได้แต่งพระองค์งดงามเท่าดอกไม้เหล่านี้สักดอกหนึ่ง 30 ดังนั้น ถ้าพระเจ้าทรงตกแต่งหญ้าในทุ่งนาอย่างนั้น ซึ่งเป็นอยู่วันนี้และรุ่งขึ้นต้องถูกโยนทิ้งในเตาไฟ โอ พวกท่านที่มีความเชื่อน้อย พระองค์จะไม่ทรงตกแต่งพวกท่านมากยิ่งกว่านั้นหรือ? 31 เหตุฉะนั้น อย่าจับกลุ่มวิตกกังวลเลยว่า ‘เราจะกินอะไร?’ หรือ ‘เราจะดื่มอะไร?’ หรือ ‘เราจะนุ่งห่มอะไร?’ 32 เพราะสิ่งทั้งปวงเหล่านี้เป็นสิ่งที่คนต่างชาติต่างศาสนาแสวงหาด้วยความโลภ แต่พระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ทรงทราบแล้วว่าพวกท่านจำเป็นต้องมีสิ่งทั้งปวงเหล่านี้

33 “จงแสวงหาราชอาณาจักรของพระองค์และความถูกต้องชอบธรรมของพระองค์ก่อน แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ให้แก่พวกท่าน 34 เหตุฉะนั้น อย่าวิตกกังวลถึงพรุ่งนี้เลย เพราะพรุ่งนี้ก็มีเรื่องวิตกกังวลของพรุ่งนี้เอง ความทุกข์ร้อนในแต่ละวันก็พออยู่แล้วสำหรับวันนั้น” (มัทธิว 6:25-34)

เป็นเรื่องธรรมดามากที่เราจะรู้สึกวิตกกังวลเมื่อเผชิญกับปัญหา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นปัญหาร้ายแรง อย่างไรก็ตาม พระเยซูคริสต์ตรัสว่าความวิตกกังวลที่มากเกินไปไม่ได้รับประกันว่าจะช่วยแก้ปัญหาได้ ยิ่งกว่านั้น พระองค์ทรงถามคำถามนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าความวิตกกังวลเกินเหตุนั้นไร้ประโยชน์: “มีใครในพวกท่านบ้างที่วิตกกังวลแล้วสามารถต่ออายุของตนให้ยาวออกไปอีกสักศอกหนึ่งได้?” (ข้อ 27) วิธีที่ดีที่สุดในการรับมือกับความวิตกกังวลคือ ความไว้วางใจว่าพระเจ้าจะทรงช่วยเหลือมนุษย์ที่ใส่ใจทำตามความประสงค์ของพระองค์ เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงดูแลสิ่งสร้างทั้งหมดของพระองค์: “ข้าพเจ้าเคยเป็นคนหนุ่ม และเวลานี้แก่แล้ว แต่ข้าพเจ้ายังไม่เคยเห็นคนชอบธรรมถูกทอดทิ้งเลย หรือไม่เคยเห็นลูกหลานของเขาต้องขอทาน” (สดุดี 37:25) พระเยซูคริสต์ทรงสนับสนุนให้มนุษย์ดำเนินชีวิตอยู่กับปัจจุบัน (ซึ่งในบริบทนี้ถูกกำหนดไว้เป็นรายวัน) เพื่อแก้ไขปัญหาต่าง ๆ เพราะอดีตผ่านพ้นไปแล้วและอนาคตยังมาไม่ถึง แนวคิดที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้งนี้จะช่วยไม่ให้เราเพิ่มความวิตกกังวลจนเกินเหตุ เพราะ “ความทุกข์ร้อนในแต่ละวันก็พออยู่แล้วสำหรับวันนั้น” ในคำแนะนำเรื่องการอธิษฐาน พระเยซูคริสต์ตรัสว่า: “พระเจ้าพระบิดาของพวกท่านทรงทราบว่าพวกท่านจำเป็นต้องมีอะไรบ้าง ก่อนที่พวกท่านจะทูลขอต่อพระองค์ด้วยซ้ำ” (มัทธิว 6:8) ส่วนในเรื่องความต้องการอาหาร มีบันทึกไว้ในคำอธิษฐานแบบอย่างว่า: “ขอประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้” (มัทธิว 6:11)

ดังนั้น จึงเป็นการดีกว่าที่จะหลีกเลี่ยงการคาดการณ์ล่วงหน้ามากเกินไปซึ่งอาจก่อให้เกิดความวิตกกังวลที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพจิต จงแก้ปัญหาของเราไปตามลำดับขั้นตอนเท่าที่มันเกิดขึ้น พร้อมกับวางใจในพระเจ้าอย่างเต็มที่: “จงวางใจในพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความเข้าใจของตนเอง จงยอมรับพระองค์ในทุกทางของเจ้า และพระองค์เองจะทรงทำให้วิถีทางของเจ้าราบรื่น” (สุภาษิต 3:5, 6)

***

คำเทศนาบนภูเขา

(มัทธิว บทที่ 7)

เลิกตัดสินคนอื่น เพื่อพวกท่านจะไม่ถูกตัดสิน

“เลิกตัดสินคนอื่น เพื่อพวกท่านจะไม่ถูกตัดสิน 2 เพราะพวกท่านตัดสินคนอื่นอย่างไร พวกท่านจะถูกตัดสินอย่างนั้น และพวกท่านตวงให้คนอื่นด้วยสัดส่วนเท่าไร พวกท่านจะได้รับตวงคืนด้วยสัดส่วนเท่านั้น 3 ทำไมท่านมองเห็นเศษฟางในตาพี่น้องของท่าน แต่กลับไม่สังเกตเห็นไม้ทั้งท่อนที่อยู่ในตาของท่านเอง? 4 หรือท่านจะพูดกับพี่น้องได้อย่างไรว่า ‘ให้ฉันเขี่ยเศษฟางออกจากตาของท่านเถอะ’ ในเมื่อมีไม้ทั้งท่อนอยู่ในตาของท่านเอง? 5 คนหน้าซื่อใจคด! จงเอาไม้ทั้งท่อนออกจากตาของท่านก่อน แล้วท่านจะเห็นได้ชัดเจนว่าจะเขี่ยเศษฟางออกจากตาพี่น้องของท่านอย่างไร” (มัทธิว 7:1-5)

คำกระตุ้นเตือนไม่ให้ตัดสินคนอื่นนี้ ต้องเข้าใจในบริบทของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์โดยทั่วไป ไม่ใช่ในกรอบปกติของศาลสถิตยุติธรรมที่ต้องอาศัยการพิจารณาของผู้พิพากษาเพื่อตัดสินความผิดหรือไม่ผิดของบุคคลหนึ่ง

พระเยซูคริสต์ตรัสว่า มนุษย์ที่มีแนวโน้มชอบตัดสินเพื่อนบ้านเป็นประจำมักลืมไปว่า ตัวเขาเองก็อยู่ในสภาพการณ์เดียวกันกับคนที่คุณตัดสินทุกประการ นั่นคือ เป็นคนบาปเหมือนกับลูกหลานคนอื่น ๆ ของอาดัม: “เพราะทุกคนทำบาปและไม่ได้สะท้อนความประทับใจอันรุ่งโรจน์ของพระเจ้า” (โรม 3:23) พระเยซูคริสต์ทรงเพิ่มจุดที่สองเพื่อแสดงให้เห็นว่า คนที่ชอบตัดสินคนอื่นกำลังทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมอย่างยิ่งในสายตาของผู้ที่จะเข้ามาพิพากษา คือกษัตริย์เยซูคริสต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาก่อนความทุกข์เวทนาครั้งใหญ่ นั่นคือ เขาจะถูกตัดสินในแบบเดียวกับที่เขาตัดสินคนอื่น ดังนั้น เมื่อมองจากมุมมองนี้ การไม่ตัดสินคนอื่นจึงเป็นวิธีหนึ่งในการแสดงความรอบคอบ อย่างไรก็ตาม พระเยซูคริสต์ได้ตรัสไว้ก่อนหน้านี้ในคำเทศนาของพระองค์ว่า เราต้องเป็นคนมีความเมตตากรุณา แล้วเราจะได้รับความเมตตากรุณาตอบแทน เราต้องให้อภัย แล้วพระเจ้าจะทรงอภัยความผิดบาปของเราเช่นกัน (มัทธิว 5:7; 6:14, 15)

ทว่า พระเยซูคริสต์ทรงกล่าวลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นเกี่ยวกับคนที่มีแนวโน้มชอบตัดสินเพื่อนบ้าน พระองค์ตรัสอย่างไม่ลังเลเลยว่าคนนั้นเป็นคนหน้าซื่อใจคด เพราะเขาสรรหาคำตัดสินเพื่อนบ้านโดยมองข้ามข้อบกพร่องของตัวเอง ซึ่งอาจจะร้ายแรงกว่ามากด้วยซ้ำ พระเยซูคริสต์ทรงเปรียบเทียบว่าคนที่ถูกตัดสินนั้นมีเพียงเศษฟางเล็ก ๆ ในตา ในขณะที่คนตัดสินกลับมีไม้ทั้งท่อนอยู่ในตาของตัวเอง สำนวนที่พระคริสต์ทรงใช้นั้นสอดคล้องกับคนประเภทที่ชอบตัดสินเพื่อนบ้านเป็นประจำอย่างยิ่งคือ: “หมอเอ๋ย จงรักษาตัวเองเถอะ” (ลูกา 4:23)

อย่าเอาของศักดิ์สิทธิ์ให้แก่สุนัข

“อย่าเอาของศักดิ์สิทธิ์ให้แก่สุนัข และอย่าโยนไข่มุกให้แก่สุกร มิฉะนั้นมันจะเหยียบย่ำสิ่งเหล่านั้นเสีย และจะหันกลับมาขบกัดพวกท่านด้วย” (มัทธิว 7:6)

เห็นได้ชัดว่าสุนัขและสุกรเป็นสัญลักษณ์แทนมนุษย์ที่ดำเนินชีวิตตามเนื้อหนัง ซึ่งมีพฤติกรรมที่ไม่มีความคิดฝ่ายวิญญาณเลย (1 โครินธ์ 2:16) อย่างไรก็ตาม ในกรณีเฉพาะนี้ พระเยซูคริสต์ทรงอธิบายว่ามนุษย์เหล่านี้สามารถก่อให้เกิดบาดแผล หรือแม้กระทั่งความตายได้ สิ่งที่เป็น “ของศักดิ์สิทธิ์” หรือ “ไข่มุก” คือสิ่งประทานฝ่ายวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับการรับใช้อันศักดิ์สิทธิ์ที่เราถวายแด่พระเจ้า ซึ่งรวมถึงการประกาศข่าวดีและการสั่งสอนตามหลักคัมภีร์ไบเบิล ในขอบเขตของงานรับใช้คริสเตียนด้วยพระวจนะ คริสเตียนต้องแสดงความรอบคอบ มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง และรู้ว่าเมื่อใดที่ไม่ควรดึงดันเซ้าซี้: “ดูเถิด เราส่งพวกท่านไปเหมือนแกะอยู่ท่ามกลางหมาป่า เหตุฉะนั้น จงมีความรอบคอบเหมือนงูและไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนนกพิราบ” (มัทธิว 10:16)

ทุกคนที่ปฏิเสธไม่ยอมฟังข่าวดีในบางช่วงเวลา หรือคนที่มีมุมมองขัดแย้งกับเราหรือขัดแย้งกับพระวจนะของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง ไม่ควรถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มประเภทที่พระเยซูคริสต์ทรงกล่าวถึงในข้อนี้ ตัวพระองค์เองก็ทรงเคยคลุกคลีกับคนบาป โดยมีเป้าหมายเพื่อนำพวกเขากลับมาสู่ทางที่ถูกต้อง: “เราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเพื่อเรียกคนบาปให้กลับใจใหม่” (ลูกา 5:27-32) ในบางศาสนาหรือบางประชาคม มีคริสเตียนที่ถูกตัดสัมพันธ์ (excommunicated) เพียงเพราะมีมุมมองที่แตกต่างออกไปจากหลักคำสอนทางการหรือการตีความคัมภีร์ไบเบิล ในขณะที่คริสเตียนเหล่านี้ถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ละทิ้งความเชื่อ (apostates) บางคนถึงกับเรียกพวกเขาว่า “สุนัข” และ “สุกร” ทั้งที่พฤติกรรมของพวกเขาไม่ได้มีความอันตรายตามที่พระเยซูคริสต์ทรงระบุไว้เลย นั่นคือการทำร้ายร่างกายหรือทำให้ชีวิตของผู้ที่ด่าทอพวกเขานั้นตกอยู่ในอันตราย

เกี่ยวกับสถานการณ์อันทุกข์ระทมนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ถูกขับออกจากสังคมโดยประชาคมกลุ่มใหญ่ สิ่งต่าง ๆ ล้วนอยู่ในพระหัตถ์ของกษัตริย์เยซูคริสต์ในเวลาที่จะมีการพิพากษาประชาคมคริสเตียน (มัทธิว 25) สำหรับคนที่ไม่ลังเลที่จะด่าทอพวกเขา ตามมัทธิว 7:1-4 และมัทธิว 5:22 คนเหล่านั้นกำลังเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่ง เพราะหากผู้ที่ถูกขับออกได้รับการพิสูจน์ว่าบริสุทธิ์ และชื่อเสียงอันดีของพวกเขาได้รับการฟื้นฟูในวันพิพากษา จะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่เคยด่าทอพวกเขาอย่างรุนแรง? นี่คือข้อความจากคำพยากรณ์ของอิสยาห์ที่จะเป็นกำลังใจให้แก่ผู้ที่รักษาความซื่อสัตย์ภักดีต่อพระเจ้าผู้ซึ่งกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่เจ็บปวดนี้: “จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ท่านทั้งหลายที่ตัวสั่นเนื่องด้วยพระวจนะของพระองค์: ‘พี่น้องของเจ้าที่เกลียดชังเจ้า และขับไล่เจ้าออกไปเพราะเห็นแก่นามของเรา ได้พูดว่า “ขอให้พระยาห์เวห์ทรงได้รับเกียรติเถิด!” แต่พระองค์จะทรงปรากฏเพื่อความยินดีของเจ้า และคนเหล่านั้นแหละจะต้องได้รับความอับอาย’” (อิสยาห์ 66:5) หากคุณซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าและพระเยซูคริสต์และรักษาความซื่อสัตย์นั้นไว้ พระเจ้าจะทรงดูแลฟื้นฟูชื่อเสียงอันดีที่คุณมีอยู่แล้วต่อพระพักตร์พระองค์ ให้ปรากฏเด่นชัดต่อหน้าผู้ที่ทำลายศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคุณ:

“แต่เราบอกพวกท่านว่า ใครที่ยังโกรธพี่น้องของตัวเองอยู่จะต้องขึ้นศาล ใครที่พูดคำดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรงกับพี่น้องจะต้องขึ้นศาลสูง และใครที่พูดว่า ‘ไอ้คนโง่สารเลว!’ จะต้องโทษไฟเกเฮนนา” (มัทธิว 5:22)

จงขอเรื่อยไปแล้วจะได้รับ

“7 จงขอเรื่อยไปแล้วจะได้รับ จงหาเรื่อยไปแล้วจะพบ จงเคาะเรื่อยไปแล้วจะเปิดให้แก่ท่าน 8 เพราะทุกคนที่ขอแต่อย่างถูกต้องย่อมได้รับ และทุกคนที่หาเรื่อยไปย่อมพบ และทุกคนที่เคาะเรื่อยไปจะเปิดให้แก่เขา 9 ใช่แล้ว ในพวกท่านมีใครบ้างที่เมื่อบุตรขอขนมปัง จะยื่นก้อนหินให้เขา? 10 หรือถ้าเขาขอปลา จะยื่นงูให้เขา? 11 เหตุฉะนั้น ถ้าพวกท่านเองผู้เป็นคนชั่ว ยังรู้จักให้ของดีแก่บุตรของตน ยิ่งกว่านั้นสักเพียงใดพระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ จะประทานสิ่งดีแก่คนเหล่านั้นที่ทูลขอต่อพระองค์!” (มัทธิว 7:7-11)

พระเยซูคริสต์ตรัสว่า หากเราต้องการรับพระพรจากพระเจ้า เราต้องเพียรพยายามและไม่ลดละในการอธิษฐาน ในอุปมาอีกเรื่องหนึ่ง พระองค์ทรงแสดงให้เห็นว่าหญิงม่ายคนหนึ่งสามารถได้รับความยุติธรรมได้อย่างไร จากการที่นางเพียรเซ้าซี้ต่อผู้พิพากษาที่ไร้ความยุติธรรม: “แล้วพระองค์ตรัสเป็นอุปมาให้ฟังเพื่อเน้นความจำเป็นที่พวกเขาต้องอธิษฐานอยู่เสมอและไม่ท้อถอย 2 พระองค์ตรัสว่า ‘ในเมืองหนึ่งมีผู้พิพากษาคนหนึ่งที่ไม่ยำเกรงพระเจ้าและไม่เห็นแก่หน้ามนุษย์ 3 ในเมืองนั้นมีหญิงม่ายคนหนึ่งมาหาเขาเรื่อย ๆ และพูดว่า “ขอให้ความยุติธรรมแก่ดิฉันในการสู้ความกับคู่กรณีด้วยเถอะ” 4 เขาก็ไม่ยอมทำตามอยู่ระยะหนึ่ง แต่ภายหลังเขาคิดในใจว่า “ถึงแม้ฉันไม่ยำเกรงพระเจ้าและไม่เห็นแก่หน้ามนุษย์ 5 แต่เพราะหญิงม่ายคนนี้คอยกวนใจฉันอยู่เรื่อย ๆ ฉันจะให้ความยุติธรรมแก่นาง เพื่อจะไม่ให้นางมาหาฉันไม่หยุดหย่อนจนฉันทนไม่ไหว”’ 6 แล้วองค์ผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ‘จงฟังสิ่งที่ผู้พิพากษาอธรรมคนนั้นพูดเถิด 7 แล้วพระเจ้าจะไม่ทรงให้ความยุติธรรมแก่ผู้ที่พระองค์ทรงเลือกไว้ ซึ่งร้องทูลต่อพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืนหรือ? ถึงแม้พระองค์ทรงอดทนกับพวกเขา 8 เราบอกพวกท่านว่า พระองค์จะทรงให้ความยุติธรรมแก่พวกเขาโดยเร็ว อย่างไรก็ตาม เมื่อบุตรมนุษย์มา พระองค์จะพบความเชื่อเช่นนี้บนแผ่นดินโลกหรือเปล่า?’” (ลูกา 18:1-8)

กฎทองคำ

“ดังนั้น สารพัดสิ่งซึ่งพวกท่านปรารถนาให้มนุษย์ทำต่อพวกท่าน จงทำอย่างนั้นต่อพวกเขาด้วย เพราะนี่แหละคือความหมายของทั้งพระบัญญัติและคำของผู้พยากรณ์” (มัทธิว 7:12)

พระเยซูคริสต์ทรงประกาศบัญญัติที่เป็นรากฐานค้ำจุนทั้งพระบัญญัติและคำของผู้พยากรณ์ทั้งหมด ซึ่งก็คือบทบัญญัติแห่งความรักอันสูงสุด เพราะพระองค์ทรงใช้ถ้อยคำแบบเดียวกันนี้ในตอนสรุปว่า: “‘อาจารย์เจ้าข้า ในพระบัญญัตินั้นข้อใดเป็นพระบัญญัติข้อใหญ่ที่สุด?’ พระองค์ตรัสตอบเขาว่า ‘“จงรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าด้วยสุดใจของเจ้า ด้วยสุดชีวิตของเจ้า และด้วยสิ้นสุดความคิดของเจ้า” นี่แหละเป็นพระบัญญัติข้อใหญ่ที่สุดและเป็นข้อแรก ข้อที่สองก็เหมือนกันคือ “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” พระบัญญัติสองข้อนี้เป็นที่รวมของทั้งพระบัญญัติและคำของผู้พยากรณ์’” (มัทธิว 22:36-40; ยาโกโบ 2:8)

ในหัวข้อเดียวกันเรื่องการรักเพื่อนบ้าน มีผู้ทูลถามพระองค์ว่าในทางปฏิบัติแล้วคำว่า “เพื่อนบ้าน” หมายถึงใครกันแน่ พระเยซูคริสต์จึงทรงยกอุปมาเรื่องหนึ่งเพื่อประทานคำจำกัดความที่ชัดเจน: “แต่ชายคนนั้นอยากแสดงว่าตนเองเป็นคนชอบธรรม จึงทูลพระเยซูว่า ‘แล้วใครเป็นเพื่อนบ้านของข้าพเจ้า?’ พระเยซูตรัสตอบว่า ‘มีชายคนหนึ่งเดินลงไปจากกรุงเยรูซาเล็มจะไปยังเมืองเยรีโค และเขาถูกพวกโจรปล้น โจรเหล่านั้นทุบตีเขาแล้วแย่งชิงเสื้อผ้าไป ทิ้งเขาไว้ในสภาพปางตายแล้วก็หนีไป เผอิญมีปุโรหิตคนหนึ่งเดินลงมาตามทางนั้น เมื่อเห็นชายคนนั้นก็เดินเลี่ยงไปเสียอีกฟากหนึ่ง ในทำนองเดียวกัน มีคนเลวีคนหนึ่งมาถึงที่นั่นเมื่อเห็นเขา ก็เดินเลี่ยงไปเสียอีกฟากหนึ่งเช่นกัน แต่มีชาวสะมาเรียคนหนึ่งเดินทางมาถึงที่ที่ชายคนนั้นนอนอยู่ และเมื่อเห็นเขาก็มีใจเมตตากรุณา จึงเข้าไปหาเอาประคบแผล เทน้ำมันและเหล้าองุ่นลงบนแผลแล้วพันผ้าให้ จากนั้นก็ให้ชายคนนั้นขี่สัตว์ของตนเอง พามาที่โรงแรมแห่งหนึ่งและดูแลรักษาเขา วันรุ่งขึ้นชาวสะมาเรียคนนั้นควักเงินสองเดนาริอันส่งให้เจ้าของโรงแรมแล้วสั่งว่า “ช่วยดูแลรักษาเขาด้วย และเงินที่ท่านจะต้องออกสำรองไปมากกว่านี้ เมื่อข้าพเจ้ากลับมาจะใช้คืนให้” ในสามคนนั้น ท่านคิดว่าคนไหนประพฤติตนเป็นเพื่อนบ้านของคนที่ถูกปล้น?’ ชายคนนั้นทูลตอบว่า ‘คือคนที่มีใจเมตตากรุณาต่อเขา’ พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า ‘จงไปทำเหมือนอย่างนั้นเถอะ’” (ลูกา 10:29-37)

ดังนั้น ตามที่พระเยซูคริสต์ทรงเน้นย้ำ กฎทองคำนี้จะต้องนำไปใช้กับมนุษย์ทุกคนที่เราคบหาสมาคมด้วยโดยไม่แบ่งแยก ซึ่งหมายรวมถึงศัตรูของเราด้วยตามที่มีบันทึกไว้ในมัทธิว 5:43-48

จงเข้าทางประตูแคบ

“13 จงเข้าทางประตูแคบ เพราะประตูใหญ่และทางกว้างนั้นนำไปถึงความพินาศ และคนส่วนใหญ่ก็เข้าทางนั้น 14 แต่ประตูแคบและทางเรียวเล็กนั้นนำไปถึงชีวิต และมีคนน้อยคนที่หาพบ” (มัทธิว 7:13, 14)

พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นหลายครั้งว่า ทางที่นำไปสู่ชีวิตนิรันดร์นั้นไม่ใช่ทางที่จะเข้าถึงและดำเนินตามได้ง่าย ๆ เพราะมันเป็นเรื่องของประตูที่เปิดไปสู่ทางที่แคบ ส่วนทางที่นำไปสู่ความพินาศไม่มีอุปสรรคสองประการที่กล่าวมา (ไม่มีทั้งประตูแคบและทางเรียวเล็ก) มันเป็นทางที่กว้างและง่ายต่อการดำเนินตาม โดยที่ไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ เลย

พระเยซูคริสต์ทรงเน้นย้ำถึงความยากลำบากในงานรับใช้ของคริสเตียนในรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งสอดคล้องกับหนทางที่ไม่ง่ายต่อการค้นหาและดำเนินตามนี้: “ดูเถิด เราส่งพวกท่านไปเหมือนแกะอยู่ท่ามกลางหมาป่า เหตุฉะนั้น จงมีความรอบคอบเหมือนงูและไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนนกพิราบ จงระวังตัวจากมนุษย์ให้ดี เพราะพวกเขาจะมอบพวกท่านให้แก่ศาลท้องถิ่น และจะเฆี่ยนพวกท่านในธรรมศาลาของพวกเขา ใช่แล้ว พวกท่านจะต้องถูกลากตัวไปต่อหน้าผู้ว่าราชการและกษัตริย์เพราะเห็นแก่เรา เพื่อเป็นพยานแก่พวกเขาและแก่คนต่างชาติต่างศาสนา” (มัทธิว 10:16-18)

พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่า การเป็นคริสเตียนในระบบสิ่งต่าง ๆ นี้ไม่ใช่เรื่องง่าย และจำเป็นต้องมีน้ำใจเสียสละตนเอง: “และใครก็ตามที่ไม่ยอมรับเสาทรมานของตนและตามเราไป ก็ไม่คู่ควรกับเรา” (มัทธิว 10:38) พระองค์ทรงแสดงให้เห็นถึงความจำเป็นในการอดทนจนถึงที่สุดเพื่อจะได้รับชีวิตนิรันดร์: “แต่ผู้ใดที่อดทนจนถึงที่สุด ผู้นั้นจะรอด” (มัทธิว 24:13)

