چرا؟
«ای یهوه، تا به کی فریاد برآورم و تو نشنوی؟ تا به کی از دست خشونت به نزد تو استغاثه کنم و تو نجات ندهی؟ چرا شرارت را به من نشان می‌دهی و به بدبختی می‌نگری؟ چرا غارت و خشونت در برابر من است؟ چرا نزاع وجود دارد و چرا درگیری چیره می‌شود؟ از این رو شریعت سست شده و عدالت هرگز جاری نمی‌گردد. زیرا شریر، عادل را محاصره کرده است؛ به همین دلیل عدالت کج بیرون می‌آید»
(حبقوق ۱:۲-۴)
«و من بازگشتم تا همهٔ ستم‌هایی را که زیر آفتاب انجام می‌شود ببینم، و اینک اشک‌های ستمدیدگان، اما آنان تسلی‌دهنده‌ای نداشتند؛ و قدرت در دست ستمگرانشان بود، به طوری که تسلی‌دهنده‌ای نداشتند. (…) من همه چیز را در روزهای پوچِ زندگی‌ام دیدم. عادلی هست که در عدالت خود هلاک می‌شود، و شریری هست که در شرارت خود عمر طولانی می‌کند. (…) همهٔ این‌ها را دیدم و دل خود را به هر کاری که زیر آفتاب انجام می‌شد معطوف داشتم، در زمانی که انسان به زیانِ انسان بر او حکمرانی کرده است. (…) پوچیِ دیگری هست که بر روی زمین رخ می‌دهد: عادلانی هستند که بر سرشان چیزهایی می‌آید گویی که سزای کار شریران است، و شریرانی هستند که بر سرشان چیزهایی می‌آید گویی که پاداش کار عادلان است. گفتم که این نیز پوچی است. (…) غلامان را سوار بر اسب‌ها دیدم، و امیران را که همچون غلامان بر زمین پیاده راه می‌رفتند»
(جامعه ۴:۱؛ ۷:۱۵؛ ۸:۹، ۱۴؛ ۱۰:۷)
«زیرا آفرینش مطیع بطالت شد، نه به خواست خود، بلکه به سبب کسی که آن را مطیع ساخت، بر پایهٔ امید»
(رومیان ۸:۲۰)
«هیچ‌کس هنگام آزمایش نگوید: “من از سوی خدا آزمایش می‌شوم.” زیرا خدا با چیزهای بد آزمایش نمی‌شود و خود نیز کسی را بدین گونه آزمایش نمی‌کند»
(یعقوب ۱:۱۳)
چرا خدا به رنج و شرارت اجازه داده است؟
مسئول واقعی این وضعیت شیطان ابلیس است که در کتاب مقدس «مدعی» (اتهام‌زننده) نامیده شده است (مکاشفه ۱۲:۱۰). عیسی مسیح، پسر خدا، فرمود که او دروغگو و قاتلِ نوع بشر بوده است (یوحنا ۸:۴۴). دو اتهام بزرگ وجود دارد که به پیشگاه خدا آورده شده است:
۱ – اتهامی بر ضد حق خدا برای حکمرانی بر آفریدگانش، چه نادیدنی و چه دیدنی.
۲ – اتهامی دربارهٔ درستکاری و وفاداری آفرینش، به ویژه انسان که به صورت خدا آفریده شده است (پیدایش ۱:۲۶).