จงระวังพวกผู้พยากรณ์เท็จ

“15 จงระวังพวกผู้พยากรณ์เท็จที่มาหาพวกท่านในคราบแกะ แต่ภายในของเขาคือหมาป่าที่ดุร้าย 16 พวกท่านจะรู้จักพวกเขาได้จากผลของพวกเขา มนุษย์จะเก็บผลองุ่นจากต้นหนาม หรือเก็บผลมะเดื่อจากต้นพืชที่มีหนามได้หรือ? 17 ในทำนองเดียวกัน ต้นไม้ดีย่อมเกิดผลดี แต่ต้นไม้เลวย่อมเกิดผลเลว 18 ต้นไม้ดีจะเกิดผลเลวไม่ได้ หรือต้นไม้เลวจะเกิดผลดีก็ไม่ได้ 19 ต้นไม้ทุกต้นที่ไม่เกิดผลดีจะต้องถูกโค่นลงและโยนทิ้งในเตาไฟ 20 เหตุฉะนั้น พวกท่านจะรู้จักคนเหล่านั้นได้จากผลของพวกเขา

21 “ไม่ใช่ทุกคนที่เรียกเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้า’ จะได้เข้ารัฐบาลสวรรค์ แต่ผู้ที่ปฏิบัติตามพระทัยกำหนดของพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์จึงจะได้เข้า 22 ในวันนั้นหลายคนจะทูลเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าได้พยากรณ์ในพระนามของพระองค์ ได้ขับไล่ผีในพระนามของพระองค์ และได้ทำการอัศจรรย์มากมายในพระนามของพระองค์ไม่ใช่หรือ?’ 23 เมื่อนั้นเราจะประกาศแก่พวกเขาตามตรงว่า ‘เราไม่เคยรู้จักพวกเจ้าเลย เจ้าพวกคนทำความชั่ว จงไปให้พ้นหน้าเราซะ!’” (มัทธิว 7:15-23)

พระเยซูคริสต์ตรัสว่า อันตรายของพวกผู้พยากรณ์เท็จอยู่ที่ความสามารถในการล่อลวง โดยพวกเขามีลักษณะภายนอกเหมือนแกะ ดังนั้น จึงไม่สามารถแยกแยะพวกเขาได้ง่าย ๆ จากพฤติกรรมการแสดงออกภายนอกที่ตั้งอยู่บนการบงการจิตใจเพื่อล่อลวง แต่ต้องดูที่ผลลัพธ์สุดท้ายจากการกระทำที่ชั่วร้ายของพวกเขา ซึ่งจะพิสูจน์ให้เห็นเด่นชัดว่าพวกเขาคือหมาป่าที่ดุร้ายและไร้ความปรานีที่คอยทำลายประชาคมคริสเตียน พระเยซูคริสต์ทรงเน้นย้ำถึงจิตวิญญาณแห่งการสังเกตหรือความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ซึ่งจะช่วยให้เข้าใจได้ดีว่ามีสิ่งผิดปกติกำลังเกิดขึ้นเมื่อมีพวกผู้พยากรณ์เท็จเหล่านี้อยู่ เปรียบเหมือนกับการที่เรามองเห็นผลองุ่นบนต้นหนามหรือผลมะเดื่อบนพืชหนาม

อัครสาวกเปาโลเคยเผชิญหน้ากับพวกผู้พยากรณ์เท็จที่ล่อลวงเหล่านี้ ซึ่งพยายามทำตัวเป็นยอดอัครสาวก: “เพราะคนเช่นนั้นเป็นอัครสาวกเท็จ เป็นคนทำงานที่หลอกลวง ซึ่งปลอมตัวเป็นอัครสาวกของพระคริสต์ และไม่แปลกเลย เพราะซาตานเองก็ยังปลอมตัวเป็นทูตสวรรค์แห่งความสว่างได้เสมอ เหตุฉะนั้น จึงไม่แปลกอะไรที่พวกผู้รับใช้ของมันจะปลอมตัวเป็นผู้รับใช้แห่งความถูกต้องชอบธรรมด้วย แต่ในที่สุดพวกเขาจะได้รับผลตามการกระทำของตน” (2 โครินธ์ 11:13-15)

พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นอย่างเรียบง่ายว่า เกณฑ์สำหรับการรอดชีวิตตลอดกาลคือการปฏิบัติตามพระทัยกำหนดของพระเจ้า: “ไม่ใช่ทุกคนที่เรียกเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้า’ จะได้เข้ารัฐบาลสวรรค์ แต่ผู้ที่ปฏิบัติตามพระทัยกำหนดของพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์จึงจะได้เข้า” (มัทธิว 7:21)

บทสรุปของคำเทศนาบนภูเขา

“24 ดังนั้น ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของเรานี้และปฏิบัติตาม ก็เปรียบเหมือนคนที่มีปัญญาซึ่งสร้างบ้านของตนไว้บนศิลา 25 และเมื่อฝนตกชุก กระแสน้ำหลาก ลมพัดแรงและกระแทกบ้านนั้น บ้านก็ไม่ได้พังทลายลง เพราะรากฐานตั้งอยู่บนศิลา 26 ในทางกลับกัน ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของเรานี้แต่ไม่ปฏิบัติตาม ก็เปรียบเหมือนคนโง่ซึ่งสร้างบ้านของตนไว้บนทราย 27 และเมื่อฝนตกชุก กระแสน้ำหลาก ลมพัดแรงและซัดกระหน่ำบ้านนั้น บ้านก็พังทลายลง และความพินาศของบ้านนั้นก็ยิ่งใหญ่นัก” (มัทธิว 7:24-27)

พระเยซูคริสต์ทรงสั่งสอนเหมือนผู้มีสิทธิอำนาจ

“และเมื่อพระเยซูตรัสคำเหล่านั้นจบแล้ว ผลก็คือฝูงชนต่างอัศจรรย์ใจในแนวทางการสอนของพระองค์ 29 เพราะพระองค์ทรงสั่งสอนพวกเขาเหมือนผู้มีสิทธิอำนาจ ไม่เหมือนพวกคัดลอกพระคัมภีร์ของพวกเขา” (มัทธิว 7:28, 29)

พระเยซูคริสต์ทรงแสดงคำเทศนาบนภูเขาในแคว้นกาลิลี ซึ่งเป็นภูมิภาคที่มีทั้งการทำเกษตรกรรมและการทำประมง ดังนั้น พระองค์จึงทรงยกอุปมาเปรียบเทียบที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของพวกเขา โดยอ้างอิงถึงธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ พระเยซูคริสต์ทรงเจริญวัยในแคว้นกาลิลี ซึ่งผู้ฟังคงจะสัมผัสได้ถึงเรื่องนี้ พวกเขาตระหนักว่าพระองค์ทรงเป็นมนุษย์ที่แม้จะเปี่ยมด้วยสติปัญญาอันยอดเยี่ยมจากพระเจ้า แต่ก็ทรงใกล้ชิดกับประชาชนและทรงรักพวกเขาอย่างแท้จริง (มัทธิว 9:36) อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ดึงดูดใจผู้ฟังมากที่สุดคือความจริงใจ การพูดจาตรงไปตรงมา และสิทธิอำนาจอันเปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาของพระองค์ต่อประชาชน

ในคำเทศนาบนภูเขา เราจะสังเกตเห็นว่าพระเยซูคริสต์ทรงใช้ภาพประกอบเพื่อแสดงให้เห็นถึงแนวคิดที่สำคัญทั้งหมด สิ่งนี้ช่วยให้ผู้ฟังสามารถจดจำแนวคิดหลักของคำสุนทรพจน์ได้ดียิ่งขึ้น ตัวอย่างเช่น เมื่อระลึกถึงคำว่า “มีความสุข” ในช่วงเริ่มต้นคำเทศนา ผู้ฟังจะนึกถึงความหวังแม้จะเผชิญกับความทุกข์ยากลำบากสาหัส อุปมาเรื่องเศษฟางและไม้ทั้งท่อนในตา สอนเรื่องการไม่ตัดสินคนอื่น เรื่องประตูแคบและทางเรียวเล็ก แสดงให้เห็นถึงความจำเป็นในการอดทนจนถึงที่สุดเพื่อให้ความหวังของคริสเตียนบรรลุผลสำเร็จ

ในคำเทศนาบนภูเขา ไม่มีแนวคิดใดที่เข้าใจยากเลย ซึ่งสิ่งนี้ไม่ได้ลดทอนความลึกซึ้งของคำสั่งสอนแต่อย่างใด ตัวอย่างเช่น ในกฎบัญญัติที่ห้ามการฆ่าคนและการล่วงประเวณี พระเยซูคริสต์ทรงเน้นย้ำถึงเจตนาหรือแรงจูงใจที่อาจเกิดขึ้นก่อนจะนำไปสู่บาปร้ายแรงเหล่านั้น ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงทรงแสดงให้เห็นว่าเพื่อหลีกเลี่ยงการไปถึงจุดจบเช่นนั้น เราต้องจัดการตั้งแต่ต้นเหตุ ตัวอย่างเช่น เพื่อหลีกเลี่ยงความโกรธ ความเกลียดชัง ความเคียดแค้น และในเวลาต่อมาอาจเป็นความตายหรือการฆาตกรรม พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่าเราต้องจัดการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งส่วนบุคคลให้เร็วที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้ความสัมพันธ์ของมนุษย์เสื่อมสลายจนถึงขั้นหายนะ ส่วนผลลัพธ์สุดท้ายของสถานการณ์ พระองค์ทรงแสดงให้เห็นว่าไม่ใช่แค่บาปที่ทำสำเร็จแล้วเท่านั้นที่ร้ายแรง แต่เจตนาในใจก็ร้ายแรงเช่นกัน แม้ว่าจะไม่ได้เกิดขึ้นจริงก็ตาม ดังเช่นในกรณีของการล่วงประเวณีในใจ สำหรับเรื่องกฎทองคำ จากข้อความที่แสดงให้เห็นว่าพระบัญญัติและคำของผู้พยากรณ์ทั้งหมดลวนรวมอยู่ในกฎนี้ พระองค์ทรงแสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เป็นรากฐานของกฎหมาย นั่นคือหลักการที่ยั่งยืนเหนือกาลเวลา เช่น ความรักต่อพระเจ้าและเพื่อนบ้าน กฎบัญญัติมีคุณค่าตามสถานการณ์ (สามารถยกเลิกได้ เช่น พระบัญญัติของโมเสส และถูกแทนที่ด้วยกฎบัญญัติอื่น (โรม 10:4)) ในขณะที่หลักการหรือข้อบังคับนั้นคงอยู่ตลอดกาลเหนือกาลเวลา นี่คือสิ่งที่กฎทองคำแสดงให้เห็น (มัทธิว 22:36-40)

ดังนั้น ไม่ว่าผู้ฟังจะเป็นใคร คุณภาพในการสั่งสอนของพระองค์ก็ยังคงยอดเยี่ยมเหมือนเดิม อย่างไรก็ตาม เมื่อพระองค์ต้องเผชิญกับกลุ่มคนที่ไม่คุ้นเคยกับการคิดวิเคราะห์แนวคิดที่เป็นนามธรรม พระองค์ก็จะทรงใช้ภาพประกอบเพื่ออธิบายความหมายให้ชัดเจนขึ้น พลังในแนวทางการสั่งสอนของพระองค์อยู่ที่ความสามารถในการอธิบายแนวคิดที่ลึกซึ้งและไม่ได้เข้าใจง่ายเสมอไป ให้กลายเป็นเรื่องที่เรียบง่าย ด้วยถ้อยคำที่เรียบง่ายและภาพประกอบที่ชัดเจน

ในทางกลับกัน เมื่อพระองค์อยู่ต่อหน้าพวกอาจารย์สั่งสอน พระองค์สามารถทำให้พวกเขาอัศจรรย์ใจด้วยความรู้ที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับพระคัมภีร์ ตัวอย่างเช่น ในการสนทนากับนิโคเดมัส พระองค์ทรงพูดเรื่องการเกิดใหม่ นิโคเดมัสถึงกับไปไม่ถูกเมื่อได้ยินคำนี้ซึ่งเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับการรับบัพติศมาและเรื่องการฟื้นขึ้นมาจากตาย เมื่อเผชิญกับความฉงนฉงนใจนี้ พระเยซูคริสต์ทรงตั้งคำถามเชิงโวหารแก่เขาว่า: “ท่านเป็นอาจารย์ของพวกอิสราเอลและยังไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้หรือ?” และทรงกล่าวเสริมว่า: “ถ้าเราบอกสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับโลกนี้แล้วพวกท่านยังไม่เชื่อ พวกท่านจะเชื่อได้อย่างไรถ้าเราบอกสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับสวรรค์?” พูดอีกนัยหนึ่ง พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่าพระองค์ไม่ได้ใช้คำสอนที่ยากเกินไป โดยทรงจำกัดไว้เพียงแง่มุมฝ่ายโลกเท่านั้น ทั้งที่พระองค์ทรงระบุว่ายังมีแง่มุมฝ่ายสวรรค์ด้วย (ยอห์น บทที่ 3)

บางครั้งพระองค์ทรงตั้งคำถามที่แสดงให้เห็นว่าคำสั่งสอนนั้นยังมีแง่มุมอื่น ๆ ให้ทำความเข้าใจเพิ่มเติม ตัวอย่างเช่น ผู้คนร่วมสมัยของพระคริสต์เรียกพระองค์ว่าบุตรของดาวิด ซึ่งนั่นเป็นความจริงในแง่หนึ่ง แต่ในอีกบริบทหนึ่งกลับไม่ใช่เช่นนั้น: “ขณะที่พวกฟาริสีรวมตัวกันอยู่ พระเยซูทรงถามพวกเขาว่า ‘พวกท่านคิดอย่างไรเกี่ยวกับพระคริสต์? พระองค์เป็นบุตรของใคร?’ พวกเขาทูลตอบว่า ‘เป็นบุตรของดาวิด’ พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า ‘ถ้าอย่างนั้น ทำไมดาวิดโดยการดลใจจึงเรียกพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า” โดยกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า ‘จงนั่งที่ขวาหัตถ์ของเรา จนกว่าเราจะปราบศัตรู瞭ของเจ้าให้อยู่ใต้เท้าเจ้า’”’ ถ้าดาวิดเรียกพระองค์ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า’ พระองค์จะเป็นบุตรของดาวิดได้อย่างไร?’ ไม่มีใครตอบพระองค์ได้สักคำ และตั้งแต่วันนั้นมาก็ไม่มีใครกล้าทูลถามพระองค์อีกเลย” (มัทธิว 22:41-46)

บางครั้ง คำสั่งสอนของพระองค์อาจปรากฏว่ามีความซับซ้อนและเข้าใจยากมาก เช่น คำพยากรณ์เกี่ยวกับยุคสุดท้ายในมัทธิวบทที่ 24, 25 มาระโกบทที่ 13 และลูกาบทที่ 21 ในกรณีเฉพาะนี้ การจะเข้าใจข้อความบางตอนในคัมภีร์ไบเบิล จำเป็นต้องมีความรู้ที่ดีเกี่ยวกับคำพยากรณ์ของดาเนียล เนื่องจากพระองค์ทรงอ้างอิงถึงคำพยากรณ์นั้นเป็นหลัก

บางครั้ง พระเยซูคริสต์ทรงสร้างการคัดเลือกท่ามกลางผู้ฟังของพระองค์ ระหว่างคนที่ฟังอย่างผิวเผินโดยไม่คิดจะค้นหาความรู้เพิ่มเติม กับคนกลุ่มอื่นที่มีจำนวนน้อยกว่ามาก เช่น พวกอัครสาวกที่คอยทูลถามพระองค์เพื่อให้อธิบายความหมายเชิงสัญลักษณ์ของภาพประกอบเหล่านั้น (มัทธิว 13:10-15)

ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่สามารถกล่าวถึงเกี่ยวกับวิธีสั่งสอนของพระเยซูคริสต์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราควรนำมาเป็นแบบอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้อบรมสั่งสอนพระวจนะของพระเจ้า เพื่อทำให้คำสอนมีความลึกซึ้งและเข้าใจง่ายในเวลาเดียวกัน เพื่อให้คนจำนวนมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้สามารถเข้าถึงได้: “อันที่จริง พวกท่านถูกเรียกให้ดำเนินตามแนวทางนี้ เพราะพระคริสต์เองก็ทรงทนทุกข์เพื่อพวกท่าน ทรงวางแบบอย่างไว้ให้พวกท่านดำเนินตามรอยพระบาทของพระองค์อย่างใกล้ชิด” (1 เปโตร 2:21)

***

จงเลียนแบบพระเยซูคริสต์ในการประกาศข่าวดีเรื่องราชอาณาจักร

การเป็นพยานของพระองค์ต่อหญิงชาวสะมาเรีย

« 7 มีหญิงชาวสะมาเรียคนหนึ่งมาตักน้ำ พระเยซูตรัสกับนางว่า “ขอน้ำให้เราดื่มบ้าง” 8 (เวลานั้นเหล่าสาวกของพระองค์เข้าไปในเมืองเพื่อซื้ออาหาร) 9 หญิงชาวสะมาเรียจึงทูลพระองค์ว่า “ทำไมท่านซึ่งเป็นชาวยิวจึงมาขอน้ำดื่มจากดิฉันซึ่งเป็นหญิงชาวสะมาเรีย?” (เพราะชาวยิวไม่คบหากับชาวสะมาเรีย) 10 พระเยซูตรัสตอบนางว่า “ถ้าเจ้ารู้จักของประทานฟรีจากพระเจ้า และรู้จักว่าผู้ที่พูดกับเจ้าว่า ‘ขอน้ำให้เราดื่มบ้าง’ นั้นคือใคร เจ้าก็คงจะเป็นฝ่ายขอจากท่าน และท่านก็จะให้น้ำที่มีชีวิตแก่เจ้า” 11 นางทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าคะ ท่านไม่มีแม้แต่ถังตักน้ำ และบ่อนี้ก็ลึก แล้วท่านจะเอาน้ำที่มีชีวิตนั้นมาจากไหน? 12 ท่านยิ่งใหญ่กว่ายาโคบบรรพบุรุษของเราผู้ประทานบ่อน้ำนี้ให้เรา และตัวท่านเองพร้อมกับบุตรชายทั้งหลายและฝูงสัตว์ของท่านก็ได้ดื่มจากบ่อนี้หรือ?” 13 พระเยซูตรัสตอบนางว่า “ทุกคนที่ดื่มน้ำนี้จะกระหายอีก 14 แต่ผู้ใดที่ดื่มน้ำซึ่งเราจะให้นั้นจะไม่กระหายอีกเลยตลอดไป แต่น้ำที่เราจะให้นั้นจะกลายเป็นตาน้ำพุ่งขึ้นในตัวเขาเพื่อให้ชีวิตนิรันดร์” 15 หญิงนั้นทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าคะ ขอประทานน้ำนั้นให้ดิฉันเถิด เพื่อดิฉันจะได้ไม่กระหายและไม่ต้องมาตักน้ำที่นี่อยู่เรื่อยๆ” 16 พระองค์ตรัสกับนางว่า “จงไปเรียกสามีของเจ้ามาที่นี่” 17 หญิงนั้นทูลตอบว่า “ดิฉันไม่มีสามีค่ะ” พระเยซูตรัสกับนางว่า “เจ้าพูดถูกแล้วที่ว่า ‘ดิฉันไม่มีสามี’ 18 เพราะเจ้ามีสามีมาแล้วห้าคน และชายที่เจ้าอยู่ด้วยในเวลานี้ก็ไม่ใช่สามีของเจ้า ในเรื่องนี้เจ้าพูดความจริง” 19 หญิงนั้นทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าคะ ดิฉันเห็นว่าท่านเป็นผู้พยากรณ์ 20 บรรพบุรุษของเรานมัสการบนภูเขาลูกนี้ แต่พวกท่านบอกว่าสถานที่ซึ่งควรนมัสการนั้นอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็ม” 21 พระเยซูตรัสกับนางว่า “หญิงเอ๋ย จงเชื่อเราเถิด เวลานั้นกำลังจะมาถึง เมื่อพวกเจ้าจะไม่นมัสการพระบิดาบนภูเขาลูกนี้หรือที่กรุงเยรูซาเล็ม 22 พวกเจ้านมัสการสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้จัก พวกเรานมัสการสิ่งที่พวกเรารู้จัก เพราะความรอดมาจากชาวยิว 23 อย่างไรก็ตาม เวลานั้นกำลังจะมาถึง และบัดนี้ก็ถึงแล้ว เมื่อผู้นมัสการแท้จะนมัสการพระบิดาด้วยพระวิญญาณและความจริง เพราะพระบิดาทรงแสวงหาคนเช่นนั้นมานมัสการพระองค์ 24 พระเจ้าทรงเป็นพระวิญญาณ และผู้ที่นมัสการพระองค์ต้องนมัสการด้วยพระวิญญาณและความจริง” 25 หญิงนั้นทูลพระองค์ว่า “ดิฉันทราบว่าพระมาซีฮาที่เรียกว่าพระคริสต์กำลังจะเสด็จมา เมื่อพระองค์เสด็จมา พระองค์จะทรงประกาศทุกสิ่งให้เราทราบอย่างเปิดเผย” 26 พระเยซูตรัสกับนางว่า “เราผู้ที่กำลังพูดอยู่กับเจ้านี่แหละคือผู้นั้น” » (ยอห์น 4:7-26)

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้นว่าสามารถพูดอะไรได้บ้างในงานประกาศ เราลองมาดูกันว่าพระเยซูคริสต์ทรงประกาศกับหญิงชาวสะมาเรียอย่างไร และทรงทำเช่นนั้นในโอกาสที่ไม่เป็นทางการอย่างยิ่ง

– พระเยซูคริสต์ทรงสร้างสถานการณ์ที่แปลกประหลาดขึ้นสองต่อ (ข้อ 7-9): พระองค์ทรงเป็นชาวยิวและทรงสนทนากับหญิงชาวสะมาเรียในที่สาธารณะ ชาวยิวและชาวสะมาเรียเกลียดชังกันมากจนถึงขั้นที่ว่าในสมัยนั้น เพื่อเป็นการดูถูกเพื่อนร่วมชาติ บางครั้งพวกเขาจะเรียกอีกฝ่ายว่า “ชาวสะมาเรีย” (ดู ยอห์น 8:48; เป็นเรื่องน่าสังเกตว่าอุทาหรณ์เรื่อง “ชาวสะมาเรียผู้ใจดี” เห็นได้ชัดว่าอยู่ในจุดประสงค์ของพระคริสต์ที่จะประณามการเหยียดเชื้อชาติทางศาสนาของชาวยิวที่ต่อต้านชาวสะมาเรียอย่างแยบยล [ลูกา 10:25-37]) ยิ่งไปกว่านั้น พระเยซูคริสต์ยังทรงพูดคุยกับผู้หญิงในที่สาธารณะ ซึ่งไม่ใช่ธรรมเนียมปฏิบัติในสมัยนั้น ในยอห์น 4:27 มีบันทึกไว้ว่าแม้แต่เหล่าสาวกของพระองค์ก็ยังประหลาดใจกับสถานการณ์นี้ อย่างไรก็ตาม ในข้อ 16 พระเยซูคริสต์ทรงขอให้หญิงนั้นไปตามสามีของนางมาเพื่อสนทนากันต่อ แม้ว่าพระเยซูคริสต์จะทรงมีพระจริยวัตรที่บริสุทธิ์ผุดผ่องต่อสตรีเสมอมา แต่พระองค์ก็ทรงเคารพขนบธรรมเนียมเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิง นอกเหนือไปจากศีลธรรมในคัมภีร์ไบเบิลอย่างแน่นอน

ดังนั้น จึงเป็นเรื่องสำคัญที่จะไม่ตั้งอคติล่วงหน้าต่อผู้คนที่เราจะไปประกาศ พระยะโฮวาพระเจ้าและพระเยซูคริสต์ทรงรักทุกชนชาติและมนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ ทั้งชายและหญิง (กิจการ 10:34 “พระเจ้าไม่ทรงลำเอียง”)

– พระเยซูคริสต์ทรงดำเนินต่อไปหลังจากสร้างความประหลาดใจครั้งแรก โดยทรงเสริมสิ่งที่ดูแปลกประหลาดเข้าไปอีก (ข้อ 10-15): พระองค์สามารถประทานน้ำให้นางได้ ทั้งๆ ที่พระองค์ไม่มีถังตักน้ำ (ข้อ 10) แน่นอนว่านี่คือน้ำฝ่ายวิญญาณ ซึ่งเป็นเชิงสัญลักษณ์ โดยไม่จำเป็นต้องคิดว่าหญิงชาวสะมาเรียขาดความละเอียดอ่อน เพราะนางไม่รู้ว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับใครและพระเยซูคริสต์กำลังตรัสกับนางในระดับความหมายใด นางจึงเพียงแต่ตั้งข้อสังเกตว่าพระองค์ไม่มีถังตักน้ำ อย่างไรก็ตาม พระเยซูคริสต์ไม่ได้ทรงตำหนิหญิงชาวสะมาเรียเรื่องการขาดความเข้าใจ แต่พระองค์ทรงย้ำเป็นครั้งที่สามโดยตรัสสิ่งที่ขัดต่อสามัญสำนึกของมนุษย์อย่างสิ้นเชิง นั่นคือ พระองค์สามารถให้น้ำที่ทำให้นางไม่กระหายอีกเลยตลอดไป เราสามารถจินตนาการได้ไม่ยากว่าหญิงชาวสะมาเรียมองพระเยซูคริสต์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและอ้าปากค้างพลางทูลตอบว่า “ท่านเจ้าคะ ขอประทานน้ำนั้นให้ดิฉันเถิด เพื่อดิฉันจะได้ไม่กระหายและไม่ต้องมาตักน้ำที่นี่อยู่เรื่อยๆ” เห็นได้ชัดว่าหญิงนั้นยังไม่เข้าใจว่าพระเยซูคริสต์กำลังตรัสในเชิงสัญลักษณ์ พระองค์ไม่ได้ทรงชี้ให้เห็นถึงการขาดความเข้าใจของนาง เพราะเป้าหมายที่พระองค์ทรงตั้งไว้ได้บรรลุผลแล้ว นั่นคือ การดึงดูดความสนใจของนาง

ประการแรก เพื่อดึงดูดความสนใจ จำเป็นต้องใช้ประโยคที่เรียบง่าย ทรงพลัง และแตกต่างไปจากเรื่องธรรมดาทั่วไป ต้องกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นตามธรรมชาติของมนุษย์ เพื่อที่พวกเขาจะได้ตอบสนองและก่อให้เกิดการสนทนาที่น่าสนใจในด้านจิตวิญญาณ ประการที่สองคือ พระเยซูคริสต์ไม่ได้ทรงตำหนิหญิงชาวสะมาเรียเมื่อนางไม่เข้าใจอะไรเลย พระองค์ยังคงมุ่งมั่นตามเป้าหมายของพระองค์ นั่นคือการกระตุ้นความสนใจของนางโดยสร้างจุดร่วมความเข้าใจระหว่างพระองค์กับนาง

– พระเยซูคริสต์ทรงชมเชยความเข้าใจของหญิงชาวสะมาเรีย และนางก็ตระหนักว่าพระองค์ทรงเป็นผู้พยากรณ์ (ข้อ 16-19): เมื่อพระองค์ทรงขอให้นางไปเรียกสามีมาเพื่อสนทนากันต่อ หญิงชาวสะมาเรียทูลตอบว่านางไม่ได้แต่งงาน (นางอยู่กินกับผู้ชายคนหนึ่งโดยไม่ได้สมรส) เราจินตนาการถึงความประหลาดใจอย่างยิ่งของหญิงชาวสะมาเรียได้อีกครั้ง เมื่อพระเยซูคริสต์หลังจากทรงชมเชยคำตอบที่ถูกต้องของนางแล้ว ได้ทรงแจกแจงรายละเอียดเกี่ยวกับสถานะครอบครัวต่างๆ ในอดีตและสถานะปัจจุบันของนาง นางทูลตอบพระองค์ว่า “ท่านเจ้าคะ ดิฉันเห็นว่าท่านเป็นผู้พยากรณ์”

ก่อนหน้านี้ เราได้เห็นแล้วว่าพระเยซูคริสต์ไม่ได้ทรงตำหนิหญิงชาวสะมาเรียทุกครั้งที่นางขาดความเข้าใจ อย่างไรก็ตาม ในกรณีนี้ พระเยซูคริสต์ทรงชมเชยนางสำหรับคำตอบที่ถูกต้อง ในการสนทนา ขณะที่ให้ความสำคัญกับจุดร่วมความเข้าใจ เป็นการดีที่จะพักเรื่องที่ไม่เห็นพ้องต้องกันไว้ชั่วคราวและเน้นย้ำจุดที่เหมือนกันเพื่อสร้างบรรยากาศแห่งความไว้วางใจ เราต้องสื่อสารอย่างเท่าเทียมกับเพื่อนบ้านของเรา ในยอห์น 4:6 บันทึกไว้ว่าพระเยซูคริสต์ทรงเหน็ดเหนื่อยมากและทรงประทับนั่ง “อย่างนั้นเอง” ใกล้บ่อน้ำ ไม่ได้บันทึกว่าพระเยซูคริสต์ทรงลุกขึ้นยืนเพื่อตรัสกับหญิงชาวสะมาเรีย ลองจินตนาการถึงภาพเหตุการณ์นั้น พระเยซูคริสต์ประทับนั่งอย่างเหน็ดเหนื่อย และหญิงชาวสะมาเรียยืนมองลงมายังบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมา ดังนั้น โดยเลียนแบบพระเยซูคริสต์ เมื่อเราประกาศกับเพื่อนบ้าน เราต้องขจัดท่าทีที่ดูถูกเหยียดหยามหรือวางตัวเหนือกว่าทั้งหมด และปฏิบัติต่อเพื่อนบ้านอย่างเท่าเทียมกัน เพื่อส่งเสริมบรรยากาศที่เป็นกันเองอย่างแท้จริง หรืออาจถึงขั้นเป็นมิตรภาพ

– พระเยซูคริสต์ทรงปฏิเสธที่จะโต้เถียง (ข้อ 20-22): หญิงชาวสะมาเรียเปิดประเด็นโต้เถียงเรื่องสถานที่นมัสการที่แตกต่างกันของชาวยิวและชาวสะมาเรีย (ข้อ 20) พระเยซูคริสต์ไม่ได้ทรงเข้าสู่การโต้เถียง โดยทรงตอบนางว่านับจากนี้ไปการนมัสการแท้จะไม่ขึ้นอยู่กับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งใดแห่งหนึ่งโดยเฉพาะอีกต่อไป (ข้อ 21) หลังจากทรงหลีกเลี่ยงการโต้เถียงที่ไร้ประโยชน์นี้แล้ว พระเยซูคริสต์ก็ทรงเปิดเผยความจริง (ข้อ 22) ว่า “พวกเจ้านมัสการสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้จัก พวกเรานมัสการสิ่งที่พวกเรารู้จัก เพราะความรอดมาจากชาวยิว” ความรอดมาจากชาวยิวเพราะจากชนชาตินี้ (และไม่ใช่จากชนชาติสะมาเรีย) ได้บังเกิดหนทางหลักแห่งความรอดนิรันดร์ นั่นคือ พระเยซูคริสต์ (ยอห์น 14:6)

เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องรักษาสมดุลให้ดีระหว่างการหลีกเลี่ยงไม่เข้าไปโต้เถียงโดยไม่จำเป็น กับความจำเป็นอย่างยิ่งยวดที่จะต้องเปิดเผยความจริงในคัมภีร์ไบเบิล ดังที่พระเยซูคริสต์ทรงกระทำในกรณีนี้

– พระเยซูคริสต์ตรัสถึง “ผู้นมัสการแท้” (ข้อ 23 และ 24): คำว่า “ผู้นมัสการแท้” มีข้อดีตรงที่เรียบง่ายมาก คือ ไม่เป็นก็ไม่ได้เป็น เช่นเดียวกับที่พระเยซูคริสต์ตรัสไว้ว่า มีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น ทางหนึ่งนำไปสู่ชีวิตและอีกทางหนึ่งนำไปสู่ความพินาศ (มัทธิว 7:13, 14, 21-23) ในทำนองเดียวกัน มีผู้นมัสการเพียงสองประเภทเท่านั้น คือ ผู้นมัสการแท้และผู้นมัสการเทียมเท็จ ผู้นมัสการแท้ได้รับการเรียกขานโดยการทรงนำของพระเจ้าว่า คริสเตียน: “ดังนั้น ตลอดหนึ่งปีเต็ม พวกเขาได้ประชุมร่วมกับคนเหล่านั้นในประชาคมและสั่งสอนผู้คนจำนวนมาก และที่เมืองอันทิโอกนี้เองเป็นครั้งแรกที่เหล่าสาวกถูกเรียกว่าคริสเตียนโดยการทรงนำของพระเจ้า” (กิจการ 11:26) ก่อนหน้าความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ไม่นาน พระเยซูคริสต์จะทรงแยกแยะระหว่าง “คริสเตียนแท้” และ “คริสเตียนเทียมเท็จ” (มัทธิว 7:21-23) นั่นหมายความว่า หากเราต้องแทนที่คำว่า การนมัสการ หรือ ผู้นมัสการ ด้วยคำที่ไม่มีในคัมภีร์ไบเบิลอย่างคำว่า “ศาสนา” หรือ “ผู้เคร่งศาสนา” สถานการณ์ก็จะซับซ้อนขึ้น (และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ) เพราะอันที่จริง เราจะรู้จัก “ศาสนาแท้” ท่ามกลางศาสนาอื่นนับล้านที่ต่างก็อ้างว่าตนเอง “แท้” ได้อย่างไร? เป็นการดีกว่าที่จะยึดมั่นในความเรียบง่ายของคำว่า “ผู้นมัสการแท้” ที่พระคริสต์ทรงใช้ หรือคำว่า “คริสเตียน” ที่ใช้ในหนังสือกิจการ (โดยการทรงนำของพระเจ้า) ต้องยอมรับความจริงว่า พระเยซูคริสต์ทรงประกาศข่าวสาร นั่นคือข่าวดี มากกว่าที่จะประกาศ “ศาสนา” (คำทั่วไปที่ไม่มีในคัมภีร์ไบเบิล)

อีกประการหนึ่ง พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า พระเจ้าเองต่างหากที่เป็นผู้ “แสวงหาผู้นมัสการแท้” ผ่านทางงานประกาศของมนุษย์ พระองค์ทรงกำลังรวบรวมประชากรของพระองค์: “ในเวลานั้น บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระยะโฮวาได้พูดคุยกัน ต่างคนต่างพูดกับเพื่อนของตน และพระยะโฮวาก็ทรงตั้งใจฟังและสดับฟัง และหนังสือบันทึกความทรงจำได้เริ่มถูกเขียนขึ้นต่อพระพักตร์พระองค์สำหรับบรรดาผู้ที่ยำเกรงพระยะโฮวาและผู้ที่ระลึกถึงพระนามของพระองค์” (มัทธิว 24:14; มาลาคี 3:16) ขอให้เราประกาศแก่ชนฝูงใหญ่ในอนาคตที่จะรอดชีวิตผ่านความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นวันของพระยะโฮวา (โยเอล 2:1)

การสั่งสอนของพระเยซูคริสต์โดยใช้อุทาหรณ์

ใครคือเพื่อนบ้านของข้าพเจ้า? ชาวสะมาเรียผู้ใจดี

« 25 และดูเถิด มีผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายคนหนึ่งลุกขึ้นเพื่อทดลองพระองค์ และทูลถามว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าต้องทำอะไรจึงจะได้รับชีวิตนิรันดร์เป็นมรดก?” 26 พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ในกฎหมายมีเขียนไว้อย่างไร? ท่านอ่านว่าอย่างไร?” 27 เขาทูลตอบว่า “‘เจ้าจงรักพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าด้วยสุดใจของเจ้า ด้วยสุดจิตวิญญาณของเจ้า ด้วยสุดกำลังของเจ้า และด้วยสุดความคิดของเจ้า’ และ ‘จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง’” 28 พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ท่านตอบถูกต้องแล้ว ‘จงทำเช่นนี้ต่อไป แล้วท่านจะได้ชีวิต’” 29 แต่ชายคนนั้นต้องการแสดงว่าตนเป็นคนชอบธรรม จึงทูลถามพระเยซูว่า “แล้วใครคือเพื่อนบ้านของข้าพเจ้า?” 30 พระเยซูตรัสตอบว่า “มีชายคนหนึ่งเดินทางลงจากกรุงเยรูซาเล็มไปยังเมืองเยรีโค และตกอยู่ในท่ามกลางพวกโจร พวกมันปล้นเสื้อผ้าและทุบตีเขาจนปางตาย แล้วก็จากไป ทิ้งเขาไว้ให้กึ่งเป็นกึ่งตาย 31 บังเอิญมีปุโรหิตคนหนึ่งเดินลงมาตามทางนั้น แต่เมื่อเห็นชายคนนั้น เขาก็เดินเลี่ยงไปอีกฟากหนึ่งของถนน 32 ในทำนองเดียวกัน คนเลวีคนหนึ่งเมื่อมาถึงที่นั่นและเห็นชายคนนั้น ก็เดินเลี่ยงไปอีกฟากหนึ่งของถนนเช่นกัน 33 แต่ชาวสะมาเรียคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินทางผ่านมาถึงใกล้เขา และเมื่อเห็นเข้าก็รู้สึกสงสาร 34 เขาจึงเข้าไปใกล้และพันบาดแผลให้ โดยเทน้ำมันและเหล้าองุ่นลงบนแผลนั้น จากนั้นเขาก็พยุงชายคนนั้นขึ้นขี่สัตว์พาหนะของตนเอง พาไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งและดูแลเอาใจใส่เขา 35 วันรุ่งขึ้น เขาควักเงินสองเดนาริอันมอบให้เจ้าของโรงแรมและกล่าวว่า ‘จงดูแลเขาเถิด และหากท่านต้องจ่ายเกินไปเท่าใด เมื่อข้าพเจ้ากลับมา ข้าพเจ้าจะใช้คืนให้ท่าน’ 36 ในสามคนนี้ ท่านคิดว่าใครได้ทำตัวเป็นเพื่อนบ้านของชายที่ตกอยู่ในท่ามกลางพวกโจร?” 37 เขาตอบว่า “คือคนที่แสดงความเมตตาต่อเขา” พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “จงไปและทำเช่นเดียวกันเถิด” » (ลูกา 10:25-37)

อุทาหรณ์นี้แปลกใหม่และมีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง เป็นไปได้ว่าคำตอบนี้คงสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้ฟังชาวยิวในสมัยนั้นไม่น้อย ชาวยิวและชาวสะมาเรียเกลียดชังกันมากจนถึงขั้นที่ว่าในสมัยนั้น เพื่อดูถูกเพื่อนร่วมชาติ บางครั้งพวกเขาจะเรียกอีกฝ่ายว่า “ชาวสะมาเรีย”: « ชาวยิวทูลตอบพระองค์ว่า “พวกเราพูดถูกแล้วไม่ใช่หรือที่ว่า ท่านเป็นชาวสะมาเรียและมีผีสิง?” » (ดู ยอห์น 8:48) ด้วยคำดูถูกนี้ ชาวยิวได้เชื่อมโยงชาวสะมาเรียเข้ากับมนุษย์ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของเหล่าปิศาจ พระเยซูคริสต์ไม่ได้ทรงไม่รู้ถึงสถานการณ์นี้ อุทาหรณ์เรื่อง “ชาวสะมาเรียผู้ใจดี” เห็นได้ชัดว่าอยู่ในจุดประสงค์ของพระคริสต์ที่จะประณามการเหยียดเชื้อชาติทางศาสนาของชาวยิวที่ต่อต้านชาวสะมาเรียอย่างแยบยล ในยอห์น 4:7-26 เราอ่านพบว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นพยานต่อหญิงชาวสะมาเรีย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพระองค์ไม่มีอคติทางเชื้อชาติเลยแม้แต่น้อย

พระเยซูคริสต์ทรงก้าวไปไกลกว่านั้นอีกในการเปรียบเทียบความแตกต่าง โดยทรงนำการไม่ช่วยเหลือผู้ที่ตกอยู่ในอันตราย—ซึ่งเป็นชาวยิวที่บาดเจ็บสาหัส—จากฝ่ายปุโรหิตและคนเลวี ผู้ซึ่งควรจะเป็นแบบอย่างในการปฏิบัติตามกฎหมายของพระเจ้าที่ตั้งอยู่บนความยุติธรรมและความเมตตา (มัทธิว 23:23) มาเปรียบเทียบกับชาวสะมาเรียที่ได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือชายผู้ตกทุกข์ได้ยากคนนี้ ความแตกต่างระหว่างท่าทีทั้งสองนี้ช่างน่าประหลาดใจจนอดสงสัยไม่ได้ว่า ในท้ายที่สุดแล้วพระเยซูคริสต์ทรงอ้างอิงจากเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นในแถบชานเมืองเยรีโคหรือไม่ การที่พระเยซูคริสต์ทรงระบุสถานที่เกิดเหตุอย่างเจาะจงมากว่าอยู่บนเส้นทางระหว่างกรุงเยรูซาเล็มกับเมืองเยรีโค ดูเหมือนจะบ่งชี้ว่าบางครั้งนักเดินทางอาจตกเป็นเหยื่อของพวกโจรได้จริงๆ (ลูกา 13:1-5 บางครั้งพระเยซูคริสต์อาจทรงยกเหตุการณ์ข่าวสารในท้องถิ่นมาประกอบคำสอนของพระองค์) เรื่องราวแสดงให้เห็นว่าคู่สนทนาถามคำถามนี้ไม่ใช่เพื่อต้องการทราบข้อมูลอย่างจริงใจ แต่เพื่อ “แสดงว่าตนเป็นคนชอบธรรม” เมื่อพระเยซูคริสต์ทรงหยั่งรู้ถึงข้อนี้ พระองค์จึงทรงแสดงให้เขาเห็นว่าไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นเสมอไป เพราะในตอนท้ายพระองค์ตรัสกับเขาว่า “จงไปและทำเช่นเดียวกันเถิด” (โดยทรงบอกเป็นนัยว่าเขาต้องปรับปรุงตนเองในเรื่องอคติทางเชื้อชาติระหว่างชาวยิวและชาวสะมาเรีย)

แกะและเหรียญดรักมาที่หายไปแล้วพบคืน

« บรรดาคนเก็บภาษีและคนบาปต่างเข้ามาใกล้พระองค์เพื่อฟังพระองค์ 2 พวกฟาริสีและพวกครูสอนกฎหมายจึงพากันบ่นว่า “ชายคนนี้ต้อนรับคนบาปและกินอาหารร่วมกับพวกเขา” 3 พระองค์จึงตรัสอุทาหรณ์นี้แก่พวกเขาว่า 4 “ในพวกท่านมีใครบ้างที่มีแกะร้อยตัว แล้วตัวหนึ่งหายไป จะไม่ละทิ้งเก้าสิบเก้าตัวนั้นไว้ในถิ่นทุรกันดาร เพื่อออกไปตามหาตัวที่หายไปจนกว่าจะพบ? 5 และเมื่อพบแล้ว เขาก็ยกขึ้นใส่บ่าด้วยความยินดี 6 เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็เรียกเพื่อนฝูงและเพื่อนบ้านมาพร้อมกันและพูดว่า ‘จงร่วมยินดีกับข้าพเจ้าเถิด เพราะข้าพเจ้าพบแกะของข้าพเจ้าที่หายไปแล้ว’ 7 เราบอกพวกท่านว่า ในทำนองเดียวกัน จะมีความยินดีในสวรรค์เพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจ มากกว่าเพราะคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่ไม่จำเป็นต้องกลับใจ

8 หรือมีหญิงคนใดที่มีเหรียญดรักมาสิบเหรียญ หากทำหายไปหนึ่งเหรียญ จะไม่จุดตะเกียง กวาดบ้าน และค้นหาอย่างถี่ถ้วนจนกว่าจะพบหรือ? 9 และเมื่อพบแล้ว นางก็เรียกเพื่อนฝูงและเพื่อนบ้านมาพร้อมกันและพูดว่า ‘จงร่วมยินดีกับข้าพเจ้าเถิด เพราะดิฉันพบเหรียญดรักมาที่ทำหายไปแล้ว’ 10 เราบอกพวกท่านว่า ในทำนองเดียวกัน มีความยินดีท่ามกลางเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าเพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจ” » (ลูกา 15:1-10)

ขณะที่พระเยซูคริสต์ทรงอยู่ร่วมกับคนบาป พวกฟาริสีตำหนิพระองค์ที่ทรงคบค้าสมาคมกับคนไม่ดี พระเยซูคริสต์จึงทรงตอบโต้พวกเขาด้วยอุทาหรณ์สามเรื่อง คือ อุทาหรณ์สองเรื่องเกี่ยวกับแกะและเหรียญดรักมาที่หายไปแล้วพบคืน (ข้างต้น) และเรื่องบุตรชายที่หลงหาย (ด้านล่าง) พระเยซูคริสต์ทรงอธิบายให้พวกฟาริสีที่ไร้ความปรานีฟังว่า สำหรับพระเจ้าแล้ว ชีวิตของมนุษย์เพียงคนเดียวที่ตกอยู่ในอันตรายมีคุณค่ามากเท่ากับชีวิตของมนุษย์คนอื่นๆ ที่ปลอดภัยดี ในอุทาหรณ์เรื่องแกะที่หายไป ผู้เลี้ยงแกะละแกะ 99 ตัวไว้ในที่ปลอดภัย เพื่อทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดในการตามหาและช่วยชีวิตแกะตัวที่หายไป พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่า เช่นเดียวกับที่ผู้เลี้ยงแกะหรือหญิงคนหนึ่งทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อตามหาสิ่งที่ตนทำหายไป พระเจ้าก็ทรงปรารถนาให้ผู้เลี้ยงแกะฝ่ายวิญญาณทุ่มเทกำลังในแบบเดียวกันเพื่อช่วยชีวิตมนุษย์ที่อยู่ภายใต้การดูแลของพวกเขาให้รอดฝ่ายวิญญาณ

มีความประพฤติบางอย่างที่พระยะโฮวาพระเจ้าและพระบุตรของพระองค์คือพระเยซูคริสต์ทรงตำหนิ เป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องรู้จักสิ่งเหล่านั้น และค่อยๆ ทำการเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นโดยมีเป้าหมายเพื่อให้พระเจ้าและพระบุตรของพระองค์พอพระทัย ท่าทีของพระเยซูคริสต์ต่อคนบาปที่มีชีวิตอยู่ในสมัยของพระองค์ ช่วยให้เราเข้าใจได้ดียิ่งขึ้นว่าพระยะโฮวาพระเจ้าพระบิดาของพระองค์ทรงเปี่ยมด้วยความเมตตาและทรงอดทนมากเพียงใด พระเยซูคริสต์ทรงพยายามด้วยความสงสารที่จะช่วยให้คนบาปกลับมาสู่หนทางอันชอบธรรมของพระเจ้า เราลองมาดูตัวอย่างหลายประการที่แสดงให้เห็นทั้งความสงสาร ความอดทน และความหนักแน่นของพระองค์ไปพร้อมๆ กัน

พระกิตติคุณลูกาบทที่ 19 (19:1-10) บันทึกว่าพระเยซูคริสต์เสด็จมายังเมืองเยรีโคและมีฝูงชนจำนวนมหาศาลมาต้อนรับพระองค์ และในฝูงชนนั้นมีชายร่างเล็กคนหนึ่งที่พยายามจะมองเห็นพระเยซูผู้มีชื่อเสียงท่านนี้ เขาจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ริมทางผ่าน ศักเคียสเป็นคนเก็บภาษีที่ขึ้นชื่อเรื่องความไม่ซื่อสัตย์ เมื่อพระเยซูเสด็จมาถึงตรงที่เขาอยู่ พระองค์ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นและตรัสกับศักเคียส ท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคนว่า พระองค์จะเสด็จไปเสวยพระกระยาหารที่บ้านของเขา เรื่องราวเสริมว่าผู้คนต่างตกตะลึงที่พระเยซูเสด็จไปเสวยพระกระยาหารที่บ้านของคนบาปเช่นนั้น ตอนท้ายของเรื่องราวบอกให้เรารู้ว่าเหตุใดพระเยซูจึงทรงทำเช่นนั้น หลังจากที่ศักเคียสประกาศว่าเขากลับใจจากบาปของตนและจะชดใช้ความผิดในอดีตอย่างเป็นรูปธรรม นี่คือสิ่งที่พระเยซูตรัส: “บุตรมนุษย์ได้มาเพื่อแสวงหาและช่วยผู้ที่หลงหายไปให้รอด” (ลูกา 19:10)

พระกิตติคุณมัทธิว (9:9-13) บอกให้เราทราบว่าพระเยซูทรงเลือกมัทธิว อดีตคนเก็บภาษี ให้เป็นอัครสาวกเพื่อติดตามพระองค์ ในโอกาสที่เขาอำลาจากงานเดิม เป็นไปได้ว่าเขาได้จัดงานเลี้ยงอาหารร่วมกับอดีตเพื่อนร่วมงานของเขา นี่คือสิ่งที่เขียนไว้: « ต่อมา เมื่อเสด็จผ่านไป พระเยซูทรงเห็นชายคนหนึ่งชื่อมัทธิวนั่งอยู่ที่ด่านเก็บภาษี พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด” เขาก็ลุกขึ้นตามพระองค์ไป ภายหลัง ขณะที่พระองค์ทรงเอนกายร่วมโต๊ะอาหารอยู่ในบ้าน ดูเถิด มีคนเก็บภาษีและคนบาปหลายคนเข้ามาเอนกายร่วมโต๊ะกับพระเยซูและเหล่าสาวกของพระองค์ แต่เมื่อพวกฟาริสีเห็นดังนั้น ก็พูดกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “ทำไมอาจารย์ของพวกท่านจึงกินอาหารร่วมกับคนเก็บภาษีและคนบาป?” เมื่อทรงได้ยินดังนั้น พระองค์ตรัสว่า “คนสบายดีไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต่างหากที่ต้องการ จงไปเรียนรู้เถิดว่าข้อความนี้หมายความว่าอย่างไร ‘เราประสงค์ความเมตตา ไม่ใช่เครื่องบูชา’ เพราะเรามิได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเพื่อเรียกคนบาป” »

ลองมาดูตัวอย่างสุดท้าย: พระกิตติคุณยอห์นบทที่ 4 บอกให้เราทราบว่าพระเยซูทรงเหน็ดเหนื่อยมากและทรงประทับนั่งลงใกล้บ่อน้ำเพื่อพักผ่อน หญิงชาวสะมาเรียคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้บ่อน้ำเพื่อตักน้ำ พระเยซูทรงเริ่มสนทนากับนาง ในระหว่างการสนทนาฝ่ายวิญญาณนั้น พระเยซูตรัสกับหญิงผู้นี้ว่าพระองค์ทรงเป็นพระคริสต์ ซึ่งเป็นสิ่งที่พระองค์ทรงทำน้อยครั้งมาก (ยอห์น 4:26) ดังนั้น พระเยซูจึงทรงประทานเกียรติอันยิ่งใหญ่แก่นางในการตรัสเช่นนั้น กระนั้น ในข้อ 18 ของบทเดียวกันนี้ เราอ่านพบว่านางใช้ชีวิตอยู่ในบาป เพราะนางอยู่กินกับผู้ชายโดยไม่ได้แต่งงาน (ยอห์น 4:18) จากตัวอย่างทั้งสามนี้ ท่ามกลางตัวอย่างอื่นๆ อีกมากมาย เราเห็นได้ว่าพระเยซูคริสต์ไม่ได้ทรงลังเลที่จะคบหาสมาคมกับคนบาป โดยมีจุดประสงค์เพื่อหนุนใจให้พวกเขาก้าวเดินในหนทางอันชอบธรรมของพระเจ้า

พระเมตตาของพระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ที่แสดงให้เห็นผ่านอุทาหรณ์เรื่องบุตรชายที่หลงหาย