هنگامی که شکایتی مطرح می‌شود و اتهامات سنگینی وارد می‌گردد، زمان زیادی لازم است تا پیش از محاکمه و داوری نهایی، تحقیقات لازم به نفع یا به زیان متهم انجام شود. نبوت دانیال فصل ۷، وضعیتی را که در آن حاکمیت خدا و درستکاری انسان درگیر است، به دادگاهی تشبیه می‌کند که در آن داوری صورت می‌گیرد: «دادگاه برپا شد و کتاب‌ها گشوده شدند. (…) و دادگاه به داوری نشست و سرانجام حاکمیت او را گرفتند تا به کلی نابود و منهدم شود» (دانیال ۷:۱۰، ۲۶). همان‌طور که در این متن نوشته شده است، حاکمیت بر زمین که از ازل متعلق به خدا بوده، از ابلیس و همچنین از انسان گرفته خواهد شد. این تصویرِ دادگاه در اشعیا فصل ۴۳ نیز آمده است، جایی که نوشته شده کسانی که جانب خدا را می‌گیرند «شاهدان» او هستند: «یهوه می‌فرماید: “شما شاهدان من هستید، آری خادم من که برگزیده‌ام، تا مرا بشناسید و به من ایمان آورید و درک کنید که من همان هستم. پیش از من خدایی ساخته نشد و پس از من نیز نخواهد بود. من، من یهوه هستم و جز من نجات‌دهنده‌ای نیست”» (اشعیا ۴۳:۱۰، ۱۱). عیسی مسیح نیز «شاهد امین» خدا نامیده شده است (مکاشفه ۱:۵).
در چارچوب این دو اتهام سنگین، یهوه خدا زمانی بیش از ۶۰۰۰ سال به شیطان ابلیس و بشریت مهلت داده است تا مدارک خود را ارائه دهند؛ یعنی نشان دهند که آیا می‌توانند بدون حاکمیت خدا بر زمین حکمرانی کرده یا آن را اداره کنند. ما در پایان این آزمایش قرار داریم؛ جایی که دروغ ابلیس از طریق وضعیت فاجعه‌باری که بشریت در آن قرار دارد و در آستانهٔ نابودی کامل است، در روز روشن آشکار شده است (متی ۲۴:۲۲). داوری و اجرای حکم در مصیبت بزرگ رخ خواهد داد (متی ۲۴:۲۱؛ ۲۵:۳۱-۴۶). اکنون بیایید با بررسی آنچه در عدن در پیدایش فصل‌های ۲ و ۳ و در کتاب ایوب فصل‌های ۱ و ۲ رخ داد، به طور دقیق‌تر به دو اتهام ابلیس بپردازیم.
۱ – اتهامی بر ضد حق خدا برای حکمرانی بر آفریدگانش، چه نادیدنی و چه دیدنی
پیدایش فصل ۲ به ما اطلاع می‌دهد که خدا انسان را آفرید و او را در «باغی» به نام عدن به وسعت چندین هزار هکتار، یا حتی بیشتر، قرار داد. آدم در شرایطی آرمانی به سر می‌برد. در این محیط بهشتی، او از آزادی بزرگی برخوردار بود (یوحنا ۸:۳۲). با این حال، خدا محدودیتی برای این آزادی عظیم تعیین کرد: یک درخت: «و یهوه خدا انسان را گرفت و او را در باغ عدن گذاشت تا در آن کار کند و از آن مراقبت نماید. و یهوه خدا همچنین این فرمان را به انسان داد: “از همهٔ درختان باغ می‌توانی به سیری بخوری. اما از درخت شناخت نیک و بد نباید بخوری، زیرا روزی که از آن بخوری قطعاً خواهی مرد”» (پیدایش ۲:۱۵-۱۷). «درخت شناخت نیک و بد» به سادگی نماد عینیِ مفهوم انتزاعی نیک و بد بود. از آن پس، این درخت واقعی برای آدم نشان‌دهندهٔ مرز عینی و «شناخت (عینی) نیک و بد» بود که از سوی خدا میان «نیک»، یعنی اطاعت از او و نخوردن از آن، و «بد»، یعنی نافرمانی، تعیین شده بود.
بدیهی است که این فرمان خدا به هیچ وجه سنگین نبود (مقایسه شود با متی ۱۱:۲۸-۳۰ «زیرا یوغ من آسان و بار من سبک است» و اول یوحنا ۵:۳ «احکام او [خدا] سنگین نیست»). در ضمن، برخی گفته‌اند که «میوهٔ ممنوعه» نماد روابط جسمانی بوده است: این نادرست است، زیرا هنگامی که خدا این فرمان را داد، حوا هنوز وجود نداشت. خدا چیزی را ممنوع نمی‌کرد که آدم نمی‌توانست آن را بشناسد (گاه‌شماری رویدادهای پیدایش ۲:۱۵-۱۷ [فرمان خدا] را با ۲:۱۸-۲۵ [آفرینش حوا] مقایسه کنید).