« 11 แล้วพระองค์ตรัสว่า “ชายคนหนึ่งมีบุตรชายสองคน 12 บุตรคนเล็กพูดกับบิดาว่า ‘คุณพ่อครับ ขอแบ่งทรัพย์สมบัติส่วนที่จะตกเป็นของผมให้ผมเถิด’ บิดาจึงแบ่งทรัพย์สินเลี้ยงชีพให้แก่บุตรทั้งสอง 13 ต่อมาอีกไม่กี่วัน บุตรคนเล็กก็รวบรวมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเดินทางไปยังเมืองไกล และที่นั่นเขาได้ผลาญทรัพย์สมบัติของตนจนหมดไปกับการใช้ชีวิตเสเพล 14 เมื่อเขาใช้จ่ายจนหมดสิ้นแล้ว ก็เกิดการกันดารอาหารอย่างหนักในเมืองนั้น และเขาก็เริ่มขัดสน 15 เขาถึงกับไปฝากตัวอยู่กับพลเมืองคนหนึ่งของเมืองนั้น และชายผู้นั้นก็ส่งเขาออกไปเลี้ยงหมูตามทุ่งนาของตน 16 และเขาอยากจะกินฝักถั่วที่พวกหมูกินให้อิ่มท้อง แต่ก็ไม่มีใครให้อะไรเขากินเลย

17 เมื่อเขารู้สึกสำนึกตัวขึ้น จึงพูดว่า ‘ลูกจ้างของพ่อเรามีตั้งหลายคนที่มีอาหารกินอุดมสมบูรณ์ ส่วนเราที่นี่กำลังจะอดตายอยู่แล้ว! 18 เราจะลุกขึ้นเดินทางกลับไปหาพ่อ และพูดกับท่านว่า “คุณพ่อครับ ผมได้ทำบาปต่อสวรรค์และต่อคุณพ่อ 19 ผมไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของคุณพ่ออีกต่อไปแล้ว ขอคุณพ่อรับผมไว้เป็นเหมือนลูกจ้างคนหนึ่งของคุณพ่อเถิด”’ 20 เขาจึงลุกขึ้นและเดินทางกลับไปหาบิดาของตน ขณะที่เขายังอยู่แต่ไกล บิดาก็แลเห็นเขาและรู้สึกสงสารอย่างยิ่ง จึงวิ่งออกไปกอดคอและจูบเขาด้วยความรักใคร่ 21 บุตรชายจึงพูดกับบิดาว่า ‘คุณพ่อครับ ผมได้ทำบาปต่อสวรรค์และต่อคุณพ่อ ผมไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของคุณพ่ออีกต่อไปแล้ว ขอคุณพ่อรับผมไว้เป็นเหมือนลูกจ้างคนหนึ่งของคุณพ่อเถิด’ 22 แต่บิดาสั่งพวกทาสของตนว่า ‘จงรีบไปนำเสื้อคลุมยาวตัวที่ดีที่สุดมาสวมให้เขา และเอาแหวนมาสวมที่นิ้วมือกับเอารองเท้ามาสวมที่เท้าให้เขา 23 แล้วจงไปนำลูกวัวอ้วนพีมาฆ่า ให้เรากินเลี้ยงและฉลองกันอย่างสนุกสนาน 24 เพราะลูกชายของข้าคนนี้ตายแล้วแต่กลับฟื้นคืนชีวิตอีก หายไปแล้วแต่ได้พบกันอีก’ แล้วพวกเขาก็เริ่มฉลองกันอย่างสนุกสนาน

25 ส่วนบุตรชายคนโตนั้นอยู่ในทุ่งนา และเมื่อเขากลับมาใกล้จะถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงดนตรีและเสียงเต้นรำ 26 เขาจึงเรียกคนรับใช้คนหนึ่งเข้ามาและถามว่านั่นหมายความว่าอย่างไร 27 คนรับใช้ตอบเขาว่า ‘น้องชายของคุณกลับมาแล้ว และคุณพ่อของคุณได้ฆ่าลูกวัวอ้วนพี เพราะท่านได้เขากลับมาอย่างปลอดภัย’ 28 แต่เขาโกรธมากและไม่ยอมเข้าไปในบ้าน บิดาของเขาจึงออกมาอ้อนวอนเขา 29 เขาตอบบิดาว่า ‘ดูสิครับ ผมรับใช้คุณพ่อเหมือนทาสมาตั้งหลายปี และไม่เคยฝ่าฝืนคำสั่งของคุณพ่อเลยสักครั้ง แต่คุณพ่อไม่เคยให้ลูกแพะแก่ผมสักตัวเดียวเพื่อผมจะได้เลี้ยงฉลองกับเพื่อนๆ 30 แต่พอเจ้าลูกชายของคุณพ่อคนนี้—คนที่ผลาญทรัพย์สินเลี้ยงชีพของคุณพ่อไปกับพวกหญิงโสเภณี—กลับมา คุณพ่อกลับฆ่าลูกวัวอ้วนพีให้มัน’ 31 บิดาจึงพูดกับเขาว่า ‘ลูกเอ๋ย ลูกอยู่กับพ่อเสมอ และทุกสิ่งที่เป็นของพ่อก็เป็นของลูก 32 แต่เราสมควรจะฉลองและยินดีกัน เพราะน้องชายของลูกคนนี้ตายแล้วแต่กลับฟื้นคืนชีวิตอีก หายไปแล้วแต่ได้พบกันอีก’” » (ลูกา 15:11-32)

โดยผ่านอุทาหรณ์เรื่องบุตรชายที่หลงหาย พระเยซูคริสต์ทรงช่วยให้เราเข้าใจวิธีการกระทำของพระบิดาของพระองค์ได้ดียิ่งขึ้นในสถานการณ์ที่สิ่งทรงสร้างของพระองค์ท้าทายสิทธิอำนาจของพระองค์อยู่ชั่วระยะหนึ่ง บุตรชายที่หลงหายขอแบ่งมรดกจากบิดาและออกจากบ้านไป บิดาอนุญาตให้บุตรชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วตัดสินใจเช่นนั้น ให้เดินตามเส้นทางชีวิตของตนเอง แต่ก็ต้องรับผิดชอบต่อผลที่ตามมาด้วย ในอุทาหรณ์ หลังจากใช้ชีวิตเสเพลอยู่ระยะหนึ่ง บุตรชายก็ตัดสินใจกลับมายังบ้านของบิดา บุตรชายกลับใจ บิดาก็ให้อภัยเขาและฉลองการกลับมาของเขาด้วยงานเลี้ยงใหญ่ บิดาไม่ได้ตัดสินแรงจูงใจที่ผลักดันให้บุตรชายกลับมา ในอุทาหรณ์ บุตรชายกลับมาหาบิดาเพราะสถานการณ์บีบบังคับ และเขาใช้เหตุผลบนพื้นฐานของสติปัญญาในทางปฏิบัติ ข่าวสารของพระคริสต์คือการทำให้เข้าใจว่า พระเมตตาของพระบิดาของพระองค์จะทรงยอมรับแม้กระทั่งสติปัญญาในทางปฏิบัติที่ถูกผลักดันโดยสถานการณ์บีบบังคับซึ่งสามารถนำพามนุษย์ไปสู่การกลับใจได้

อุทาหรณ์นี้มีส่วนที่สองซึ่งบรรยายถึงปฏิกิริยาที่โกรธเคืองและอิจฉาริษยาของพี่ชายของบุตรชายที่หลงหาย เขาตำหนิบิดาที่จัดงานเลี้ยงฉลองการกลับมาของน้องชาย ในขณะที่ตัวเขาเองไม่เคยได้รับความสนใจเช่นนั้นเลย เราได้เห็นอุทาหรณ์อีกประการหนึ่งเกี่ยวกับพระเมตตาและความอดทนของพระเจ้าต่อมนุษย์ที่มีใจแข็งกระด้าง ขณะที่บุตรชายแสดงความไม่พอใจ บิดาก็ออกไปหาเขาเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ที่ตึงเครียดนี้ สิ่งที่บุตรชายพูดกับบิดาเผยให้เห็นแรงจูงใจของเขา: “ดูสิครับ ผมรับใช้คุณพ่อเหมือนทาสมาตั้งหลายปี และไม่เคยฝ่าฝืนคำสั่งของคุณพ่อเลยสักครั้ง แต่คุณพ่อไม่เคยให้ลูกแพะแก่ผมสักตัวเดียวเพื่อผมจะได้เลี้ยงฉลองกับเพื่อนๆ” แทนที่จะมุ่งความสนใจไปที่ความจริงที่ว่าน้องชายของเขากลับมาอย่างปลอดภัยดี เขากลับทำให้เป็นเรื่องส่วนตัว โดยอิงจากเหตุผลที่เห็นแก่ตัวโดยสิ้นเชิงซึ่งยึดเอาแต่ตัวเองเป็นศูนย์กลาง เขาบอกว่าเขาทำงาน “เหมือนทาส” โดยไม่เคยฝ่าฝืนคำสั่ง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความซื่อสัตย์ต่อบิดาของเขานั้นเป็นเพียงพิธีรีตองล้วนๆ และปราศจากความรู้สึกรักใคร่ต่อบิดา ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความดูถูกเหยียดหยามน้องชายของตนอย่างสิ้นเชิง เมื่อเขาพูดกับบิดาว่า “แต่พอเจ้าลูกชายของคุณพ่อคนนี้—คนที่ผลาญทรัพย์สินเลี้ยงชีพของคุณพ่อไปกับพวกหญิงโสเภณี—กลับมา” เขาย้ำเตือนบิดาอย่างหยาบคายถึงความประพฤติในอดีตของน้องชาย เขาไม่แม้แต่จะใช้คำว่า “น้องชายของผม” ในคำตอบที่เปี่ยมด้วยความอดทนของบิดาต่อบุตรชายที่โกรธเคือง บิดาได้เตือนสติเขาว่า น้องชายคนนั้นเป็นลูกของบิดาจริง แต่ก็เป็นน้องชายของเขาด้วยเช่นกัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า บุตรชายที่ยึดติดกับพิธีรีตองและไร้ความปรานีคนนี้ เป็นภาพสะท้อนของพฤติกรรมที่แข็งกระด้างและไร้ความเมตตาของพวกครูสอนกฎหมายและพวกฟาริสีในสมัยของพระคริสต์: « วิบัติแก่พวกเจ้า พวกครูสอนกฎหมายและพวกฟาริสีคนหน้าซื่อใจคด! เพราะพวกเจ้าถวายทศางค์ของสะระแหน่ ผักชีลาว และยี่หร่า แต่ได้ละเลยข้อสำคัญที่สุดของกฎหมาย นั่นคือ ความยุติธรรม ความเมตตา และความซื่อสัตย์ สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่พวกเจ้าควรทำ โดยไม่ละเลยสิ่งอื่นๆ เหล่านั้นด้วย » (มัทธิว 23:23)

บทเรียนแห่งความเมตตา

« 36 ฟาริสีคนหนึ่งเชิญพระองค์ไปเสวยพระกระยาหารที่บ้านของเขา พระองค์จึงเสด็จเข้าไปในบ้านของฟาริสีผู้นั้นและเอนกายลงร่วมโต๊ะอาหาร 37 และดูเถิด มีหญิงคนหนึ่งในเมืองนั้นซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นคนบาป เมื่อรู้ว่าพระองค์กำลังเอนกายร่วมโต๊ะอาหารอยู่ในบ้านของฟาริสี นางจึงนำขวดหินอ่อนที่บรรจุน้ำมันหอมมาด้วย 38 นางมายืนอยู่ข้างหลังใกล้พระบาทของพระองค์ แล้วเริ่มร้องไห้และใช้น้ำตาชโลมพระบาทของพระองค์ ทั้งใช้เส้นผมบนศีรษะของตนเช็ด นอกจากนี้ นางยังจูบพระบาทของพระองค์ด้วยความรักใคร่และชโลมพระบาทด้วยน้ำมันหอม 39 เมื่อฟาริสีผู้เชิญพระองค์เห็นดังนั้นก็คิดในใจว่า “ชายคนนี้หากเป็นผู้พยากรณ์ ก็ย่อมรู้ว่าหญิงที่กำลังแตะต้องตัวเขานี้เป็นใครและเป็นคนประเภทไหน นั่นคือเป็นคนบาป” 40 แต่พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “ซีโมน เรามีเรื่องจะพูดกับท่าน” เขาทูลว่า “ท่านอาจารย์ เชิญพูดเถิด”

41 “เจ้าหนี้คนหนึ่งมีลูกหนี้สองคน คนหนึ่งเป็นหนี้ห้าร้อยเดนาริอัน ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นหนี้ห้าสิบเดนาริอัน 42 เนื่องจากทั้งสองคนไม่มีอะไรจะใช้คืน เจ้าหนี้จึงเต็มใจยกหนี้ให้ทั้งสองคน ดังนั้น ในสองคนนี้ ใครจะรักเจ้าหนี้มากกว่ากัน?” 43 ซีโมนทูลตอบว่า “ข้าพเจ้าคิดว่าคงเป็นคนที่ได้รับการยกหนี้ให้มากกว่า” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ท่านตัดสินถูกต้องแล้ว” 44 จากนั้นพระองค์ทรงหันไปทางหญิงนั้นและตรัสกับซีโมนว่า “ท่านเห็นหญิงผู้นี้ไหม? เราเข้ามาในบ้านของท่าน ท่านไม่ได้ให้น้ำล้างเท้าแก่เรา แต่หญิงผู้นี้ได้ใช้น้ำตาชโลมเท้าของเราและใช้ผมของนางเช็ด 45 ท่านไม่ได้จูบต้อนรับเรา แต่หญิงผู้นี้ตั้งแต่เวลาที่เราเข้ามา ก็ไม่ได้หยุดจูบเท้าของเราด้วยความรักใคร่เลย 46 ท่านไม่ได้เอาน้ำมันชโลมศีรษะของเรา แต่หญิงผู้นี้ได้เอาน้ำมันหอมชโลมเท้าของเรา 47 ด้วยเหตุนี้ เราบอกท่านว่า บาปของนางแม้จะมีมากมายก็ได้รับการอภัยแล้ว เพราะนางได้รักมาก แต่ผู้ที่ได้รับการอภัยน้อยก็รักน้อย” 48 แล้วพระองค์ตรัสกับหญิงนั้นว่า “บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว” 49 และคนทั้งหลายที่เอนกายร่วมโต๊ะอาหารอยู่กับพระองค์ก็เริ่มพูดกันในใจว่า “ชายคนนี้เป็นใครกันจึงอภัยบาปได้ด้วย?” 50 แต่พระองค์ตรัสกับหญิงนั้นว่า “ความเชื่อของเจ้าได้ช่วยเจ้าให้รอดแล้ว จงไปเป็นสุขเถิด” » (ลูกา 7:36-50)

การให้อภัยถึง 77 ครั้ง

« 21 เวลานั้นเปโตรเข้ามาใกล้และทูลถามพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า หากพี่น้องของข้าพระองค์ทำบาปต่อข้าพระองค์ ข้าพระองค์ควรให้อภัยเขากี่ครั้ง? ถึงเจ็ดครั้งหรือ?” 22 พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เราบอกท่านว่า ไม่ใช่ถึงเจ็ดครั้ง แต่ถึงเจ็ดสิบเจ็ดครั้ง

23 ด้วยเหตุนี้ อาณาจักรสวรรค์จึงเปรียบเหมือนกษัตริย์องค์หนึ่งที่ทรงประสงค์จะชำระบัญชีกับพวกทาสของพระองค์ 24 เมื่อพระองค์ทรงเริ่มชำระบัญชี ก็มีคนนำชายผู้หนึ่งที่เป็นหนี้พระองค์อยู่หนึ่งหมื่นตะลันต์ [= 60,000,000 เดนาริอัน] มาเฝ้า 25 แต่เนื่องจากเขาไม่มีอะไรจะใช้คืน นายจึงสั่งให้ขายตัวเขา ภรรยา ลูกๆ และทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามีเพื่อนำเงินมาชำระหนี้ 26 ทาสคนนั้นจึงกราบลงถวายบังคมนายและทูลวิงวอนว่า ‘ขอทรงอดทนกับข้าพระองค์เถิด แล้วข้าพระองค์จะใช้คืนให้ทั้งหมด’ 27 นายของทาสคนนั้นรู้สึกสงสารจึงปล่อยตัวเขาไปและยกหนี้ให้เขา 28 แต่ทาสคนนั้นกลับออกไปพบเพื่อนทาสคนหนึ่งที่เป็นหนี้เขาอยู่หนึ่งร้อยเดนาริอัน เขาก็ตรงเข้าจับและบีบคอเพื่อนทาสคนนั้นพลางพูดว่า ‘จงใช้หนี้ที่เจ้าติดข้าอยู่มาเดี๋ยวนี้’ 29 เพื่อนทาสคนนั้นจึงกราบลงอ้อนวอนเขาว่า ‘ขออดทนกับข้าหน่อยเถิด แล้วข้าจะใช้คืนให้’ 30 แต่ทาสคนนั้นไม่ยอม กลับไปจับเพื่อนทาสโยนเข้าคุกจนกว่าจะใช้หนี้ที่ติดอยู่จนครบ 31 เมื่อเพื่อนทาสคนอื่นๆ เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็พากันเศร้าสลดใจอย่างยิ่ง และพากันไปกราบทูลนายให้ทราบเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น 32 เวลานั้นนายจึงเรียกทาสคนนั้นมาและกล่าวว่า ‘เจ้าทาสชั่วร้าย ข้ายกหนี้ทั้งหมดนั้นให้เจ้าเมื่อเจ้าอ้อนวอนข้า 33 เจ้าเองก็ควรจะสงสารเพื่อนทาสของเจ้า เหมือนที่ข้าได้สงสารเจ้าไม่ใช่หรือ?’ 34 ด้วยเหตุนี้นายจึงโกรธมากและมอบตัวเขาให้แก่พวกผู้คุมนักโทษจนกว่าเขาจะใช้หนี้ที่ติดอยู่จนครบทั้งหมด 35 พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์จะทรงปฏิบัติต่อพวกท่านเช่นเดียวกัน หากพวกท่านแต่ละคนไม่ให้อภัยพี่น้องของตนจากสุดใจ” » (มัทธิว 18:21-35)

พระเยซูคริสต์ทรงย้ำประเด็นคำสอนที่สำคัญยิ่งเพื่อให้ได้รับพระเมตตาจากพระเจ้า ซึ่งบันทึกไว้ในมัทธิว 6:14, 15 พระองค์ทรงแสดงให้เห็นว่าคุณภาพความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้านั้น ขึ้นอยู่กับคุณภาพความสัมพันธ์ที่เรามีต่อเพื่อนบ้านของเรา: « เพราะหากพวกท่านให้อภัยความผิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ก็จะทรงให้อภัยพวกท่านด้วย แต่หากพวกท่านไม่ให้อภัยความผิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของพวกท่านก็จะไม่ทรงให้อภัยความผิดของพวกท่านเช่นกัน » (มัทธิว 5:23, 24; 1 ยอห์น 3:15; 4:8)

นั่นหมายความว่าคริสเตียนมีหน้าที่ต้องให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่มีข้อยกเว้นกระนั้นหรือ? เช่นเดียวกับคำสอนทั้งหมดในคัมภีร์ไบเบิล เราต้องพิจารณาจากบริบทของถ้อยคำของพระคริสต์ ในมัทธิว 6:14, 15 พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่ามนุษย์ต้องให้อภัยบาปของเพื่อนบ้านอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม คำสั่งให้ให้อภัยนี้เป็นเรื่องในกรอบของความสัมพันธ์ปกติระหว่างมนุษย์ ซึ่งมักจะมีเรื่องตึงเครียดหรือการล่วงเกินที่หนักเบาแตกต่างกันไปอยู่บ่อยครั้ง เมื่อย้อนกลับไปดูบริบทก่อนหน้าของคำบัญชาเรื่องการให้อภัยเพื่อนบ้านนี้ในมัทธิว 5:23, 24 เราก็ได้รับการยืนยันว่าการให้อภัยที่ถูกเรียกร้องนี้อยู่ในกรอบความสัมพันธ์ประจำวันของมนุษย์ ซึ่งจำเป็นต้องมีการปรับตัวอยู่บ่อยครั้งเพื่อให้เกิดความสัมพันธ์ที่สงบสุขในแต่ละวัน และการให้อภัยช่วยให้ความตึงเครียดผ่อนคลายลง และช่วยให้เรียนรู้ที่จะอดทนต่อกันและกัน (โรม 15:1, 2)

เมื่อย้อนกลับมาดูคำถามเรื่องการให้อภัย 7 ครั้งที่อัครสาวกเปโตรกล่าวถึง และคำตอบของพระคริสต์เรื่องการให้อภัย 77 ครั้ง พระเยซูคริสต์ทรงเน้นย้ำถึงแก่นแท้ของการให้อภัยมากกว่า เพราะอันที่จริง หากคนผู้หนึ่งคิดในใจว่า ฉันจะให้อภัยเขา 7 ครั้ง คนผู้นั้นได้ให้อภัยเพื่อนบ้านอย่างแท้จริงหรือ ในเมื่อเขายังคอยจดบัญชีบาปอยู่? คำตอบของพระคริสต์ทำให้การนับจำนวนครั้งเช่นนั้นทำได้ยากขึ้น นั่นหมายความว่าผู้ที่ให้อภัยเพื่อนบ้านจะทำเช่นนั้นจากสุดใจ โดยไม่มีความขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่จนผลักดันให้ต้องมานั่งนับจำนวนครั้ง หากเราเข้าใจแล้วว่าพระเยซูคริสต์ในมัทธิวบทที่ 18 ทรงเน้นย้ำถึงคุณภาพที่ดีของการให้อภัยจากสุดใจ เราก็จะเข้าใจตามบริบทของบทเดียวกันนี้ด้วยว่า นี่ไม่ใช่การเชื้อเชิญให้ให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่แยกแยะ

คำถามของอัครสาวกเปโตรเรื่องการให้อภัยเจ็ดครั้งนั้น เกิดขึ้นต่อเนื่องจากคำตรัสของพระคริสต์ที่บรรยายถึงสถานการณ์ซึ่งอาจนำไปสู่การไม่ให้อภัย: « ยิ่งกว่านั้น หากพี่น้องของท่านทำบาป จงไปชี้แจงความผิดของเขาระหว่างท่านกับเขาสองต่อสอง หากเขาฟังท่าน ท่านก็ได้พี่น้องของท่านคืนมา แต่หากเขาไม่ฟัง จงพาคนอื่นไปด้วยอีกหนึ่งหรือสองคน เพื่อทุกเรื่องจะได้รับการยืนยันจากคำให้การของพยานสองหรือสามปาก หากเขาไม่ฟังคนเหล่านั้น จงแจ้งต่อประชาคม หากเขาไม่ฟังแม้แต่ประชาคม ก็จงถือว่าเขาเป็นเหมือนคนต่างชาติและเหมือนคนเก็บภาษี » (มัทธิว 18:15-17) ข้อความนี้ไม่ควรนำไปสับสนกับมัทธิว 5:23, 24 เพราะในมัทธิวบทที่ 18 พระเยซูคริสต์ทรงกล่าวถึงลักษณะของบาปที่ร้ายแรงจนถึงขั้นที่ว่า หากผู้กระทำผิดปฏิเสธ จำเป็นต้องมีการเข้ามาแทรกแซงของพยานสองหรือสามคน และจากนั้นก็ต้องอาศัยผู้มีสิทธิอำนาจฝ่ายวิญญาณของประชาคมคริสเตียน บาปเหล่านี้เป็นบาปร้ายแรงที่เกี่ยวข้องกับการใส่ร้ายป้ายสีซึ่งทำลายชื่อเสียงอันดีงามของบุคคล หรือปัญหาเรื่องการไม่ยอมรับชำระหนี้ หรือที่ร้ายแรงกว่านั้นคือการฉ้อโกง

นอกจากนี้ยังมีบาปที่ร้ายแรงอย่างที่สุด (ซึ่งไม่อยู่ในขอบเขตของมัทธิว 18:15-17 แต่อยู่ในอำนาจหน้าที่ของกระบวนการยุติธรรมของตำรวจและศาล) ได้แก่ อาชญากรรมที่ทำให้เสียเลือดเนื้อและอาชญากรรมทางเพศ เช่น การข่มขืนและการล่วงละเมิดทางเพศเด็ก แน่นอนว่าเหยื่อของการกระทำอันน่ารังเกียจเช่นนี้ไม่เกี่ยวข้องกับการให้อภัยที่กล่าวถึงในมัทธิว 18:21-35 ในสถานการณ์ที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเหล่านี้ เหยื่อหรือครอบครัวของเหยื่อเองต่างหากที่จะเป็นผู้ตัดสินใจตามมโนธรรมของตนว่าจะให้อภัยหรือไม่ อย่างไรก็ตาม พระเจ้าโดยทางพระคริสต์ผู้ทรงเป็นกษัตริย์จะทรงพิพากษาการกระทำของแต่ละคน: « ดังนั้น เราแต่ละคนจะต้องให้การเรื่องตนเองต่อพระเจ้า » (โรม 14:12)

คนงานในชั่วโมงที่สิบเอ็ด

คนสุดท้ายจะกลายเป็นคนแรก และคนแรกจะกลายเป็นคนสุดท้าย

« เพราะอาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนชายผู้หนึ่งซึ่งเป็นเจ้าของบ้าน ที่ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อจ้างคนงานมาทำงานในสวนองุ่นของตน 2 หลังจากตกลงค่าจ้างกับคนงานวันละหนึ่งเดนาริอันแล้ว เขาก็ส่งคนงานเข้าไปในสวนองุ่นของตน 3 เมื่อออกไปอีกในราวชั่วโมงที่สาม เขาก็เห็นคนอื่นๆ ยืนอยู่ว่างๆ ที่ลานตลาด 4 เขาจึงพูดกับคนเหล่านั้นว่า ‘พวกท่านจงเข้าไปในสวนองุ่นด้วยเถิด แล้วเราจะให้ค่าจ้างตามสมควร’ 5 พวกเขาก็พากันเข้าไป เขาออกไปอีกในราวชั่วโมงที่หกและชั่วโมงที่เก้า และก็ทำเช่นเดียวกัน 6 ในที่สุด ในราวชั่วโมงที่สิบเอ็ด เขาออกไปและพบคนอื่นๆ ยืนอยู่ที่นั่น จึงถามพวกเขาว่า ‘ทำไมพวกท่านมายืนอยู่ว่างๆ ที่นี่ตลอดทั้งวัน?’ 7 พวกเขาตอบว่า ‘เพราะไม่มีใครจ้างพวกเราเลย’ เขาจึงพูดกับพวกเขาว่า ‘พวกท่านจงเข้าไปในสวนองุ่นด้วยเถิด’