وسوسهٔ ابلیس
«و مار محتاط‌ترینِ همهٔ جانوران صحرا بود که یهوه خدا ساخته بود. او به زن گفت: “آیا حقیقت دارد که خدا گفته است از همهٔ درختان باغ نباید بخورید؟” زن به مار گفت: “از میوهٔ درختان باغ می‌توانیم بخوریم. اما دربارهٔ خوردن از میوهٔ درختی که در وسط باغ است، خدا گفته است: ‘از آن نخورید، نه، به آن دست نزنید، مبادا بمیرید.’” اما مار به زن گفت: “هرگز نخواهید مرد. زیرا خدا می‌داند که در همان روزی که از آن بخورید، چشمان شما قطعاً باز خواهد شد و همانند خدا، عارف به نیک و بد خواهید بود.” آنگاه زن دید که درخت برای خوردن نیکو و برای چشمان خوشایند است؛ آری، درختی دلپذیر برای نگریستن بود. پس از میوهٔ آن گرفت و خورد. سپس به شوهرش نیز که با او بود داد و او هم خورد» (پیدایش ۳:۱-۶).
حاکمیت خدا آشکارا از سوی ابلیس مورد حمله قرار گرفت. شیطان به صراحت چنین القا کرد که خدا با هدف آسیب رساندن به آفریدگانش، اطلاعاتی را پنهان می‌کند: «زیرا خدا می‌داند که…» (با این القا که آدم و حوا این را نمی‌دانستند و این موضوع به زیان آنان بود). با این حال، خدا همواره بر اوضاع تسلط کامل داشت.
چرا شیطان به جای آدم، حوا را مخاطب قرار داد؟ به بیان الهام‌شدهٔ پولس رسول، برای اینکه او را «فریب دهد»: «و آدم فریب نخورد؛ بلکه زن به طور کامل فریب خورد و در گناه افتاد» (اول تیموتائوس ۲:۱۴). حوا از چه نظر فریب خورد؟ به دلیل سن کم، زیرا او تنها چند سال تجربه داشت، در حالی که آدم دست‌کم بیش از چهل سال داشت. وانگهی، حوا به دلیل جوانی خود از اینکه ماری با او سخن بگوید چندان شگفت‌زده نشد. او به طور عادی به این گفت‌وگوی نامتعارف ادامه داد. در نتیجه، شیطان از بی‌تجربگی حوا سوءاستفاده کرد تا او را به گناه بکشاند. با این حال، آدم می‌دانست چه می‌کند؛ او تصمیم به گناه کردن را به صورت آگاهانه و عمدی گرفت. این نخستین اتهام ابلیس در ارتباط با حق طبیعی خدا برای حکمرانی بر آفریدگانش، چه نادیدنی و چه دیدنی، بود (مکاشفه ۴:۱۱).
داوری و وعدهٔ خدا
اندکی پیش از پایان آن روز، پیش از غروب آفتاب، خدا سه مقصر را داوری کرد (پیدایش ۳:۸-۱۹). پیش از صدور حکم دربارهٔ گناهکاری آدم و حوا، یهوه خدا به پرسیدن سؤالی دربارهٔ عملشان بسنده کرد و آنان چنین پاسخ دادند: «“زنی که تو دادی تا با من باشد، او از میوهٔ درخت به من داد و من خوردم.” (…) “مار — او مرا فریب داد و من خوردم”» (پیدایش ۳:۱۲، ۱۳). به جای پذیرش گناه خود، هم آدم و هم حوا تلاش کردند خود را توجیه کنند. آدم حتی به طور غیرمستقیم خدا را سرزنش کرد که چرا زنی به او داده که وی را به خطا واداشته است: «زنی که تو دادی تا با من باشد». در پیدایش ۳:۱۴-۱۹ می‌توانیم داوری خدا را همراه با وعدهٔ تحقق مقصودش بخوانیم: «و عداوت در میان تو و زن، و در میان ذریت تو و ذریت او خواهم گذاشت. او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ او را خواهی کوبید» (پیدایش ۳:۱۵). یهوه خدا با این وعده به ویژه این را بیان می‌کرد که مقصود او بی‌چون‌وچرا محقق خواهد شد و به شیطان ابلیس اطلاع می‌داد که نابود خواهد گشت. از آن لحظه به بعد، گناه وارد جهان شد و همراه با آن پیامد اصلی‌اش، یعنی مرگ: «از این رو، همان‌گونه که به واسطهٔ یک انسان گناه وارد جهان شد و به واسطهٔ گناه مرگ آمد، و بدین سان مرگ بر همهٔ انسان‌ها گسترش یافت زیرا همگی گناه کردند» (رومیان ۵:۱۲).