8 ครั้นถึงเวลาเย็น เจ้าของสวนองุ่นสั่งผู้ดูแลคนงานของตนว่า ‘จงเรียกคนงานมาและจ่ายค่าจ้างให้พวกเขา โดยไล่จากคนสุดท้ายไปจนถึงคนแรก’ 9 เมื่อพวกที่มาในชั่วโมงที่สิบเอ็ดเข้ามา พวกเขาได้รับคนละหนึ่งเดนาริอัน 10 ดังนั้น เมื่อพวกที่มาเป็นกลุ่มแรกเข้ามา พวกเขาก็คิดว่าตนเองจะได้รับมากกว่านั้น แต่พวกเขาก็ได้รับคนละหนึ่งเดนาริอันเช่นกัน 11 เมื่อรับเงินแล้ว พวกเขาก็บ่นว่าเจ้าของบ้าน 12 และพูดว่า ‘พวกที่มาทีหลังสุดนี้ทำงานเพียงชั่วโมงเดียว แต่ท่านกลับให้พวกเขาเท่าเทียมกับพวกเราที่ตรากตรำทำงานหนักตลอดทั้งวันและทนแดดร้อนจัด’ 13 แต่เขาตอบคนหนึ่งในพวกนั้นว่า ‘สหายเอ๋ย เราไม่ได้เอาเปรียบท่านเลย ท่านตกลงกับเราที่หนึ่งเดนาริอันไม่ใช่หรือ? 14 จงรับส่วนของท่านไปเถิด เราประสงค์จะให้คนสุดท้ายนี้เท่ากับท่าน 15 เราไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรตามใจชอบกับทรัพย์สินของเราหรือ? หรือว่าตาของท่านอิจฉาริษยาเพราะเราใจดี?’ 16 ด้วยเหตุนี้ คนสุดท้ายจะกลายเป็นคนแรก และคนแรกจะกลายเป็นคนสุดท้าย » (มัทธิว 20:1-16)

ดูเหมือนว่าพระเยซูคริสต์ทรงใช้อุทาหรณ์นี้เพื่อขยายความหมายของประโยคปริศนาที่พระองค์ตรัสซ้ำหลายครั้งว่า “คนสุดท้ายจะกลายเป็นคนแรก และคนแรกจะกลายเป็นคนสุดท้าย” ในบทก่อนหน้า คือในมัทธิว 19:30 พระองค์ตรัสประโยคนี้ และในข้อที่อยู่สูงขึ้นไป พระองค์ตรัสว่าเหล่าสาวกของพระองค์จะต้องผ่านการทดลอง แต่หลังจากนั้นพวกเขาจะได้รับความสำเร็จสมหวังตามความคาดหมาย นั่นคือชีวิตนิรันดร์ เราพบคำสอนเดียวกันนี้ในมาระโก 10:23-31 และลูกา 13:22-30 ซึ่งจบลงด้วยประโยคเดียวกันนี้เช่นกัน เมื่อนำคำตรัสที่อยู่ก่อนหน้าสำนวนนี้มาเชื่อมโยงกับอุทาหรณ์เรื่องคนงานในชั่วโมงที่สิบเอ็ด เราก็จะเข้าใจได้ดียิ่งขึ้น

เจ้าของบ้านที่จ้างคนงานคือพระเยซูคริสต์ คนงานคือเหล่าสาวกของพระคริสต์ การทำงานในสวนองุ่นคืองานรับใช้ของคริสเตียนโดยรวม การจ่ายเงิน “หนึ่งเดนาริอัน” คือการบรรลุความหวังเรื่องชีวิตนิรันดร์ ลักษณะเฉพาะของค่าจ้างนี้คือเป็นค่าจ้างแบบเหมาจ่าย คือหนึ่งเดนาริอันสำหรับการทำงานหนึ่งวัน ไม่ว่าจะทำงานกี่ชั่วโมงก็ตาม แน่นอนว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้ที่ถูกจ้างเป็นกลุ่มสุดท้ายย่อมได้รับประโยชน์มากที่สุดจากการจ่ายค่าตอบแทนแบบเหมาจ่ายนี้ ในขณะที่ผู้ที่ถูกจ้างเป็นกลุ่มแรกย่อมได้รับประโยชน์น้อยที่สุด

ในอุทาหรณ์นี้ พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นปฏิกิริยาของคนงานในชั่วโมงแรก ซึ่งบ่นว่าข้อตกลงนี้เมื่อเห็นว่าหลังจากทำงานหนักมาถึงสิบสองชั่วโมง พวกเขากลับได้รับค่าจ้างหนึ่งเดนาริอันตามที่ระบุไว้ในสัญญา ในขณะที่คนงานในชั่วโมงที่สิบเอ็ดได้รับค่าจ้างเท่ากันเป๊ะ คือหนึ่งเดนาริอันสำหรับการทำงานวันละหนึ่งชั่วโมง อย่างไรก็ตาม เจ้าของบ้านได้ตอบพวกเขาด้วยเหตุผลที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ประการแรก พวกเขาได้ตกลงกันไว้ที่ราคาหนึ่งเดนาริอันต่อการทำงานหนึ่งวัน ไม่ว่าจะทำงานกี่ชั่วโมงก็ตาม การบ่นของคนงานในชั่วโมงแรกส่อให้เห็นว่าเจ้าของบ้านไม่ได้ให้ความยุติธรรมแก่พวกเขา ประการที่สอง เจ้าของบ้านตอบพวกเขาด้วยเหตุผลที่หนักแน่นไม่แพ้กันว่า “เราไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรตามใจชอบกับทรัพย์สินของเราหรือ?”

เกี่ยวกับพระเมตตาของพระเจ้าต่อผู้ที่มาทีหลังและผู้ที่มาเป็นกลุ่มแรก อุทาหรณ์ของพระคริสต์สะท้อนถึงคำประกาศที่กล่าวต่อหน้าโมเสสในขณะที่พระสิริของพระยะโฮวาพระเจ้าพระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ทรงปรากฏขึ้น: “เราจะโปรดปรานผู้ที่เราประสงค์จะโปรดปราน และเราจะเมตตาผู้ที่เราประสงค์จะเมตตา” (อพยพ 33:19) พระยะโฮวาพระเจ้าผู้เป็นพระบิดา และพระเยซูคริสต์ผู้เป็นพระบุตร ทรงสำแดงพระเมตตาตามที่พระองค์ทรงเห็นสมควรต่อมนุษย์ที่พระองค์ทรงเลือกสรร ไม่ว่าพวกเขาจะรับใช้พระเจ้าผู้เป็นพระบิดาและพระเยซูคริสต์ผู้เป็นพระบุตรมาเป็นเวลากี่ปีก็ตาม รางวัลจะเหมือนกันทุกประการ นั่นคือชีวิตนิรันดร์ทั้งสำหรับผู้ที่มาเป็นกลุ่มแรกและผู้ที่มาทีหลัง

เพราะทุกคนที่ยกตัวขึ้นจะถูกทำให้ต่ำลง และผู้ที่ถ่อมตัวลงจะได้รับการยกย่อง

« 7 พระองค์จึงตรัสอุทาหรณ์แก่แขกที่ได้รับเชิญ เพราะพระองค์ทรงสังเกตเห็นว่าพวกเขาเลือกที่นั่งอันมีเกียรติที่สุด พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า 8 “เมื่อท่านได้รับเชิญจากใครคนหนึ่งให้ไปร่วมงานเลี้ยงสมรส อย่าไปเอนกายลงในที่นั่งอันมีเกียรติที่สุด เพราะอาจเป็นไปได้ว่าในวันเดียวกันนั้น เจ้าภาพได้เชิญผู้ที่มีเกียรติมากกว่าท่านไว้ด้วย 9 แล้วผู้ที่เชิญทั้งท่านและเขาจะมาบอกท่านว่า ‘ขอสละที่นั่งนี้ให้ท่านผู้นี้เถิด’ แล้วท่านจะต้องอับอายและเดินไปนั่งในที่นั่งสุดท้าย 10 แต่เมื่อท่านได้รับเชิญ จงไปเอนกายลงในที่นั่งสุดท้าย เพื่อว่าเมื่อผู้ที่เชิญท่านมาถึง เขาจะได้บอกท่านว่า ‘เพื่อนเอ๋ย เชิญเลื่อนขึ้นไปนั่งข้างบนเถิด’ เมื่อนั้นท่านจะได้รับเกียรติต่อหน้าแขกเหรื่อคนอื่นๆ ทั้งหมด 11 เพราะทุกคนที่ยกตัวขึ้นจะถูกทำให้ต่ำลง และผู้ที่ถ่อมตัวลงจะได้รับการยกย่อง” » (ลูกา 14:7-11)

ในอุทาหรณ์อีกเรื่องหนึ่ง พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่าบุคคลหนึ่งสามารถแสดงออกถึงความถ่อมใจหรือความหยิ่งผยองได้อย่างไร โดยขึ้นอยู่กับมุมมองที่เขามีต่อตนเอง อุทาหรณ์เรื่องที่สองนี้ทำหน้าที่เป็นคำอธิบายเสริมให้กับเรื่องแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพระเยซูคริสต์ทรงสรุปจบในลักษณะเดียวกัน: « แต่พระองค์ยังตรัสอุทาหรณ์นี้แก่บางคนที่มั่นใจในตนเองว่าเป็นคนชอบธรรมและดูหมิ่นคนอื่นๆ ว่าไร้ค่า: “มีชายสองคนขึ้นไปอธิษฐานในพระวิหาร คนหนึ่งเป็นฟาริสี อีกคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษี คนฟาริสียืนขึ้นและอธิษฐานในใจเช่นนี้ว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ที่ข้าพระองค์ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่ฉ้อโกง อธรรม เล่นชู้ หรือแม้แต่เหมือนคนเก็บภาษีคนนี้ ข้าพระองค์อดอาหารสัปดาห์ละสองครั้ง และถวายทศางค์จากทุกสิ่งที่ข้าพระองค์หามาได้’ ส่วนคนเก็บภาษีนั้นยืนอยู่แต่ไกล ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองฟ้า แต่ชกอกตนเองพลางกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาปด้วยเถิด’ เราบอกพวกท่านว่า ชายคนนี้กลับลงไปยังบ้านของตนโดยได้รับการพิสูจน์ว่าชอบธรรมมากกว่าชายคนนั้น เพราะทุกคนที่ยกตัวขึ้นจะถูกทำให้ต่ำลง แต่ผู้ที่ถ่อมตัวลงจะได้รับการยกย่อง” » (ลูกา 18:9-14)

สิ่งที่เป็นจริงในระดับบุคคล ก็เป็นจริงในระดับประชาคมด้วยเช่นกัน เช่นเดียวกับที่บุคคลหนึ่งสามารถแสดงออกถึงความถ่อมใจและความเจียมตัว หรือความหยิ่งผยองและความอวดดี ประชาคมโดยรวมก็สามารถมีชื่อเสียงในด้านความถ่อมใจ หรือในทางตรงกันข้าม คือความหยิ่งยโส ลองยกตัวอย่างสองประชาคมจากทั้งหมดเจ็ดประชาคมที่พระเยซูคริสต์ผู้ทรงได้รับเกียรติสิริได้ทรงตีสอน นั่นคือ ประชาคมเมืองซาร์ดิสและประชาคมเมืองสเมอร์นา

ประชาคมเมืองซาร์ดิสมีท่าทีทางจิตใจที่หยิ่งยโส และในข่าวสารของพระองค์ พระเยซูคริสต์ทรงตำหนิประชาคมนี้อย่างรุนแรง: « และจงเขียนถึงทูตสวรรค์ของประชาคมที่อยู่ในเมืองซาร์ดิสว่า ผู้ทรงมีพระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้าและดาวทั้งเจ็ดดวงตรัสดังนี้ว่า ‘เรารู้จักการกระทำของเจ้า และรู้ว่าเจ้ามีชื่อเสียงว่ามีชีวิตอยู่ แต่เจ้าตายแล้ว จงตื่นตัวขึ้น และเสริมสร้างสิ่งที่ยังเหลืออยู่ซึ่งใกล้จะตายให้เข้มแข็ง เพราะเราไม่พบว่าการกระทำของเจ้าสมบูรณ์พร้อมต่อพระพักตร์พระเจ้าของเรา ดังนั้น จงระลึกอยู่เสมอว่าเจ้าได้รับและได้ยินมาอย่างไร จงยึดมั่นในสิ่งนั้นต่อไป และจงกลับใจใหม่ ใช่แล้ว หากเจ้าไม่ตื่นขึ้น เราจะมาเหมือนขโมย และเจ้าจะไม่มีทางรู้เลยว่าเราจะมาถึงเจ้าในเวลาใด’ » (วิวรณ์ 3:1-3) เห็นได้ชัดว่าประชาคมนี้มีท่าทีทางจิตใจแบบเดียวกับคนฟาริสีที่พึงพอใจในตนเองอย่างยิ่ง และในขณะเดียวกันก็ดูถูกเหยียดหยามผู้ที่ไม่เหมือนตนเอง

ส่วนประชาคมเมืองสเมอร์นาสำแดงท่าทีทางจิตใจที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง: « และจงเขียนถึงทูตสวรรค์ของประชาคมที่อยู่ในเมืองสเมอร์นาว่า ‘ผู้ทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย’ ผู้ทรงสิ้นพระชนม์และกลับมีชีวิตอีกตรัสดังนี้ว่า ‘เรารู้จักความทุกข์ลำบากและความยากจนของเจ้า — แต่เจ้ามั่งมี — และคำหมิ่นประมาทของพวกที่กล่าวว่าตนเองเป็นชาวยิว ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็น แต่เป็นธรรมศาลาของซาตาน อย่ากลัวสิ่งที่เจ้ากำลังจะประสบ ฟังเถิด! พญามารจะยังคงจับพวกเจ้าบางคนขังคุกเพื่อพวกเจ้าจะได้รับการทดสอบอย่างเต็มที่ และเพื่อพวกเจ้าจะมีความทุกข์ลำบากเป็นเวลาสิบวัน จงซื่อสัตย์จนถึงความตาย แล้วเราจะมอบมงกุฎแห่งชีวิตให้แก่เจ้า ผู้ใดมีหูจงฟังสิ่งที่พระวิญญาณตรัสแก่ประชาคมทั้งหลาย ผู้ที่ชนะจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ จากความตายครั้งที่สองเลย’ » (วิวรณ์ 2:8-11)

เช่นเดียวกับที่ในระดับบุคคลเราต้องเฝ้าระวังท่าทีทางจิตใจและการประเมินค่าตนเองอยู่เสมอ บรรดาผู้เลี้ยงแกะของประชาคมต่างๆ ก็ต้องเอาใจใส่รักษาท่าทีทางจิตใจที่ดีงามแห่งความรัก ความถ่อมใจ และความเจียมตัวต่อกันและกันด้วย: « เพราะโดยอาศัยพระกรุณาอันไม่พึงได้รับที่ประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอบอกทุกคนในพวกท่านว่า อย่าคิดเกี่ยวกับตนเองสูงเกินกว่าที่ควรคิด แต่จงคิดอย่างมีสติสัมปชัญญะ ตามขนาดความเชื่อที่พระเจ้าได้ทรงแจกจ่ายให้แก่แต่ละคน (…) จงมีความคิดอย่างเดียวกันต่อกันและกัน อย่าใฝ่สูง แต่จงยอมคล้อยตามสิ่งที่ต่ำต้อย อย่าทำตัวเป็นคนฉลาดในสายตาของตนเอง » (ยอห์น 13:34, 35; โรม 12:3, 16)

บทเรียนเรื่องความถ่อมใจ

« ก่อนถึงเทศกาลปัสคา พระเยซูทรงทราบว่าถึงเวลาแล้วที่พระองค์จะเสด็จจากโลกนี้ไปหาพระบิดา พระองค์ทรงรักคนของพระองค์ที่อยู่ในโลกนี้ และทรงรักพวกเขาจนถึงที่สุด 2 และขณะที่กำลังรับประทานอาหารเย็นกันอยู่ พญามารได้ดลใจยูดาสอิสคาริโอทบุตรของซีโมนให้ทรยศพระองค์แล้ว 3 พระเยซูทรงทราบว่าพระบิดาทรงมอบทุกสิ่งไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ และพระองค์เสด็จมาจากพระเจ้าและกำลังจะกลับไปหาพระเจ้า 4 พระองค์จึงทรงลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารและทรงถอดฉลองพระองค์ชั้นนอกออก แล้วทรงหยิบผ้าเช็ดตัวมาคาดพระองค์ไว้ 5 หลังจากนั้น พระองค์ทรงเทน้ำลงในอ่างและทรงเริ่มล้างเท้าของเหล่าสาวก และทรงเช็ดด้วยผ้าเช็ดตัวที่ทรงคาดอยู่นั้น 6 พระองค์จึงเสด็จมาถึงซีโมนเปโตร เปโตรทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงล้างเท้าของข้าพระองค์หรือ?” 7 พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “สิ่งที่เรากำลังทำอยู่นี้ เวลานี้ท่านยังไม่เข้าใจ แต่ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้ท่านจะเข้าใจ” 8 เปโตรทูลพระองค์ว่า “ไม่ครับ พระองค์จะไม่มีวันล้างเท้าของข้าพระองค์เด็ดขาด” พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “หากเราไม่ล้างให้ท่าน ท่านก็ไม่มีส่วนร่วมกับเรา” 9 ซีโมนเปโตรทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่แค่เท้าเท่านั้น แต่ขอทรงล้างทั้งมือและศีรษะด้วยเถิด” 10 พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ผู้ที่อาบน้ำแล้วไม่จำเป็นต้องล้างอะไรอีกนอกจากเท้า เพราะเขาสะอาดหมดจดทั้งตัวแล้ว และพวกท่านก็สะอาด แต่ไม่ใช่ทุกคน” 11 เพราะพระองค์ทรงรู้จักผู้ที่จะทรยศพระองค์ ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงตรัสว่า “พวกท่านไม่ได้สะอาดทุกคน”

12 ครั้นพระองค์ทรงล้างเท้าให้พวกเขา สวมฉลองพระองค์ชั้นนอก และเอนกายลงร่วมโต๊ะอาหารอีกครั้งแล้ว พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านเข้าใจสิ่งที่เราได้ทำแก่พวกท่านหรือไม่? 13 พวกท่านเรียกเราว่า ‘อาจารย์’ และ ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า’ และพวกท่านพูดถูกแล้ว เพราะเราเป็นอย่างนั้นจริงๆ 14 ดังนั้น หากเราผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าและเป็นอาจารย์ยังล้างเท้าให้พวกท่าน พวกท่านก็ควรจะล้างเท้าให้กันและกันด้วย 15 เพราะเราได้วางแบบอย่างไว้ให้พวกท่าน เพื่อว่าเราได้ทำกับพวกท่านอย่างไร พวกท่านก็จงทำอย่างนั้นด้วย 16 เราบอกความจริงแก่พวกท่านอย่างแน่นอนว่า ทาสไม่ได้เป็นใหญ่กว่านายของตน และผู้ที่ถูกส่งไปก็ไม่ได้เป็นใหญ่กว่าผู้ที่ส่งเขาไป 17 หากพวกท่านรู้สิ่งเหล่านี้และปฏิบัติตาม พวกท่านก็เป็นสุข 18 เราไม่ได้พูดถึงพวกท่านทุกคน เรารู้จักผู้ที่เราได้เลือกไว้ แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นเพื่อให้ข้อพระคัมภีร์สำเร็จเป็นจริงที่ว่า ‘ผู้ที่กินขนมปังของเราได้ยกส้นเท้าขึ้นต่อสู้เรา’ 19 เราบอกพวกท่านตั้งแต่เดี๋ยวนี้ก่อนที่เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น เพื่อว่าเมื่อเกิดขึ้นแล้ว พวกท่านจะได้เชื่อว่าเราคือผู้นั้น 20 เราบอกความจริงแก่พวกท่านอย่างแน่นอนว่า ผู้ใดต้อนรับคนที่เราส่งไปก็ต้อนรับเราด้วย และผู้ใดต้อนรับเราก็ต้อนรับพระองค์ผู้ทรงส่งเรามาด้วย” » (ยอห์น 13:1-20)

ในอิสราเอลสมัยพระเยซูคริสต์ มีธรรมเนียมปฏิบัติว่าเมื่อมีผู้ได้รับเชิญมาร่วมรับประทานอาหาร เจ้าภาพจะจัดเตรียมการให้มีการล้างเท้าแก่แขก (ลูกา 7:44) ในช่วงเทศกาลปัสคาครั้งสุดท้ายของพระคริสต์ เจ้าของบ้านไม่ได้อยู่ที่นั่น ดังนั้น สำหรับงานสำคัญอย่างการเฉลิมฉลองครั้งนี้ จึงจำเป็นต้องรักษาประเพณีการต้อนรับขับสู้นี้ไว้ ในกรณีนี้ ควรจะมีอัครสาวกคนใดคนหนึ่งในสิบสองคนเป็นฝ่ายริเริ่ม ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นล้างเท้าให้ทุกคน แต่อย่างน้อยก็ควรดำเนินการในเรื่องนี้เพื่อให้คนอื่นๆ สามารถล้างเท้าได้ ทว่าไม่มีใครเลยที่พยายามวางตัวเป็นผู้รับใช้ผู้อื่น การที่พระเยซูคริสต์ทรงลงมือทำเองได้สร้างความประหลาดใจอย่างยิ่งแก่เหล่าอัครสาวกทั้งสิบสองคน ถึงขั้นที่เปโตรรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างมาก (ยอห์น 13:8)

ด้วยการกระทำที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่งของพระคริสต์ในการล้างเท้าของเหล่าสาวก (รวมถึงเท้าของยูดาสอิสคาริโอทผู้ทรยศ) พระองค์ทรงแสดงให้เห็นว่าความจำเป็นที่จะต้องถ่อมใจนั้นต้องไม่เป็นเพียงแค่ความคิดในใจเท่านั้น แต่ต้องปรากฏเป็นรูปธรรมทั้งในคำพูดและการกระทำ ในการอธิบายความหมายของการกระทำของพระองค์ พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่าสาวกต้องพร้อมที่จะรับใช้พี่น้องชายหญิงฝ่ายวิญญาณของตน แม้ในงานที่ยากลำบากที่สุด หรือแม้แต่งานที่ดูเหมือนลดคุณค่าตนเองอย่างการล้างเท้าให้เพื่อนบ้าน

ขอยกตัวอย่างเพียงเรื่องเดียวเพื่อเปรียบเทียบค่านิยมของการปกครองของมนุษย์และการปกครองของพระเจ้า เราลองมาพิจารณาตำแหน่ง “รัฐมนตรี (ผู้รับใช้)” หรือ “กระทรวง (งานรับใช้)” คำในภาษาฮีบรูและภาษากรีกมีความหมายว่าผู้รับใช้ หรือแม้กระทั่งทาสในความหมายกว้าง (ผู้ที่คอยรับใช้นาย) ดังนั้น ในหลายประเทศ เมื่อมีคนดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีในรัฐบาล ผู้คนมักนึกถึงตำแหน่งงานอันทรงเกียรติพร้อมด้วยอภิสิทธิ์ทุกอย่างที่ตามมา อย่างไรก็ตาม ผู้รับใช้และงานรับใช้ของคริสเตียน แม้จะเป็นตำแหน่งหน้าที่อันทรงเกียรติอย่างยิ่งในสายพระเนตรของพระเจ้าและผู้ที่ปฏิบัติหน้าที่นั้น แต่ก็ให้ผลประโยชน์ทางวัตถุน้อยมาก มีเกียรติยศทางสังคมน้อยมาก หรือแทบไม่มีเลย ผู้รับใช้ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทางการเงินและวัตถุในงานรับใช้ของตนเอง ซึ่งนำพาให้เขามีชีวิตที่เรียบง่ายเพื่อรับใช้ผู้อื่น

พูดง่ายๆ ก็คือ ในการปกครองของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นด้านการเมือง เศรษฐกิจ หรือการเงิน บ่อยครั้งที่บรรดา “รัฐมนตรี” หรือประธานาธิบดี เป็นฝ่ายให้คนอื่นมาล้างเท้า (หรือขัดรองเท้า) ให้ในเชิงสัญลักษณ์ งานรับใช้ของคริสเตียนนั้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง คือเป็นการล้างเท้าให้ผู้อื่นในเชิงสัญลักษณ์ พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่าความถ่อมใจคือการมีท่าทีทางจิตใจที่พร้อมจะรับใช้ผู้อื่นเช่นนี้

เศรษฐีกับลาซารัสคนขอทาน

« 19 มีชายคนหนึ่งเป็นเศรษฐี เขานุ่งห่มผ้าสีม่วงและผ้าป่านเนื้อละเอียด ใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยไปวันๆ 20 และมีขอทานคนหนึ่งชื่อลาซารัสถูกนำมานอนอยู่ตรงประตูบ้านของเศรษฐีเป็นประจำ ตามตัวเต็มไปด้วยแผลเปื่อย 21 และอยากจะกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของเศรษฐีให้อิ่มท้อง แม้แต่สุนัขก็พากันมาเลียแผลเปื่อยของเขา 22 ต่อมา ขอทานคนนั้นตายและเหล่าทูตสวรรค์ได้พาเขาไปอยู่ที่อกของอับราฮัม ส่วนเศรษฐีก็ตายเช่นกันและถูกฝังไว้ 23 และในแดนคนตาย เศรษฐีเงยหน้าขึ้นขณะที่กำลังทรมานอยู่ และเห็นอับราฮัมอยู่แต่ไกลกับลาซารัสอยู่ที่อกของท่าน 24 เขาจึงร้องตะโกนว่า ‘อับราฮัมบิดาเจ้าข้า ขอเมตตาข้าพเจ้าและส่งลาซารัสมาจุ่มปลายนิ้วลงในน้ำเพื่อแตะลิ้นให้ข้าพเจ้าเย็นลงบ้าง เพราะข้าพเจ้ากำลังทุกข์ทรมานอยู่ในเปลวไฟนี้’ 25 แต่อับราฮัมตอบว่า ‘ลูกเอ๋ย จงระลึกเถิดว่าเจ้าได้รับสิ่งดีๆ ของเจ้าอย่างบริบูรณ์แล้วในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนลาซารัสก็ได้รับแต่สิ่งเลวร้ายเช่นกัน แต่บัดนี้เขาได้รับการปลอบโยนที่นี่ ส่วนเจ้าต้องทุกข์ทรมาน 26 ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างพวกเรากับพวกเจ้ามีเหวลึกคั่นอยู่ เพื่อว่าผู้ที่อยากจะข้ามจากที่นี่ไปหาพวกเจ้าก็ไม่อาจทำได้ และผู้ที่อยู่ทางโน้นก็ไม่อาจข้ามมาหาพวกเราได้เช่นกัน’ 27 เศรษฐีจึงกล่าวว่า ‘ถ้าเช่นนั้น บิดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านส่งเขาไปยังบ้านบิดาของข้าพเจ้า 28 เพราะข้าพเจ้ามีพี่น้องชายอีกห้าคน เพื่อเขาจะได้เป็นพยานอย่างถี่ถ้วนแก่คนเหล่านั้น พวกเขาจะได้ไม่ต้องมายังสถานที่ทรมานแห่งนี้ด้วย’ 29 แต่อับราฮัมตอบว่า ‘พวกเขามีโมเสสและเหล่าผู้พยากรณ์อยู่แล้ว ให้พวกเขาเชื่อฟังท่านเหล่านั้นเถิด’ 30 เศรษฐีจึงกล่าวว่า ‘ไม่หรอกครับ อับราฮัมบิดาเจ้าข้า แต่ถ้ามีใครสักคนจากบรรดาคนตายไปหาพวกเขา พวกเขาก็จะกลับใจใหม่’ 31 แต่อับราฮัมตอบเขาว่า ‘หากพวกเขาไม่เชื่อฟังโมเสสและเหล่าผู้พยากรณ์ แม้จะมีใครสักคนเป็นขึ้นมาจากตาย พวกเขาก็จะไม่ยอมเชื่ออยู่ดี’ » (ลูกา 16:19-31)

ในอุทาหรณ์นี้ ลาซารัสคนขอทานเป็นตัวแทนของประชาชนที่หิวกระหายฝ่ายวิญญาณ โดยไม่มีการชี้นำที่เป็นรูปธรรมเลย: « เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นจากเรือ ก็ทรงเห็นฝูงชนจำนวนมาก และทรงสงสารพวกเขา เพราะพวกเขาเป็นเหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง พระองค์จึงทรงเริ่มสั่งสอนพวกเขาหลายสิ่งหลายอย่าง » (มาระโก 6:34) ในคำเทศนาบนภูเขา พระเยซูคริสต์ทรงประกาศว่า: « ผู้ที่สำนึกถึงความจำเป็นฝ่ายวิญญาณ [คนขอทานฝ่ายวิญญาณ] ย่อมเป็นสุข เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของพวกเขา » (มัทธิว 5:3)

เศรษฐีเป็นตัวแทนของกลุ่มคนที่ควรจะทำหน้าที่สั่งสอนประชาชนและให้แนวทางฝ่ายวิญญาณที่ชัดเจนในการดำเนินชีวิตโดยอาศัยคำสอนจากคัมภีร์ไบเบิล ความตายของขอทานและเศรษฐีแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงสถานะซึ่งเกิดจากงานรับใช้ในการประกาศพระคำของพระคริสต์ ความตายหรือการเปลี่ยนแปลงสถานะฝ่ายวิญญาณนี้ ได้นำพาลาซารัสคนขอทาน—คือประชาชนที่ปรารถนาจะทำให้พระเจ้าพอพระทัย—ไปสู่การได้รับความเห็นชอบจากพระเจ้า (กิจการ บทที่ 1 ถึง 3) ในทางตรงกันข้าม ความตายของเศรษฐี—คือชนชั้นผู้ที่ควรจะสั่งสอนประชาชน—ทำให้พวกเขาตกอยู่ในสภาพทุกข์ทรมานจากการไม่ได้รับความเห็นชอบจากพระเจ้า ซึ่งก่อให้เกิดความโกรธแค้นจนอยากจะฆ่าฟันขึ้นในตัวพวกเขา (กิจการ บทที่ 4)

การประกาศข่าวดีเป็นพระพรสำหรับผู้ที่เป็นตัวแทนของ “ลาซารัสคนขอทาน” คือผู้ที่ทุกข์ทรมานจากการปกครองของมนุษย์บนแผ่นดินโลกและจะได้รับพระพรจากพระเจ้าตลอดไป: « พระวิญญาณของพระยะโฮวาสถิตอยู่กับข้าพเจ้า เพราะพระองค์ทรงเจิมข้าพเจ้าไว้เพื่อประกาศข่าวดีแก่คนยากจน พระองค์ทรงส่งข้าพเจ้ามาเพื่อประกาศอิสรภาพแก่พวกเชลยและการกลับมองเห็นได้อีกแก่คนตาบอด เพื่อปลดปล่อยผู้ที่ถูกกดขี่ให้เป็นอิสระ เพื่อประกาศปีแห่งความโปรดปรานของพระยะโฮวา » (ลูกา 4:18, 19; อิสยาห์ 61:1-4)

ในทางกลับกัน การประกาศข่าวดีเป็นคำสาปแช่งสำหรับ “เศรษฐี” คือผู้ที่ไม่ยอมเชื่อฟังพระเจ้า เมื่ออ่านมัทธิวบทที่ 23 พระเยซูคริสต์ทรงประกาศคำพิพากษาต่อชนชั้นผู้นำฝ่ายวิญญาณ คือพวกครูสอนกฎหมายและพวกฟาริสี ที่ไม่ได้หล่อเลี้ยงประชาชนด้วยอาหารฝ่ายวิญญาณ

ผู้หว่านพระคำเรื่องราชอาณาจักรกับดินสามชนิด

« 3 แล้วพระองค์ทรงชี้แจงหลายสิ่งแก่พวกเขาโดยใช้อุทาหรณ์ว่า “ดูเถิด ผู้หว่านคนหนึ่งออกไปหว่านพืช 4 และขณะที่เขากำลังหว่าน เมล็ดบางส่วนก็ตกตามริมทาง และนกก็มากินเสีย 5 บางส่วนตกในที่ซึ่งมีหินมากและมีดินไม่มากนัก เมล็ดนั้นก็งอกขึ้นทันทีเพราะดินไม่ลึก 6 แต่เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น มันก็ถูกแผดเผา และเพราะไม่มีราก มันจึงเหี่ยวแห้งไป 7 บางส่วนตกในท่ามกลางหนาม และหนามก็งอกขึ้นปกคลุมจนมันตาย 8 ส่วนเมล็ดที่เหลือตกในดินดี และก็เกิดผล บ้างก็ร้อยเท่า บ้างก็หกสิบเท่า บ้างก็สามสิบเท่า 9 ผู้ใดมีหูจงฟังเถิด” (…) “ดังนั้น พวกท่านจงฟังอุทาหรณ์เรื่องผู้หว่านนั้นเถิด 19 เมื่อผู้ใดได้ยินพระคำเรื่องราชอาณาจักรแต่ไม่เข้าใจความหมาย ตัวชั่วร้ายก็มาฉวยเอาสิ่งที่หว่านไว้ในใจของเขาไป นั่นคือเมล็ดที่ตกตามริมทาง 20 ส่วนเมล็ดที่ตกในที่ซึ่งมีหินมากนั้น คือผู้ที่ได้ยินพระคำและรับไว้ด้วยความยินดีทันที 21 อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีรากในตัวเอง จึงทนอยู่ได้เพียงชั่วคราว และเมื่อเกิดความทุกข์ลำบากหรือการข่มเหงเพราะพระคำนั้น เขาก็สะดุดล้มลงทันที 22 ส่วนเมล็ดที่ตกในท่ามกลางหนามนั้น คือผู้ที่ได้ยินพระคำ แต่ความกังวลของยุคนี้และอำนาจล่อลวงของความร่ำรวยได้รัดพระคำนั้นจนตาย และเขาก็ไม่เกิดผล 23 ส่วนเมล็ดที่ตกในดินดีนั้น คือผู้ที่ได้ยินพระคำและเข้าใจความหมาย เขาก็เกิดผลและผลิตผลออกมา บ้างก็ร้อยเท่า บ้างก็หกสิบเท่า บ้างก็สามสิบเท่า” » (มัทธิว 13:3-9, 18-23)

เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวซ้ำคำอธิบายที่ชัดเจนของพระเยซูคริสต์ เราจะอธิบายความหมายของบางสำนวนแทน การหว่านเมล็ดซึ่งคล้ายกับการหว่านข้าวสาลีหรือธัญพืชชนิดอื่น เป็นตัวแทนของกิจกรรมการประกาศพระคำของพระเจ้าคือคัมภีร์ไบเบิลในที่สาธารณะ ดังที่พระเยซูคริสต์ทรงกล่าวไว้ในมัทธิว 24:14 พระเยซูคริสต์ตรัสว่าพระคำนี้ถูกหว่านลงในหัวใจของบุคคล หัวใจเชิงสัญลักษณ์คือสิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นโลกภายในฝ่ายวิญญาณและความคิดจิตใจของบุคคล ซึ่งบรรจุไปด้วยความคิดหรือเหตุผลที่ดีหรือชั่ว

ในมัทธิวบทที่ 15 พระองค์ทรงอธิบายกิจกรรมทางความคิดและจิตวิญญาณของหัวใจเชิงสัญลักษณ์ของมนุษย์ไว้อย่างเรียบง่าย: « อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ออกจากปากนั้นออกมาจากใจ และสิ่งนั้นแหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน ตัวอย่างเช่น ความคิดชั่วร้าย การฆาตกรรม การล่วงประเวณี การผิดศีลธรรมทางเพศ การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ และการหมิ่นประมาทล้วนออกมาจากใจ สิ่งเหล่านี้แหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน แต่การรับประทานอาหารด้วยมือที่ไม่ได้ล้างหาได้ทำให้มนุษย์เป็นมลทินไม่ » (มัทธิว 15:18-20) ในกรณีนี้ พระเยซูคริสต์ทรงบรรยายถึงการทำงานฝ่ายวิญญาณที่เป็นพิษภัยของใจมนุษย์ ในอุทาหรณ์เรื่องผู้หว่าน พระองค์ทรงบรรยายถึงหัวใจหรือคุณภาพของดินสามชนิด คือ หัวใจที่ด้านชา (ริมทาง), หัวใจที่ผิวเผิน (ดินที่มีหินและหนามปกคลุม) และหัวใจที่เปิดรับ (ดินอันอุดมสมบูรณ์ซึ่งเมล็ดพันธุ์แห่งราชอาณาจักรตกลงไปและงอกงามขึ้น)

เราลองมาหยุดพิจารณาเรื่องเมล็ดพันธุ์และดินที่มีคุณภาพสักครู่ ใครเป็นผู้ทำให้การพบกันขององค์ประกอบทั้งสองนี้สามารถงอกงามจนเกิดผลได้? คำตอบคือพระเจ้า ดังที่อัครสาวกเปาโลได้เน้นย้ำไว้: « ข้าพเจ้าปลูก อปอลโลรดน้ำ แต่พระเจ้าทรงทำให้เติบโต ดังนั้น ทั้งผู้ปลูกและผู้รดน้ำจึงไม่สำคัญอะไร แต่พระเจ้าผู้ทรงทำให้เติบโตต่างหากที่สำคัญ » (1 โครินธ์ 3:6, 7) นั่นหมายความว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้เลือกหัวใจของมนุษย์ที่เมล็ดพันธุ์แห่งราชอาณาจักรจะงอกงามขึ้นใช่หรือไม่? ใช่แล้ว หนังสือกิจการอธิบายวิธีที่พระเจ้าทรงทำให้เกิดการงอกงามขึ้นในหัวใจของมนุษย์ซึ่งพระองค์ทรงถือว่าเป็นดินที่มีคุณภาพดี: « และในวันสะบาโต พวกเราออกไปนอกประตูเมืองใกล้แม่น้ำแห่งหนึ่งซึ่งเราคิดว่ามีสถานที่อธิษฐาน พวกเรานั่งลงและเริ่มพูดคุยกับพวกผู้หญิงที่มาชุมนุมกัน และมีหญิงคนหนึ่งชื่อลิเดีย เป็นคนขายผ้าสีม่วงมาจากเมืองธิยาทิรา และเป็นผู้นมัสการพระเจ้าด้วย นางกำลังฟังอยู่ และพระยะโฮวาก็ทรงเปิดใจของนางออกอย่างกว้างขวางเพื่อให้นางตั้งใจฟังสิ่งที่เปาโลพูด » (กิจการ 16:13, 14) พระเจ้าทรงมีความสามารถในการหยั่งรู้คุณภาพของหัวใจฝ่ายวิญญาณของมนุษย์ ดังที่อัครสาวกเปาโล—หรืออัครสาวกเปโตร—ได้กล่าวไว้อย่างสั้นๆ ในคำอธิษฐานว่า: « ข้าแต่พระยะโฮวา ผู้ทรงรู้จักใจของทุกคน » (กิจการ 1:24)

ผลแห่งราชอาณาจักรที่เกิดขึ้นจากบุคคลผู้มีเมล็ดพันธุ์แห่งราชอาณาจักรเจริญงอกงามในใจนั้นหมายถึงอะไร? สิ่งนั้นก็คือความประพฤติแบบคริสเตียนซึ่งเปรียบเสมือนแสงสว่างฝ่ายวิญญาณที่ถวายเกียรติแด่พระเจ้าในท่ามกลางมนุษย์ที่เฝ้ามองดูอยู่: « พวกท่านเป็นความสว่างของโลก เมืองที่ตั้งอยู่บนภูเขาไม่อาจถูกปิดบังไว้ได้ ไม่มีใครจุดตะเกียงแล้วเอาไปวางไว้ใต้ถังตวง แต่ย่อมตั้งไว้บนเชิงตะเกียง เพื่อส่องสว่างแก่ทุกคนที่อยู่ในบ้าน ในทำนองเดียวกัน จงให้ความสว่างของพวกท่านส่องออกไปต่อหน้าผู้คน เพื่อพวกเขาจะได้เห็นการดีของพวกท่านและสรรเสริญพระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ » (มัทธิว 5:14-16)

เมล็ดพันธุ์ดีกับวัชพืช

« 24 พระองค์ทรงยกอุทาหรณ์อีกเรื่องหนึ่งให้พวกเขาฟังว่า “อาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนชายคนหนึ่งที่หว่านเมล็ดพันธุ์ดีในนาของตน 25 ขณะที่ผู้คนกำลังนอนหลับ ศัตรูของเขาก็มาหว่านวัชพืชทับลงไปในท่ามกลางข้าวสาลีแล้วจากไป 26 เมื่อต้นข้าวสาลีงอกขึ้นและออกรวง วัชพืชก็ปรากฏให้เห็นด้วย 27 พวกทาสของเจ้าของบ้านจึงเข้ามาถามเขาว่า ‘นายท่าน ท่านไม่ได้หว่านเมล็ดพันธุ์ดีในนาของท่านหรอกหรือ? แล้วเหตุใดจึงมีวัชพืชเกิดขึ้นได้?’ 28 เขาตอบว่า ‘ศัตรูคนหนึ่งได้ทำเช่นนี้’ พวกทาสจึงถามเขาว่า ‘ท่านต้องการให้พวกเราออกไปถอนมันทิ้งไหม?’ 29 เขาตอบว่า ‘อย่าเลย เกรงว่าเมื่อพวกเจ้าถอนวัชพืช พวกเจ้าจะถอนข้าวสาลีติดขึ้นมาด้วย 30 จงปล่อยให้ทั้งสองอย่างเติบโตไปด้วยกันจนถึงฤดูเกี่ยว และในฤดูเกี่ยวนั้น เราจะสั่งพวกคนเกี่ยวว่า จงเก็บวัชพืชก่อนและมัดเป็นฟ่อนเพื่อเผาไฟเสีย แล้วจึงเก็บข้าวสาลีรวบรวมไว้ในยุ้งฉางของเรา’” (…) 36 จากนั้น เมื่อทรงให้ฝูงชนกลับไปแล้ว พระองค์ก็เสด็จเข้าไปในบ้าน และเหล่าสาวกของพระองค์เข้ามาทูลพระองค์ว่า “ขอทรงอธิบายอุทาหรณ์เรื่องวัชพืชในนานั้นให้พวกข้าพระองค์ฟังเถิด” 37 พระองค์จึงตรัสตอบว่า “ผู้หว่านเมล็ดพันธุ์ดีคือบุตรมนุษย์ 38 นาคือโลก ส่วนเมล็ดพันธุ์ดีคือบุตรทั้งหลายแห่งราชอาณาจักร แต่วัชพืชคือบุตรทั้งหลายแห่งตัวชั่วร้าย 39 และศัตรูผู้หว่านวัชพืชคือพญามาร ฤดูเกี่ยวคือช่วงอวสานของยุค และผู้เก็บเกี่ยวคือเหล่าทูตสวรรค์ 40 ดังนั้น วัชพืชถูกเก็บและเผาไฟอย่างไร ในช่วงอวสานของยุคก็จะเป็นอย่างนั้น 41 บุตรมนุษย์จะทรงส่งเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ออกไป และพวกเขาจะเก็บรวบรวมทุกสิ่งที่ทำให้สะดุดและผู้ที่กระทำผิดกฎหมายออกจากราชอาณาจักรของพระองค์ 42 แล้วทิ้งคนเหล่านั้นลงในเตาไฟ ที่นั่นจะมีแต่การร้องไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน 43 ในเวลานั้น คนชอบธรรมจะส่องแสงเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์ในราชอาณาจักรแห่งพระบิดาของพวกเขา ผู้ใดมีหูจงฟังเถิด” » (มัทธิว 13:24-30, 36-43)

อุทาหรณ์นี้บรรยายถึงวิธีที่พระเยซูคริสต์ในฐานะผู้หว่าน ได้ทรงวางรากฐานของประชาคมคริสเตียนใหม่ โดยทรงหว่านเมล็ดพันธุ์ชั้นเยี่ยม ซึ่งหมายถึงเหล่าสาวกของพระคริสต์ที่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า พระองค์ทรงแต่งตั้งอัครสาวกสิบสองคนเป็นอันดับแรก และในวันเพนเทคอสต์ปี ค.ศ. 33 เหล่าสาวกของพระคริสต์หลายพันคนได้รวมตัวกันเป็นเมล็ดพันธุ์ชั้นเยี่ยมหรือประชาคมคริสเตียนนี้ (ในหนังสือกิจการของอัครสาวก มีบันทึกประวัติศาสตร์การกำเนิดของประชาคมคริสเตียนนี้ไว้ [กิจการ 11:26])

สำนวนที่กล่าวถึงการที่ผู้คนกำลังนอนหลับ อาจสื่อถึงสองสิ่ง ประการแรก ผู้คนที่นอนหลับหมายถึงการเสียชีวิตของเหล่าอัครสาวกทั้งหมด รวมถึงเหล่าสาวกที่เคยรู้จักพระคริสต์และเคยเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานอันมั่นคงในการก่อตั้งประชาคมคริสเตียน ตราบใดที่คนเหล่านี้ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็เป็นปราการที่แท้จริงในการป้องกันการแทรกซึมอันชั่วร้ายของบุคคลผู้ไม่หวังดีเข้ามาในประชาคมคริสเตียน ประการที่สอง สำนวนที่กล่าวถึงการหลับใหลของผู้คนนี้ยังอาจสื่อถึงค่ำคืนอันยาวนานแห่งความมืดบอดฝ่ายวิญญาณที่ปกคลุมประชาคมคริสเตียนทั้งหมด ค่ำคืนฝ่ายวิญญาณนี้กินเวลานานหลายศตวรรษ และในช่วงเวลาดังกล่าว ซาตานพญามารสามารถหว่านบุคคลผู้ไม่หวังดีจำนวนมากทับลงไปได้อย่างง่ายดาย ซึ่งคนเหล่านี้ได้ทำให้คำสอนภายในประชาคมคริสเตียนเสื่อมทรามลงอย่างร้ายแรง

การทำให้ประชาคมคริสเตียนทั้งหมดเสื่อมทรามลงโดยบุคคลผู้ไม่หวังดีนั้น เกิดขึ้นตลอดหลายศตวรรษในสองลักษณะที่แตกต่างกัน ลักษณะแรกคือการบิดเบือนคำสอนของคริสเตียนผ่านการแทรกซึมขนานใหญ่ของหลักคำสอนและปรัชญานอกรีตของกรีก-โรมัน เช่น หลักตรีเอกานุภาพ การบูชาไม้กางเขน การบูชาพระนางมารีย์ การบูชานักบุญ หลักความเชื่อเรื่องวิญญาณอมตะ นรกไฟ ไฟชำระ และคำสอนอื่นๆ อีกมากมายที่ไม่มีในคัมภีร์ไบเบิล การเสื่อมทรามที่สำคัญรูปแบบที่สองของประชาคมคริสเตียนคือด้านพฤติกรรม มีการแทรกซึมอย่างมหาศาลของพิธีกรรมและการปฏิบัติที่เกี่ยวกับการไหว้รูปเคารพ การผิดศีลธรรมทางเพศ และความรุนแรงจากสงคราม ประชาคมที่เรียกตัวเองว่า “คริสเตียน” ได้จัดตั้งสงครามครูเสดและการรุกรานทางทหารแบบล่าอาณานิคม ซึ่งได้สังหารผู้คนจำนวนมากในหลายประเทศและหลายทวีป ในช่วงเวลาแห่งความมืดมิดฝ่ายวิญญาณอันหนาทึบนี้ เป็นเรื่องยากมากที่จะแยกแยะเมล็ดพันธุ์ดีออกจากวัชพืช

การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ระหว่างศตวรรษที่ 16 ถึง 17 ช่วยให้การอ่านและการนำคัมภีร์ไบเบิลมาประยุกต์ใช้ค่อยๆ กลับคืนสู่จุดศูนย์กลางความสนใจอีกครั้ง บุรุษผู้กล้าหาญหลายคนได้ลงมือแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาพูดของประชาชน การประดิษฐ์แท่นพิมพ์ช่วยให้การให้ความรู้ด้านคัมภีร์ไบเบิลอย่างแพร่หลายนี้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 มีคริสเตียนผู้กล้าหาญกลุ่มอื่นๆ ที่คราวนี้ได้เริ่มค่อยๆ ขจัดคำสอนนอกรีตบางอย่างออกจากการสั่งสอนภายในบางประชาคม ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้ลงมือประกาศข่าวดีที่กล่าวถึงในมัทธิว 24:14 มาจนถึงทุกวันนี้ ในยุคสุดท้ายที่เรากำลังมีชีวิตอยู่นี้ เราสามารถมองเห็นความแตกต่างระหว่างเมล็ดพันธุ์ดี (คริสเตียนที่พยายามอย่างจริงใจที่จะทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ไบเบิล) และวัชพืช (คริสเตียนที่เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ไบเบิล)

พระเยซูคริสต์ผู้ทรงเป็นกษัตริย์และผู้พิพากษาจะทรงเป็นผู้ตัดสินระหว่างคริสเตียนทั้งสองประเภทนี้ ก่อนหน้าความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ไม่นาน: « ไม่ใช่ทุกคนที่เรียกเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้า’ จะได้เข้าสู่อาณาจักรสวรรค์ แต่ผู้ที่ทำตามพระประสงค์ของพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์เท่านั้นจึงจะได้เข้า ในวันนั้นหลายคนจะพูดกับเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกข้าพระองค์ได้พยากรณ์ในพระนามของพระองค์ ได้ขับไล่ผีในพระนามของพระองค์ และได้ทำการอัศจรรย์มากมายในพระนามของพระองค์ไม่ใช่หรือ?’ แต่เมื่อนั้นเราจะประกาศแก่พวกเขาว่า เราไม่เคยรู้จักพวกเจ้าเลย! เจ้าผู้กระทำความชั่วช้า จงไปให้พ้นหน้าเรา » (มัทธิว 7:21-23)

เมล็ดมัสตาร์ดกับเชื้อแป้งที่ซ่อนอยู่ในแป้ง

« 31 พระองค์ทรงยกอุทาหรณ์อีกเรื่องหนึ่งให้พวกเขาฟังว่า “อาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนเมล็ดมัสตาร์ดเมล็ดหนึ่งซึ่งชายคนหนึ่งนำไปหว่านในนาของตน 32 เมล็ดนี้เล็กที่สุดในบรรดาเมล็ดพันธุ์ทั้งปวง แต่เมื่องอกขึ้นแล้ว ก็ใหญ่กว่าผักสวนครัวทุกชนิดและกลายเป็นต้นไม้ จนกระทั่งนกในอากาศมาทำรังอาศัยอยู่ตามกิ่งก้านของมัน” 33 พระองค์ทรงยกอุทาหรณ์อีกเรื่องหนึ่งแก่พวกเขาว่า “อาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนเชื้อแป้งซึ่งหญิงคนหนึ่งนำมาซ่อนไว้ในแป้งสามตวงใหญ่ จนกระทั่งแป้งทั้งหมดฟูขึ้น” » (มัทธิว 13:31-33)

ก่อนที่จะเข้าสู่คำอธิบายอุทาหรณ์ทั้งสองนี้ สมควรที่จะระบุความหมายของสำนวนในคัมภีร์ไบเบิลที่ว่า “ประชาคมคริสเตียน” ให้ชัดเจน สำนวนนี้อิงจากสิ่งที่บันทึกไว้ในกิจการ 11:26: « และที่เมืองอันทิโอกนี้เองเป็นครั้งแรกที่เหล่าสาวกถูกเรียกว่าคริสเตียนโดยการทรงนำของพระเจ้า » ตามข้อพระคัมภีร์นี้ พระเจ้าทรงเป็นผู้เลือกคำเรียกขานว่า “คริสเตียน” เพื่อใช้เรียกเหล่าสาวกของพระคริสต์ ไม่มีข้อพระคัมภีร์ใดเลยที่อนุญาตให้เปลี่ยนแปลงสมญานามที่พระเจ้าประทานให้ในสมัยของเหล่าอัครสาวก ดังนั้น ชื่อเรียกอื่นๆ ที่มนุษย์ตั้งขึ้นเพื่อใช้แทนสมญานามในคัมภีร์ไบเบิลที่ว่าคริสเตียนซึ่งพระเจ้าประทานให้นั้น จึงไม่ถูกนำมาใช้และจะไม่ถูกนำมาใช้ในคำอธิบายต่างๆ