۲ – اتهامی دربارهٔ درستکاری و وفاداری انسان که به صورت خدا آفریده شده است
چالش شیطان ابلیس
ابلیس چنین القا کرد که نقصی در سرشت انسان وجود دارد. این موضوع در چالش ابلیس دربارهٔ درستکاری و وفاداری خادم امین، ایوب، آشکار می‌شود:
«آنگاه یهوه به شیطان گفت: “از کجا می‌آیی؟” شیطان در پاسخ به یهوه گفت: “از گشت‌وگذار در زمین و سیر کردن در آن.” سپس یهوه به شیطان گفت: “آیا دل خود را بر خادم من ایوب معطوف داشته‌ای؟ آیا توجه کرده‌ای که هیچ‌کس مانند او بر روی زمین نیست: مردی بی‌عیب و درستکار که از خدا می‌ترسد و از بدی دوری می‌گزیند؟” اما شیطان در پاسخ به یهوه گفت: “آیا ایوب بی‌جهت از خدا می‌ترسد؟ آیا تو خود حصاری گرد او، گرد خانه‌اش و گرد هر آنچه در پیرامونش دارد نکشیده‌ای؟ کار دست‌های او را برکت داده‌ای و گله‌هایش در زمین گسترش یافته‌اند. اما برای تغییر، لطفاً دست خود را دراز کن و به هر آنچه دارد آسیب برسان، و ببین آیا رو در روی تو به تو لعنت نخواهد فرستاد؟” آنگاه یهوه به شیطان گفت: “ببین! هر آنچه دارد در دست توست. تنها بر خود او دست دراز مکن!” و شیطان از حضور یهوه بیرون رفت. (…) آنگاه یهوه به شیطان گفت: “از کجا می‌آیی؟” شیطان در پاسخ به یهوه گفت: “از گشت‌وگذار در زمین و سیر کردن در آن.” سپس یهوه به شیطان گفت: “آیا دل خود را بر خادم من ایوب معطوف داشته‌ای؟ آیا توجه کرده‌ای که هیچ‌کس مانند او بر روی زمین نیست: مردی بی‌عیب و درستکار که از خدا می‌ترسد و از بدی دوری می‌گزیند؟ و او همچنان درستکاری خود را استوار نگاه داشته است، با آنکه تو مرا بر ضد او برمی‌انگیزی تا بی‌دلیل او را ببلعم.” اما شیطان در پاسخ به یهوه گفت: “پوست در برابر پوست، و هر آنچه انسان دارد در راه جان خود خواهد داد. برای تغییر، لطفاً دست خود را دراز کن و تا استخوان و گوشت او را لمس کن، و ببین آیا رو در روی تو به تو لعنت نخواهد فرستاد؟” پس یهوه به شیطان گفت: “اینک او در دست توست! تنها مراقب جان او باش!”» (ایوب ۱:۷-۱۲؛ ۲:۲-۶).