คำว่า “ประชาคม” อาจหมายถึง “คริสตจักร” หรือ “ที่ประชุม” ของคริสเตียน คำว่า “คริสตจักร” หรือ “โบสถ์” แม้จะถูกต้องในตัวของมันเอง แต่มักถูกเชื่อมโยงเข้ากับสิ่งปลูกสร้างทางศาสนา ด้วยเหตุนี้จึงไม่นำมาใช้ ส่วนคำว่า “ที่ประชุม” มักถูกเชื่อมโยงกับสาวกจำนวนมาก ซึ่งไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป คำว่าประชาคมไม่ก่อให้เกิดความสับสนในการทำความเข้าใจเหล่านี้สำหรับคริสเตียนส่วนใหญ่ที่อยู่ในคริสตจักรที่แตกต่างกัน ดังนั้น สำนวนว่า “ประชาคมคริสเตียน” จึงครอบคลุมประชาคมคริสเตียนทั้งหมดที่อ้างสิทธิ์ในความเป็นคริสเตียน ไม่ว่าพวกเขาจะสังกัดนิกายทางศาสนาใดก็ตาม การแยกแยะระหว่างผู้ที่ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าหรือไม่นั้น จะเป็นหน้าที่ของกษัตริย์และผู้พิพากษาคือพระเยซูคริสต์ (มัทธิว 7:1-5, 21-23)

อุทาหรณ์ทั้งสองเรื่องคือเมล็ดมัสตาร์ดและเชื้อแป้ง ช่วยอธิบายหรือขยายความอุทาหรณ์สองเรื่องก่อนหน้านี้เกี่ยวกับผู้หว่านที่หว่านเมล็ดลงบนดินชนิดต่างๆ และเรื่องเมล็ดพันธุ์ดีกับวัชพืช เมื่อพระเยซูคริสต์ตรัสว่า “อาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือน” สิ่งนี้ดูเหมือนจะบรรยายถึงสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ “อาณาจักรสวรรค์”

ในอุทาหรณ์ทั้งสองนี้ พระเยซูคริสต์ทรงพยากรณ์ถึงการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของประชาคมคริสเตียนในระดับโลก อันที่จริง ตามคำพยากรณ์ของพระคริสต์ ประชาคมคริสเตียนจะเติบโตจากระยะที่เป็นเพียงเมล็ดมัสตาร์ดเล็กๆ ไปสู่การเป็นต้นไม้ใหญ่ หรือก้อนแป้งขนาดใหญ่ที่ฟูขึ้น และในความเป็นจริง ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ประชาคมคริสเตียนได้เติบโตขึ้นจนครอบคลุมประชากรโลกประมาณ 2.6 พันล้านคน หรือประมาณหนึ่งในสามของประชากรโลกในปัจจุบัน ซึ่งทำให้ประชาคมนี้เป็นประชาคมอันดับหนึ่งของโลกในแง่ของจำนวนผู้ที่อ้างสิทธิ์ในนามคริสเตียน

สมบัติที่ซ่อนอยู่และไข่มุกอันงดงาม

« 44 อาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ในทุ่งนา ซึ่งมีคนผู้หนึ่งมาพบเข้าแล้วจึงซ่อนไว้ และด้วยความยินดี เขาจึงไปขายทุกสิ่งที่ตนมีและซื้อทุ่งนานั้น 45 อีกประการหนึ่ง อาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนพ่อค้าที่เดินทางเสาะหาไข่มุกน้ำงาม 46 เมื่อพบไข่มุกเม็ดหนึ่งที่มีค่ามหาศาล เขาก็รีบไปขายทุกสิ่งที่ตนมีและซื้อไข่มุกเม็ดนั้น » (มัทธิว 13:44-46)

อุทาหรณ์ทั้งสองนี้ดูเหมือนจะขยายความสิ่งที่พระเยซูคริสต์ตรัสเกี่ยวกับคนชอบธรรม ในอุทาหรณ์เรื่องเมล็ดพันธุ์ดี พระองค์ทรงสรุปว่า: « ในเวลานั้น คนชอบธรรมจะส่องแสงเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์ในราชอาณาจักรแห่งพระบิดาของพวกเขา » (มัทธิว 13:43) สง่าราศีของคนชอบธรรมจะอยู่ที่การที่พวกเขารู้จักจัดลำดับความสำคัญฝ่ายวิญญาณ ซึ่งเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของราชอาณาจักร ไว้เป็นอันดับแรก: « จงแสวงหาราชอาณาจักรของพระเจ้าและความชอบธรรมของพระองค์ก่อนเสมอ แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ให้แก่พวกท่าน » (มัทธิว 6:33) ชายผู้รู้ว่ามีขุมทรัพย์อยู่ในทุ่งนาจึงซื้อทุ่งนานั้น หรือชายผู้ยอมเสียสละอย่างใหญ่หลวงเพื่อซื้อไข่มุกอันล้ำค่า เป็นอุทาหรณ์ของคริสเตียนผู้เป็นเมล็ดพันธุ์ชั้นเยี่ยม ซึ่งจัดให้เรื่องของราชอาณาจักรเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ความหวังเรื่องชีวิตนิรันดร์สำเร็จเป็นจริง

ด้วยเหตุนี้ เหล่าสาวกของพระคริสต์จึงพร้อมที่จะเสียสละอย่างใหญ่หลวงเพื่อให้ความหวังของตนสำเร็จ ดังที่อัครสาวกเปาโลได้แสดงให้เห็นเป็นตัวอย่างจากประสบการณ์ชีวิตจริงของท่านเอง ในจดหมายถึงชาวฟีลิปปีบทที่ 3 ท่านเขียนว่าท่านมาจากภูมิหลังทางสังคมที่มีอภิสิทธิ์และมีเกียรติยศอย่างสูง ท่านสามารถมีทั้งความมั่งคั่งและตำแหน่งทางสังคมอันทรงเกียรติ อย่างไรก็ตาม ท่านได้สละความมั่งคั่งและเกียรติยศชั่วคราวเหล่านั้นเพื่อเหตุผลฝ่ายวิญญาณที่สูงส่งกว่า: « หากใครคนอื่นคิดว่าตนมีเหตุผลที่จะวางใจในเนื้อหนัง ข้าพเจ้าก็มีมากยิ่งกว่านั้นอีก คือเข้าสุหนัตในวันที่แปด เป็นชนชาติอิสราเอล ตระกูลเบนยามิน เป็นชาวฮีบรูที่เกิดจากชาวฮีบรู ด้านกฎหมายก็เป็นฟาริสี ด้านความกระตือรือร้นก็เคยข่มเหงประชาคม ด้านความชอบธรรมที่มาจากกฎหมายก็เป็นผู้ที่ไร้ที่ติ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เคยเป็นกำไรสำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นความสูญเสียเพราะเห็นแก่พระคริสต์ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าพเจ้าถือว่าทุกสิ่งเป็นความสูญเสียเพราะคุณค่าอันล้ำเลิศแห่งความรู้เรื่องพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า เพราะเห็นแก่พระองค์ ข้าพเจ้ายอมสูญเสียทุกสิ่งและถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนกองขยะ เพื่อข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์และถูกพบว่าอยู่ในพระองค์ โดยไม่มีความชอบธรรมของตนเองซึ่งมาจากกฎหมาย แต่มีความชอบธรรมที่มาโดยความเชื่อในพระคริสต์ คือความชอบธรรมที่มาจากพระเจ้าโดยอาศัยความเชื่อ เพื่อข้าพเจ้าจะได้รู้จักพระองค์ และรู้จักฤทธิ์อำนาจแห่งการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ และได้มีส่วนร่วมในความทุกข์ทรมานของพระองค์ โดยยอมรับความตายที่เหมือนกับความตายของพระองค์ เพื่อดูว่าข้าพเจ้าจะสามารถบรรลุถึงการฟื้นคืนชีพจากตายที่จะเกิดขึ้นแต่เนิ่นๆ นั้นได้ด้วยวิธีใดบ้างหรือไม่ » (ฟีลิปปี 3:4-11)

การลากอวนและการคัดแยกปลาบนชายหาด

« 47 อีกประการหนึ่ง อาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนอวนลากที่ทอดลงในทะเลและรวบรวมปลาทุกชนิดเข้ามา 48 เมื่ออวนเต็มแล้ว ชาวประมงก็ลากขึ้นบนชายหาด แล้วนั่งลงคัดเลือกปลาที่ดีใส่ภาชนะ ส่วนปลาที่ใช้ไม่ได้ก็ทิ้งไป 49 ในช่วงอวสานของยุคก็จะเป็นเช่นนั้น เหล่าทูตสวรรค์จะออกไปแยกคนชั่วออกจากท่ามกลางคนชอบธรรม 50 และทิ้งคนเหล่านั้นลงในเตาไฟ ที่นั่นจะมีแต่การร้องไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน » (มัทธิว 13:47-50)

อุทาหรณ์นี้บรรยายถึงการรวบรวมและการคัดแยกที่คล้ายคลึงกันซึ่งจะเกิดขึ้นก่อนหน้าความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ไม่นาน ในมัทธิว 13:40-43 เราพบประโยคเดียวกันทุกประการในมัทธิว 13:42 และ 50: « แล้วทิ้งคนเหล่านั้นลงในเตาไฟ ที่นั่นจะมีแต่การร้องไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน » ดังนั้น การลากอวนจึงเห็นได้ชัดว่าหมายถึงการประกาศข่าวดี เพราะพระเยซูคริสต์ทรงเปรียบเทียบกิจกรรมนี้ของคริสเตียนกับการจับมนุษย์ พระเยซูคริสต์ตรัสกับเหล่าอัครสาวกของพระองค์ว่าพวกเขาจะเป็นผู้จับคน: « และพระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “จงตามเรามา และเราจะทำให้พวกท่านเป็นผู้จับคน” » (มาระโก 1:17) พระเยซูคริสต์ตรัสว่าการลากอวนทั่วโลกนี้จะเกิดขึ้นไม่นานก่อนความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่: « และข่าวดีเรื่องราชอาณาจักรนี้จะถูกประกาศไปทั่วแผ่นดินโลกที่มีคนอาศัยอยู่ เพื่อเป็นคำพยานแก่ทุกประชาชาติ แล้วอวสานจึงจะมาถึง » (มัทธิว 24:14)

การคัดเลือกมนุษย์ทั่วโลกออกเป็นสองกลุ่มจะเกิดขึ้นระหว่างการพิพากษาในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนหน้าความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ นี่คือวิธีที่พระเยซูคริสต์ทรงบรรยายถึงการคัดเลือกนี้ในมัทธิวบทที่ 24 ด้วยถ้อยคำที่คล้ายคลึงกับการคัดแยกปลาบนชายหาดอย่างมาก: « เพราะสมัยของโนอาห์เป็นอย่างไร การประทับของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นอย่างนั้น เพราะในสมัยก่อนน้ำท่วมโลกนั้น ผู้คนกินและดื่ม แต่งงานและยกให้แต่งงานกัน จนถึงวันที่โนอาห์เข้าไปในเรือ และพวกเขาไม่สนใจจนกระทั่งน้ำท่วมมาและกวาดพวกเขาไปทั้งหมด การประทับของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นอย่างนั้นเช่นกัน เวลานั้น ชายสองคนจะอยู่ในทุ่งนา คนหนึ่งจะถูกรับไปและอีกคนหนึ่งจะถูกทิ้งไว้ หญิงสองคนจะโม่แป้งอยู่ที่เครื่องโม่ คนหนึ่งจะถูกรับไปและอีกคนหนึ่งจะถูกทิ้งไว้ ดังนั้น จงเฝ้าระวังอยู่เสมอ เพราะพวกท่านไม่รู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกท่านจะเสด็จมาในวันใด » (มัทธิว 24:37-42)

ปัญญาได้รับการพิสูจน์ว่าชอบธรรมโดยการงานของมัน

« 16 เราจะเปรียบคนยุคนี้กับอะไรดี? พวกเขาเหมือนเด็กเล็กๆ ที่นั่งอยู่ตามลานตลาด ซึ่งร้องเรียกเพื่อนเล่นของตน 17 ว่า ‘พวกเราเป่าขลุ่ยให้พวกเจ้า แต่พวกเจ้าไม่เต้นรำ พวกเราร่ำไห้คร่ำครวญ แต่พวกเจ้าไม่ทุบอกแสดงความเศร้าโศก’ 18 ในทำนองเดียวกัน ยอห์นมาโดยไม่กินและไม่ดื่ม แต่ผู้คนก็พูดว่า ‘เขามีผีสิง’ 19 บุตรมนุษย์มาทั้งกินและดื่ม แต่ผู้คนก็พูดว่า ‘ดูสิ! คนตะกละและคนขี้เมา เป็นเพื่อนของคนเก็บภาษีและคนบาป’ อย่างไรก็ตาม ปัญญาได้รับการพิสูจน์ว่าชอบธรรมโดยการงานของมัน » (มัทธิว 11:16-19)

ในข้อพระคัมภีร์นี้ พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่าไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ตาม บรรดาผู้ต่อต้านข่าวดีเรื่องราชอาณาจักรก็จะหาข้ออ้างมาวิพากษ์วิจารณ์ได้เสมอ อย่างไรก็ตาม เหนือสิ่งอื่นใดในสถานการณ์ที่เจ็บปวดนี้ การงานและกาลเวลาต่างหากที่จะช่วยให้เห็นว่าปัญญาอยู่ที่ใด ในคำเทศนาบนภูเขา พระเยซูคริสต์ตรัสไว้ว่าเหล่าสาวกจะตกเป็นเป้าของการดูหมิ่นเหยียดหยาม พระองค์ตรัสว่าสถานการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นกับผู้พยากรณ์และผู้รับใช้ของพระเจ้ามากมายในอดีต (มัทธิว 5:11, 12) เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องสังเกตว่า ทั้งยอห์นผู้ให้บัพติศมาและพระเยซูคริสต์ต่างก็ไม่ได้พยายามเผชิญหน้ากับผู้ใส่ร้ายเพื่อเปิดโปงคำโกหกของพวกเขา เพราะทั้งสองท่านมั่นใจว่าเมื่อเวลาผ่านไปไม่ช้าก็เร็ว ความจริงและปัญญาจะชนะคำโกหกและการใส่ร้ายเสมอ

สำหรับเหล่าสาวกของพระคริสต์ที่กำลังอดทนต่อสถานการณ์ที่ยากลำบากทางอารมณ์เช่นนี้ มีข้อพระคัมภีร์สองตอนท่ามกลางข้ออื่นๆ ที่เชิญชวนให้อดทนรอคอยพระยะโฮวา:

« พระยะโฮวาทรงดีต่อผู้ที่หวังในพระองค์ ต่อจิตวิญญาณที่แสวงหาพระองค์อย่างไม่ลดละ เป็นการดีที่จะรอคอยความรอดจากพระยะโฮวาอย่างเงียบๆ เป็นการดีสำหรับชายฉกรรจ์ที่จะแบกแอกในวัยหนุ่ม ให้เขานั่งอยู่ตามลำพังและนิ่งเงียบ เพราะพระองค์ทรงวางแอกนั้นบนตัวเขา ให้เขาซบปากลงกับฝุ่นดิน บางทีอาจมีความหวังอยู่บ้าง ให้เขายื่นแก้มให้แก่ผู้ที่ตบตีเขา ให้เขาอิ่มไปด้วยคำครหา » (เพลงคร่ำครวญ 3:25-30)

« แต่สำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะเฝ้ามองหาพระยะโฮวา ข้าพเจ้าจะคอยท่าพระเจ้าแห่งความรอดของข้าพเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้าจะทรงสดับฟังข้าพเจ้า » (มีคาห์ 7:7)

เจ้าจะถูกตัดสินว่าชอบธรรมเพราะคำพูดของเจ้า และเจ้าจะถูกกล่าวโทษเพราะคำพูดของเจ้า

« 35 คนดีนำสิ่งดีออกมาจากคลังที่ดีของตน ส่วนคนชั่วนำสิ่งชั่วออกมาจากคลังที่ชั่วของตน 36 เราบอกพวกท่านว่า คำพูดไร้สาระทุกคำที่มนุษย์พูดออกไป พวกเขาจะต้องให้การในวันพิพากษา 37 เพราะเจ้าจะถูกตัดสินว่าชอบธรรมเพราะคำพูดของเจ้า และเจ้าจะถูกกล่าวโทษเพราะคำพูดของเจ้า » (มัทธิว 12:35-37)

พระเยซูคริสต์ทรงแสดงให้เห็นว่าคำพูดเผยให้เห็นสภาพหัวใจเชิงสัญลักษณ์ของมนุษย์: « คนดีนำสิ่งดีออกมาจากคลังที่ดีในใจของตน แต่คนชั่วนำสิ่งชั่วออกมาจากคลังที่ชั่วของตน เพราะปากย่อมพูดสิ่งที่ล้นออกมาจากใจ » (ลูกา 6:45)

เมื่อตรัสถึงอัครสาวกที่ซื่อสัตย์ทั้งสิบเอ็ดคน พระเยซูคริสต์ตรัสว่าภายในจิตใจของพวกเขาสะอาด: « ‘และพวกท่านก็สะอาด แต่ไม่ใช่ทุกคน’ เพราะพระองค์ทรงรู้จักผู้ที่จะทรยศพระองค์ ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงตรัสว่า ‘พวกท่านไม่ได้สะอาดทุกคน’ » (ยอห์น 13:10, 11) เหตุใดอัครสาวกทั้งสิบเอ็ดคนจึงสะอาด? คำตอบง่ายๆ ก็คือ เจตนาในใจของพวกเขาบริสุทธิ์ เหตุใดยูดาสอิสคาริโอทจึงไม่สะอาดภายในจิตใจ? เนื่องจากเจตนาอันชั่วร้ายของเขาที่จะทรยศต่อพระเยซูคริสต์ผู้เป็นอาจารย์ของตน ถัดมาอีกเล็กน้อยในเรื่องราวของยอห์นบทที่ 13 มีบันทึกไว้ว่าซาตาน “เข้าสิง” ในตัวของยูดาส (ยอห์น 13:27) นี่ไม่ได้หมายความว่าซาตานได้เข้ายึดครองเจตจำนงเสรีของยูดาสอิสคาริโอทเสมอไป แต่หมายความว่าเขายอมปล่อยตัวให้คล้อยตามความคิดอันชั่วร้ายของมารที่จะทรยศอาจารย์ของตน ดังนั้น ดังที่พระเยซูคริสต์ทรงสอนไว้อีกครั้งว่า ความคิดชั่วร้ายในใจต่างหากที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทินฝ่ายวิญญาณ (มัทธิว 15:17-19)

เมื่อเหล่าสาวกของพระคริสต์ทำตามแบบอย่างของอัครสาวกที่ซื่อสัตย์ทั้งสิบเอ็ดคน คือมีใจบริสุทธิ์และมีเจตนาที่ดี ในครั้งนี้ หากใช้ภาพเปรียบเทียบของอัครสาวกเปาโล พวกเขาก็ได้เชิญพระคริสต์เข้ามาประทับอยู่ในใจของตน: « ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงคุกเข่าลงต่อพระบิดา ผู้ซึ่งทุกครอบครัวในสวรรค์และบนแผ่นดินโลกได้รับนามจากพระองค์ เพื่อพระองค์จะทรงประทานแก่พวกท่านตามความมั่งคั่งแห่งพระสิริของพระองค์ ให้พวกท่านเข้มแข็งขึ้นในตัวตนภายใน—ด้วยฤทธิ์เดชโดยทางพระวิญญาณของพระองค์—เพื่อให้พระคริสต์ประทับอยู่ในใจของพวกท่านด้วยความรักโดยอาศัยความเชื่อของพวกท่าน เพื่อพวกท่านจะหยั่งรากและตั้งมั่นคงอยู่บนรากฐาน เพื่อจะได้สามารถเข้าใจร่วมกับบรรดาผู้บริสุทธิ์ได้อย่างเต็มที่ว่าความกว้าง ความยาว ความสูง และความลึกนั้นเป็นอย่างไร และจะได้รู้จักความรักของพระคริสต์ซึ่งเกินกว่าความรู้ เพื่อพวกท่านจะเปี่ยมไปด้วยความบริบูรณ์ทั้งหมดที่พระเจ้าประทานให้ » (เอเฟซัส 3:14-19)

ในคำสอนเรื่องการใช้ลิ้นในทางที่ดีและทางที่ชั่ว ยากอบผู้เป็นสาวกและน้องชายของพระเยซูคริสต์ ได้เขียนไว้ในบทที่ 3 ดังนี้: « ในทำนองเดียวกัน ลิ้นก็เป็นอวัยวะเล็กๆ แต่กลับโอ้อวดสิ่งใหญ่โต ดูเถิด ไฟเพียงเล็กน้อยสามารถเผาผลาญป่าใหญ่ได้ถึงเพียงไหน! ลิ้นก็เป็นไฟ ลิ้นถูกจัดตั้งขึ้นเป็นโลกแห่งความอธรรมในท่ามกลางอวัยวะทั้งหลายของเรา เพราะมันทำให้ร่างกายทั้งหมดเป็นมลทิน และจุดไฟเผาวงจรชีวิตบนแผ่นดินโลก และตัวมันเองก็ถูกจุดไฟจากเกเฮนนา » (ยากอบ 3:5, 6) ตามข้อพระคัมภีร์นี้ การใช้ลิ้นในทางที่ผิดมีอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวในการนำพาไปสู่การถูกพิพากษาลงโทษในเกเฮนนาแห่งไฟ นั่นคือ ความตายที่ไม่มีโอกาสฟื้นคืนชีพ เพราะท่านเขียนไว้ว่า “มันทำให้ร่างกายทั้งหมดเป็นมลทิน และจุดไฟเผาวงจรชีวิตบนแผ่นดินโลก และตัวมันเองก็ถูกจุดไฟจากเกเฮนนา” ดังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบอันน่าเศร้าเช่นนี้ เราต้องปลูกฝังปัญญาที่มาจากเบื้องบน: « แต่ปัญญาที่มาจากเบื้องบนนั้น ประการแรกบริสุทธิ์ ต่อมาก็สร้างสันติ มีเหตุผล พร้อมที่จะเชื่อฟัง เต็มไปด้วยความเมตตาและผลที่ดี ไม่แบ่งแยกอย่างลำเอียง และไม่หน้าซื่อใจคด ยิ่งกว่านั้น เมล็ดพันธุ์แห่งผลของความชอบธรรมย่อมถูกหว่านลงในสันติสุขสำหรับผู้ที่สร้างสันติ » (ยากอบ 3:17, 18)

13. หากผู้ใดต้องการติดตามเรา จงปฏิเสธตนเอง & จงคืนของของซีซาร์ให้แก่ซีซาร์ & จงยอมให้เด็กเล็กๆ เข้ามาหาเรา & เพราะแอกของเราก็พอเหมาะและภาระของเราก็เบา

หากผู้ใดต้องการติดตามเรา จงปฏิเสธตนเอง

« 24 แล้วพระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “หากผู้ใดต้องการติดตามเรา จงปฏิเสธตนเอง แบกเสาทรมานของตน และติดตามเราอยู่เสมอ 25 เพราะผู้ใดต้องการเอาชีวิตของตนรอด จะเสียชีวิตนั้น แต่ผู้ใดยอมเสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่เรา จะได้ชีวิตนั้นคืนมา 26 เพราะมนุษย์จะได้ประโยชน์อะไรหากได้สิ่งของหมดทั้งโลก แต่ต้องแลกด้วยชีวิตของตน? หรือมนุษย์จะเอาอะไรไปแลกชีวิตของตนคืนมาได้? 27 เพราะบุตรมนุษย์จะเสด็จมาในพระสิริแห่งพระบิดาของพระองค์พร้อมกับเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ และเมื่อนั้นพระองค์จะทรงตอบแทนทุกคนตามความประพฤติของเขา” » (มัทธิว 16:24-27)

นี่คือประเด็นคำสอนที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนัก นั่นคือการปฏิเสธตนเองหรืออัตตาของตนเพื่อเห็นแก่พระคริสต์ ด้วยคำประกาศนี้ พระองค์ทรงทำให้เหล่าสาวกเข้าใจว่า อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในช่วงเวลาหนึ่งของงานรับใช้ พวกเขาจะต้องเลือกระหว่างผลประโยชน์ส่วนตัวกับผลประโยชน์ของพระคริสต์ สาวกของพระคริสต์ต้องพร้อมที่จะปฏิเสธตนเอง ถึงขั้นยอมสละชีวิตเพื่อพระคริสต์ (เสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่เรา) เพื่อที่จะได้รับชีวิตคืนมาในการฟื้นคืนชีพของคนชอบธรรม (จะได้ชีวิตนั้นคืนมา) (ยอห์น 5:28, 29) อย่างไรก็ตาม สาวกของพระคริสต์ที่กลัวความตายจนถึงขั้นพยายามรักษาชีวิตไว้ด้วยการประนีประนอมอย่างร้ายแรง ย่อมสูญเสียความหวังเรื่องชีวิตนิรันดร์ไปอย่างถาวร (เพราะผู้ใดต้องการเอาชีวิตของตนรอด จะเสียชีวิตนั้น)

ประเด็นคำสอนเดียวกันนี้ถูกกล่าวซ้ำอีกครั้ง ในคราวนี้เป็นการเปรียบเทียบระหว่างความรักที่มีต่อพระคริสต์กับความรักตามธรรมชาติที่มีต่อสมาชิกในครอบครัวของตนเอง: « อย่าคิดว่าเรามาเพื่อนำสันติสุขมาสู่แผ่นดินโลก เรามิได้มาเพื่อนำสันติสุขมา แต่มาเพื่อนำดาบมา เพราะเรามาเพื่อก่อให้เกิดความแตกแยก คือ ลูกชายต่อสู้กับบิดา ลูกสาวต่อสู้กับมารดา และลูกสะใภ้ต่อสู้กับแม่สามี ใช่แล้ว ศัตรูของคนเราจะเป็นคนในครัวเรือนของตนเอง ผู้ใดรักบิดาหรือมารดามากกว่ารักเรา ผู้นั้นก็ไม่คู่ควรกับเรา และผู้ใดรักบุตรชายหรือบุตรสาวมากกว่ารักเรา ผู้นั้นก็ไม่คู่ควรกับเรา และผู้ใดไม่ยอมรับเอาเสาทรมานของตนและตามหลังเรามา ผู้นั้นก็ไม่คู่ควรกับเรา ผู้ที่รักษาชีวิตของตนไว้จะเสียชีวิตนั้น และผู้ที่ยอมเสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่เราจะได้ชีวิตนั้นคืนมา » (มัทธิว 10:34-39)

ในข้อพระคัมภีร์นี้ พระเยซูคริสต์ทรงอธิบายว่าคำสอนของพระองค์จะก่อให้เกิดความแตกแยกและการแบ่งฝ่ายขึ้นในหลายครอบครัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งจะเป็นการทดสอบความเชื่อของเหล่าสาวกของพระคริสต์ พระเยซูคริสต์ตรัสอย่างชัดเจนว่าเหล่าสาวกของพระองค์ต้องไม่ยอมจำนนต่อการบีบบังคับทางอารมณ์จากสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวที่ไม่เชื่อ เขาต้องวางความรักที่มีต่อพระคริสต์ไว้เหนือความรักที่มีต่อสมาชิกในครอบครัวของตนเอง โดยไม่ประนีประนอมด้วยการเลิกเดินตามรอยพระบาทของพระคริสต์ พร้อมกับความยากลำบากทั้งหมดที่ตามมา: « อันที่จริง พวกท่านถูกเรียกให้ดำเนินในแนวทางนี้ เพราะพระคริสต์เองก็ทรงทนทุกข์เพื่อพวกท่าน ทรงวางแบบอย่างไว้ให้พวกท่านเดินตามรอยพระบาทของพระองค์อย่างใกล้ชิด » (1 เปโตร 2:21) พระเยซูคริสต์ยังทรงย้ำคำสอนที่ให้กำลังใจด้วยว่า ความกล้าหาญของเหล่าสาวกของพระคริสต์จะได้รับรางวัลเป็นชีวิตนิรันดร์ (ยอห์น 17:3)

จงคืนของของซีซาร์ให้แก่ซีซาร์ แต่จงคืนของของพระเจ้าให้แก่พระเจ้า

« 20 และหลังจากเฝ้าจับตาดูพระองค์อย่างใกล้ชิด พวกเขาก็ส่งคนที่จ้างมาอย่างลับๆ ให้แสร้งทำเป็นคนชอบธรรม เพื่อจับผิดพระองค์ในคำพูด หวังจะส่งมอบพระองค์ให้แก่รัฐบาลและอำนาจของผู้ว่าราชการ 21 และคนเหล่านั้นทูลถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ พวกเรารู้ว่าท่านพูดและสั่งสอนอย่างถูกต้องและไม่ลำเอียง แต่สอนทางของพระเจ้าตามความจริง: 22 เป็นการถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่ที่พวกเราจะเสียภาษีให้แก่ซีซาร์?” 23 แต่พระองค์ทรงรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของพวกเขาจึงตรัสว่า 24 “จงเอาเหรียญเดนาริอันให้เราดูสักเหรียญหนึ่ง รูปและคำจารึกบนเหรียญนี้เป็นของใคร?” พวกเขาทูลว่า “ของซีซาร์” 25 พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าเช่นนั้น จงคืนของของซีซาร์ให้แก่ซีซาร์อย่างแน่นอน แต่จงคืนของของพระเจ้าให้แก่พระเจ้า” 26 ดังนั้น พวกเขาจึงไม่สามารถจับผิดพระองค์ในคำพูดนี้ต่อหน้าประชาชนได้ แต่กลับประหลาดใจในคำตอบของพระองค์จนพูดอะไรไม่ออก » (ลูกา 20:20-26)

พระเยซูคริสต์ตรัสให้คืนสิ่งที่เป็ของซีซาร์ให้แก่ซีซาร์ และคืนสิ่งที่เป็นของพระเจ้าให้แก่พระเจ้า (ลูกา 20:25) คริสเตียนที่คืนของของซีซาร์ให้แก่ซีซาร์ ย่อมมีท่าทีที่เคารพต่อผู้มีอำนาจที่ตั้งขึ้นในประเทศของตน ใน 1 เปโตร 2:17 มีบันทึกไว้ว่าจงยำเกรงพระเจ้าและให้เกียรติกษัตริย์ ตามบริบทแล้ว กษัตริย์คือผู้ทรงไว้ซึ่งอำนาจของประเทศที่พระองค์ทรงปกครอง อัครสาวกเปาโลในจดหมายถึงชาวโรม (13:1-7) ได้หนุนใจคริสเตียนทุกคนให้เคารพรัฐบาลและตัวแทนของรัฐบาล ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์ เจ้าชาย ประธานาธิบดี รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร… ข้อความนี้แสดงให้เห็นว่าเราต้องเคารพผู้ที่ได้รับมอบอำนาจให้บังคับใช้กฎหมาย ได้แก่ ตำรวจ ทหารในบางประเทศ ผู้พิพากษา อัยการ และตัวแทนต่างๆ ของหน่วยงานราชการ เช่น ครู อาจารย์ ผู้อำนวยการโรงเรียน ผู้ตรวจสอบภาษี… อย่างไรก็ตาม พระเยซูคริสต์ตรัสเสริมว่าเราต้องคืนสิ่งที่เป็นของพระเจ้าให้แก่พระเจ้า สิ่งที่เป็นของพระเจ้าคือชีวิตที่พระองค์ทรงประทานให้แก่เรา ดังนั้น หากรัฐใดรัฐหนึ่งเข้ามายึดครองร่างกายของเราและร่างกายของลูกหลานเราอย่างแอบแฝง หรือแม้กระทั่งอย่างวิปริต ดังที่อัครสาวกเปโตรได้กล่าวไว้ต่อหน้าศาลว่า: « พวกเราต้องเชื่อฟังพระเจ้าในฐานะผู้ปกครองยิ่งกว่าเชื่อฟังมนุษย์ » (กิจการ 5:29)

จงยอมให้เด็กเล็กๆ เข้ามาหาเรา

« 13 เวลานั้น มีคนพาเด็กเล็กๆ มาหาพระองค์เพื่อพระองค์จะได้ทรงวางพระหัตถ์บนตัวพวกเขาและอธิษฐาน แต่เหล่าสาวกกลับดุว่าคนเหล่านั้น 14 อย่างไรก็ตาม พระเยซูตรัสว่า “จงปล่อยให้เด็กเล็กๆ เข้ามาหาเราเถิด และอย่าขัดขวางพวกเขาอีกเลย เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของคนที่เป็นเหมือนเด็กเหล่านี้” 15 พระองค์ทรงวางพระหัตถ์บนตัวพวกเขาแล้วเสด็จจากที่นั่นไป » (มัทธิว 19:13-15)

เหตุใดเหล่าสาวกจึงขัดขวางพ่อแม่ที่พาลูกๆ เข้ามาใกล้พระเยซูคริสต์เพื่อรับพรจากพระองค์? เป็นไปได้ว่าพวกเขาคิดว่าพระเยซูคริสต์ซึ่งกำลังจะสิ้นพระชนม์ที่กรุงเยรูซาเล็มในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทรงมีเรื่องกังวลพระทัยมากเกินกว่าที่จะต้องมา “ทน” (ตามความคิดของเหล่าอัครสาวก) กับการอยู่ร่วมกับเด็กๆ ที่กระตือรือร้น เปี่ยมด้วยความร่าเริง และอาจส่งเสียงดัง บันทึกคู่ขนานสองแห่งบ่งชี้ว่าพระเยซูคริสต์ทรงกริ้วต่อความเข้มงวดของเหล่าอัครสาวกที่ขัดขวางไม่ให้เด็กๆ เข้ามาหาพระองค์ (มาระโก 10:13-15; ลูกา 18:15-17) เราจะเข้าใจได้อย่างไรว่าอาณาจักรสวรรค์เป็นของคนที่เป็นเหมือนเด็กเหล่านี้? ควรชี้แจงให้ชัดเจนว่าพระเยซูคริสต์ไม่ได้ทรงส่งเสริมความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ หรือการทำตัวเป็นเด็กในประชาคมคริสเตียนหรือในหมู่ประชาชนทั่วไป อัครสาวกเปาโลได้เขียนไว้ว่าเหล่าสาวกต้องก้าวไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ หรือสภาพของคนที่เป็นผู้ใหญ่แล้วในด้านจิตวิญญาณ (ฮีบรู 6:1)

พระเยซูคริสต์ทรงขยายความหมายของคำสอนเรื่องเด็กกับอาณาจักรสวรรค์ผ่านคำถามข้อหนึ่ง: « ในเวลานั้น เหล่าสาวกเข้ามาใกล้พระเยซูและทูลถามว่า “ใครกันแน่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสวรรค์?” พระองค์จึงทรงเรียกเด็กเล็กๆ คนหนึ่งเข้ามา ให้ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา และตรัสว่า “เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า หากพวกท่านไม่กลับใจและกลายเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ พวกท่านจะไม่มีวันได้เข้าสู่อาณาจักรสวรรค์เลย ดังนั้น ผู้ใดที่ถ่อมตัวลงเหมือนเด็กเล็กๆ คนนี้ ผู้นั้นแหละยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสวรรค์ และผู้ใดต้อนรับเด็กเล็กๆ เช่นนี้เพราะเห็นแก่นามของเรา ก็ต้อนรับเราด้วย แต่ผู้ใดทำให้คนเล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งที่มีความเชื่อในเราสะดุดล้มลง การเอาหินโม่แป้งก้อนใหญ่ที่ลาหมุนมาแขวนคอผู้นั้นแล้วถ่วงลงในทะเลลึกกว้างใหญ่ ก็ยังเป็นประโยชน์แก่เขามากกว่า” » (มัทธิว 18:1-6)

พระเยซูคริสต์มักทรงเชื่อมโยง “เด็กเล็กๆ” เข้ากับความถ่อมใจ ความเจียมตัว และความไม่ใส่ใจที่จะเรียกร้องความสนใจจากผู้อื่นมาสู่ตนเอง พระเยซูคริสต์ตรัสว่าพระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ของพระองค์คือพระยะโฮวาพระเจ้า ทรงเปิดเผยความหมายแห่งพระดำริของพระองค์แก่ “ผู้เยาว์วัย” นั่นคือผู้ที่ถ่อมใจ: « ข้าแต่พระบิดา องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ต่อหน้าสาธารณชน เพราะพระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้ไว้จากผู้มีปัญญาและนักปราชญ์ แต่ทรงเปิดเผยแก่ผู้เยาว์วัย » (มัทธิว 11:25) พระเยซูคริสต์ทรงชี้ให้เห็นว่า การที่จะกลายเป็นเหมือนพวกเขาได้นั้น จำเป็นต้อง “กลับตัวกลับใจ” นั่นคือ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงรูปแบบความคิดเดิมๆ ที่ยึดเอาอัตตาของตนเองเป็นอันดับแรกอย่างสิ้นเชิง หลังจากตระหนักถึงความจำเป็นนี้แล้ว พระเยซูคริสต์ทรงชี้ให้เห็นว่าต้องกลายเป็นคนถ่อมใจเหมือนเด็กอย่างแท้จริง

เรื่องราวบ่งชี้ว่าพระเยซูคริสต์ทรงกริ้วอย่างยิ่งต่อวิธีที่เหล่าอัครสาวกปฏิบัติต่อเด็กๆ ที่กระตือรือร้นซึ่งเข้ามาใกล้พระองค์เพื่อรับพร ข้อมูลที่เรียบง่ายนี้เป็นข่าวสารที่ชัดเจนสำหรับผู้ที่กำลังทำร้ายเด็กๆ ทั่วโลกอยู่ในปัจจุบัน: « แต่ผู้ใดทำให้คนเล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งที่มีความเชื่อในเราสะดุดล้มลง การเอาหินโม่แป้งก้อนใหญ่ที่ลาหมุนมาแขวนคอผู้นั้นแล้วถ่วงลงในทะเลลึกกว้างใหญ่ ก็ยังเป็นประโยชน์แก่เขามากกว่า » (มัทธิว 18:6) การที่คนผู้หนึ่งต้องจมน้ำตายอยู่ที่ก้นทะเลโดยมีหินโม่แขวนคออยู่นั้น จะเป็นประโยชน์แก่เขามากกว่าคนที่ทำร้ายเด็กคนหนึ่งหรือหลายคนได้อย่างไร? คำตอบที่สมเหตุสมผลที่สุดดูเหมือนจะเป็นดังนี้: คนแรกจะได้รับการปลุกให้ฟื้นขึ้นมาจากตายในการฟื้นคืนชีพทั่วไปของคนชอบธรรมและคนอธรรม (กิจการ 24:15) ในขณะที่ฆาตกรฆ่าเด็ก พวกใคร่เด็ก พวกค้าอวัยวะมนุษย์ พ่อค้าสารเคมีจอมสังหาร* ที่ทำการทดลองกับเด็กๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของประเทศที่ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องการคุ้มครองเด็ก มนุษย์เดรัจฉานเหล่านี้ทั้งหมดที่ทำร้ายเด็ก จะไม่ได้รับการปลุกให้ฟื้นขึ้นมาจากตายเมื่อพวกเขาถูกทำลายในความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ (1 โครินธ์ 2:14 “มนุษย์ฝ่ายเนื้อหนัง [เยี่ยงสัตว์]”; มัทธิว 24:21 “ความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่”)

* ในพระธรรมอิสยาห์ 5:20 มีบันทึกไว้ว่า: « วิบัติแก่ผู้ที่เรียกความชั่วว่าความดี และเรียกความดีว่าความชั่ว ผู้ที่ถือว่าความมืดเป็นความสว่าง และความสว่างเป็นความมืด ผู้ที่ถือว่าความขมเป็นความหวาน และความหวานเป็นความขม! » ข้อพระคัมภีร์นี้บรรยายถึงการกลับตาลปัตรทางค่านิยมอันวิปริตและชั่วร้ายราวกับปิศาจของบรรดานักออกแบบคำลวงและการบงการอันน่าสยดสยองเหล่านี้ได้อย่างแม่นยำยิ่งนัก (ยอห์น 8:44) ผู้เลี้ยงแกะที่เลี้ยงดูแต่ตัวเองเหล่านี้ ได้สั่งห้ามแพทย์ไม่ให้รักษาผู้สูงอายุด้วยตัวยาที่มีราคาไม่แพง จากนั้น ผู้เลี้ยงแกะที่เลี้ยงดูแต่ตัวเองกลุ่มเดียวกันนี้ กลับเรียกร้องให้เด็กๆ เอาสุขภาพหรือแม้แต่ชีวิตของตนเองเข้าเสี่ยง เพื่อผู้สูงอายุกลุ่มเดียวกันกับที่พวกเขาได้ผลักไสให้ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจากการสั่งห้ามแพทย์ไม่ให้ทำการรักษา ผู้เลี้ยงแกะที่เลี้ยงดูแต่ตัวเองกลุ่มเดียวกันนี้ เรียกร้องให้เด็กๆ เอาสุขภาพหรือแม้แต่ชีวิตของตนเองเข้าเสี่ยงเพื่อผู้ใหญ่ ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นในทางตรงกันข้าม นั่นคือ ผู้ใหญ่ต่างหากที่ควรจะพร้อมสละชีวิตของตนเพื่อเด็กๆ ผู้เป็นตัวแทนแห่งอนาคตของมนุษยชาติ…

เพราะแอกของเราก็พอเหมาะและภาระของเราก็เบา

« 25 ในเวลานั้น พระเยซูตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดา องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ต่อหน้าสาธารณชน เพราะพระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้ไว้จากผู้มีปัญญาและนักปราชญ์ แต่ทรงเปิดเผยแก่ผู้เยาว์วัย 26 ใช่แล้ว ข้าแต่พระบิดา เพราะพระองค์ทรงเห็นชอบที่จะทรงกระทำเช่นนั้น 27 ทุกสิ่งถูกมอบไว้แก่เราโดยพระบิดาของเรา และไม่มีผู้ใดรู้จักพระบุตรอย่างถ่องแท้นอกจากพระบิดา และไม่มีผู้ใดรู้จักพระบิดาอย่างถ่องแท้นอกจากพระบุตร และผู้ที่พระบุตรทรงประสงค์จะเปิดเผยให้ทราบ 28 บรรดาผู้ที่เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเราเถิด แล้วเราจะให้พวกท่านได้พักผ่อนหายเหนื่อย 29 จงเอาแอกของเราแบกไว้และเรียนรู้จากเรา เพราะเรามีใจอ่อนโยนและถ่อมใจ แล้วจิตวิญญาณของพวกท่านจะได้พักผ่อนหายเหนื่อย 30 เพราะแอกของเราก็พอเหมาะและภาระของเราก็เบา” » (มัทธิว 11:25-30)

พระเยซูคริสต์ทรงรักมนุษยชาติอย่างลึกซึ้ง พระองค์ทรงพิสูจน์เรื่องนี้ด้วยการสละพระชนม์ชีพเพื่อไถ่มนุษยชาติให้รอด (ยอห์น 3:16) บนแผ่นดินโลก พระองค์ทรงเป็นภาพสะท้อนที่สมบูรณ์แบบแห่งความรักของพระเจ้า (1 ยอห์น 4:8) พระองค์ทรงรักประชาชน ทรงเป็นที่รักของประชาชน และทรงคลุกคลีอยู่กับพวกเขา ก่อนหน้าการรักษาหญิงคนหนึ่งไม่นาน มีบันทึกไว้ดังนี้: « ฝูงชนเบียดเสียดพระองค์อยู่รอบด้าน (…) เปโตรทูลว่า “ท่านอาจารย์ ฝูงชนกำลังรายล้อมและเบียดเสียดพระองค์อยู่” » (ลูกา 8:42, 45) พระองค์ทรงสลดพระทัยต่อสภาพการถูกทอดทิ้งฝ่ายวิญญาณของประชาชนโดยชนชั้นปกครองซึ่งควรจะเป็นผู้ให้แนวทางฝ่ายวิญญาณแก่พวกเขา: « เมื่อทรงเห็นฝูงชน พระองค์ก็ทรงสงสารพวกเขา เพราะพวกเขาถูกขูดรีดและกระจัดกระจายไปเหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง » (มัทธิว 9:36) พระองค์ไม่ทรงลังเลที่จะคบหาสมาคมกับผู้ที่ถูกมองว่าเป็นคนนอกคอกของสังคม โดยมีจุดประสงค์เพื่อนำพวกเขากลับคืนสู่หนทางอันชอบธรรมของพระเจ้า (ลูกา 7:36-50; 15:1-10) ขณะที่ทรงปกป้องประชาชน พระองค์ก็ไม่ทรงลังเลที่จะประณามพฤติกรรมที่หน้าซื่อใจคดและไร้ความเมตตาของชนชั้นครูสอนกฎหมายและพวกฟาริสี (มัทธิว บทที่ 23)

พระเยซูคริสต์ตรัสไว้ว่าการติดตามพระองค์ในฐานะสาวกจะก่อให้เกิดการทดลองและความจำเป็นที่จะต้องปฏิเสธตนเอง: « และผู้ใดไม่ยอมรับเอาเสาทรมานของตนและตามหลังเรามา ผู้นั้นก็ไม่คู่ควรกับเรา » (มัทธิว 10:38) ดังนั้น เมื่อพระองค์ตรัสว่าแอกของพระองค์พอเหมาะและภาระของพระองค์เบานั้น จึงเกี่ยวข้องกับวิธีที่พระเยซูคริสต์ทรงใช้อำนาจของพระองค์ ประการแรก พระเยซูคริสต์ทรงสอนความจริงซึ่งปลดปล่อยให้เป็นอิสระจากคำโกหกของมนุษย์: « พวกท่านจะรู้จักความจริง และความจริงจะทำให้พวกท่านเป็นไท » (ยอห์น 8:32) เสรีภาพนี้อยู่บนความสามารถในการเข้าใจหรือรับรู้ความจริงในคัมภีร์ไบเบิลนี้ด้วยตนเอง ผ่านการใคร่ครวญสิ่งที่ได้เรียนรู้ พระเยซูคริสต์ทรงสอนเหล่าสาวกให้มีความสามารถในการไตร่ตรองเช่นนี้ ในขอบเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งความรู้เรื่องพระเจ้าซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานของความจริง สำนวนที่ว่า “ท่านคิดอย่างไร?” เป็นคำเชิญชวนให้สร้างแนวคิดความเห็นของตนเอง หรือปรับปรุงความคิดเห็นนั้นบนพื้นฐานแห่งความล้ำลึกของปัญญาแห่งพระดำริของพระเจ้า (มัทธิว 16:13; 17:25; โรม 11:33, 34; 1 โครินธ์ 2:16)

พระเยซูคริสต์ทรงคำนึงถึงความรู้สึกของเหล่าอัครสาวกและสาวกของพระองค์ เพียงไม่นานก่อนหน้านั้นเองที่พระองค์จำเป็นต้องเปิดเผยให้พวกเขาทราบว่าพระองค์ต้องสิ้นพระชนม์ที่กรุงเยรูซาเล็ม (มัทธิว 16:21) พระองค์ทรงอดทนต่อข้อบกพร่องที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ของเหล่าอัครสาวกที่มักจะโต้เถียงกันอยู่เสมอว่าใครยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่พวกเขา (มาระโก 9:33-37; ลูกา 9:46-48; 22:24-27; ยอห์น 13:14) มีข้อพระคัมภีร์เชิงพยากรณ์เกี่ยวกับพระคริสต์ที่สรุปความเมตตาและความสงสารที่พระองค์ทรงสำแดงออกมาระหว่างงานรับใช้บนแผ่นดินโลกต่อผู้ที่มีฐานะต่ำต้อยได้อย่างยอดเยี่ยมและเห็นภาพชัดเจน: « ดูเถิด! ผู้รับใช้ของเราที่เราชูไว้! ผู้ที่เราเลือกสรรไว้ซึ่งจิตวิญญาณของเราพอใจ! เราได้ใส่วิญญาณของเราไว้ในตัวเขา เขาจะนำความยุติธรรมไปสู่ประชาชาติทั้งหลาย เขาจะไม่ร้องตะโกนหรือเปล่งเสียงดัง และจะไม่ทำให้ได้ยินเสียงของเขาตามถนนหนทาง เขาจะไม่หักไม้อ้อที่ช้ำแล้ว และจะไม่ดับไส้ตะเกียงที่ริบหรี่ใกล้จะมอด เขาจะนำความยุติธรรมออกมาด้วยความซื่อสัตย์ เขาจะไม่อ่อนกำลังลงหรือถูกบดขยี้ จนกว่าเขาจะได้สถาปนาความยุติธรรมไว้บนแผ่นดินโลก » (อิสยาห์ 42:1-4) ด้วยเหตุนี้ เราจึงเข้าใจได้ดียิ่งขึ้นว่าเหตุใดแอกของพระคริสต์จึงพอเหมาะ เบา และน่าแบกไว้

***

พระวจนะของพระองค์เป็นโคมส่องเท้าของข้าพเจ้าและเป็นความสว่างส่องทางของข้าพเจ้า(สดุดี 119:105)

การเฉลิมฉลองการรำลึกถึงการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูคริสต์

เรื่องราวการฟื้นคืนชีพของพระเยซูคริสต์ช่วยเสริมสร้างความเชื่อของเราในความหวังแห่งการฟื้นคืนชีพและชีวิตนิรันดร์

คำสัญญาของพระเจ้า

ทำไมพระเจ้าจึงปล่อยให้เกิดความทุกข์และความชั่วร้าย?

ความหวังแห่งชีวิตนิรันดร์

ปาฏิหาริย์ของพระเยซูคริสต์เพื่อเสริมสร้างศรัทธาในความหวังของชีวิตนิรันดร์

การสอนพื้นฐานของพระคัมภีร์

ก่อนเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่จะต้องทำอย่างไร?

***

Other Asiatic Languages:

Chinese: 六个圣经学习主题

Japanese: 聖書研究の6つのテーマ

Khmer (Cambodian): ប្រធានបទសិក្សាព្រះគម្ពីរចំនួនប្រាំមួយ

Korean: 6개의 성경 공부 기사

Laotian: ຫົກຫົວຂໍ້ການສຶກສາຄໍາພີ

Myanmar (Burmese): ကျမ်းစာလေ့လာမှုခေါင်းစဉ်ခြောက်ခု

Vietnamese: Sáu Chủ Đề Nghiên Cứu Kinh Thánh

Tagalog (Filipino): Anim na Paksa sa Pag-aaral ng Bibliya

Indonesian: Enam Topik Studi Alkitab

Javanese: Enem Topik Sinau Alkitab

Malaysian: Enam Topik Pembelajaran Bible

Bible Articles Language Menu

สารบัญฉบับย่อในกว่าเจ็ดสิบภาษา แต่ละบทความประกอบด้วยบทความพระคัมภีร์สำคัญหกบทความ…

Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website

อ่านพระคัมภีร์ทุกวัน เนื้อหานี้ประกอบด้วยบทความพระคัมภีร์ที่ให้ความรู้ในภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส สเปน และโปรตุเกส (เลือกภาษาและใช้ « Google Translate » พร้อมภาษาที่คุณต้องการเพื่อทำความเข้าใจเนื้อหา)…

***

X.COM (Twitter)

FACEBOOK

FACEBOOK BLOG

MEDIUM BLOG

คำสอนของพระเยซูคริสต์ที่นำไปสู่ความเติบโตทางจิตวิญญาณ

آموزش ابتدایی کتاب مقدس

روایت‌هایی از معجزات حضرت عیسی مسیح

امید به حیات جاودان

چرا خدا اجازه داد رنج و شرارت وجود داشته باشد؟