به ادعای شیطان ابلیس، نقص انسان این است که او نه از روی محبت به آفریدگارش، بلکه از روی منفعت‌طلبی و فرصت‌طلبی به خدا خدمت می‌کند. باز هم به ادعای شیطان ابلیس، اگر انسان از طریق از دست دادن دارایی‌هایش و ترس از مرگ تحت فشار قرار گیرد، چاره‌ای جز دست کشیدن از وفاداری خود نسبت به خدا نخواهد داشت. اما ایوب نشان داد که شیطان ابلیس دروغگوست: ایوب تمام دارایی‌های خود را از دست داد، ۱۰ فرزندش را از دست داد و بر اثر «دمل‌های بدخیم» تا آستانهٔ مرگ پیش رفت (گزارش ایوب ۱ و ۲). سه تسلی‌دهندهٔ دروغین مأمور شدند تا ایوب را از نظر روحی شکنجه دهند و چنین القا کنند که تمام مصیبت‌های او ناشی از گناهان پنهان خودش بوده و در نتیجه خدا او را به خاطر گناهکاری و شرارتش مجازات می‌کند. با این حال، ایوب از درستکاری خود دست نکشید و به آنان پاسخ داد: «از من به دور باد که شما را عادل بخوانم! تا آخرین نفس، از درستکاری خود دست نخواهم کشید!» (ایوب ۲۷:۵).
با این حال، بزرگ‌ترین شکست ابلیس دربارهٔ حفظ درستکاری انسان تا لحظهٔ مرگ، در مورد عیسی مسیح رخ داد که تا به مرگ از پدر خود اطاعت کرد: «افزون بر این، هنگامی که به هیئت یک انسان یافت شد، خود را فروتن ساخت و تا به مرگ، آری، مرگ بر تیر شکنجه مطیع گردید» (فیلیپیان ۲:۸). عیسی مسیح با درستکاری خود تا لحظهٔ مرگ، پیروزی روحانی بسیار گرانبهایی را به پدرش تقدیم کرد و به همین دلیل پاداش یافت: «از این رو خدا نیز او را به مقامی بس والا سرافراز نمود و نامی را که برتر از هر نام دیگر است به او بخشید، تا به نام عیسی هر زانویی در آسمان و بر زمین و در زیر زمین خم شود، و هر زبانی آشکارا اعتراف کند که عیسی مسیح سرور است، برای جلال خدای پدر» (فیلیپیان ۲:۹-۱۱).
عیسی مسیح در مَثَل پسر ولخرج به ما اجازه می‌دهد شیوهٔ عمل پدرش را در موقعیت‌هایی که آفریدگانش برای مدتی اقتدار او را به چالش می‌کشند، بهتر درک کنیم (لوقا ۱۵:۱۱-۲۴). پسر ولخرج سهم‌الارث خود را از پدرش خواست و تقاضا کرد که خانه را ترک کند. پدر به پسر بالغ خود اجازه داد که این تصمیم را بگیرد، اما همچنین پیامدهای آن را نیز بپذیرد. به همین ترتیب، خدا به آدم اجازه داد از حق انتخاب آزاد خود استفاده کند، اما همچنین پیامدهای آن را نیز متحمل شود. این موضوع ما را به پرسش بعدی دربارهٔ رنج بشریت می‌رساند.
چرا رنج‌ها وجود دارند؟
رنج‌ها نتیجهٔ چهار عامل اصلی هستند
۱ – ابلیس کسی است که باعث رنج‌ها می‌شود (اما نه همیشه) (ایوب ۱:۷-۱۲؛ ۲:۱-۶). بر اساس سخن عیسی مسیح، شیطان ابلیس فرمانروای این جهان است: «اکنون داوری این جهان فرا رسیده است؛ اکنون فرمانروای این جهان بیرون افکنده خواهد شد» (یوحنا ۱۲:۳۱؛ اول یوحنا ۵:۱۹). به همین دلیل است که بشریت در کل ناخوشبخت و رنجور است: «زیرا می‌دانیم که تا به اکنون تمام آفرینش پیوسته با هم ناله می‌کنند و با هم درد می‌کشند» (رومیان ۸:۲۲).
۲ – رنج نتیجهٔ وضعیت گناهکاری ماست که ما را به سوی پیری، بیماری و مرگ می‌کشاند: «از این رو، همان‌گونه که به واسطهٔ یک انسان گناه وارد جهان شد و به واسطهٔ گناه مرگ آمد، و بدین سان مرگ بر همهٔ انسان‌ها گسترش یافت زیرا همگی گناه کردند. (…) زیرا مزدی که گناه می‌پردازد مرگ است» (رومیان ۵:۱۲؛ ۶:۲۳).
۳ – رنج می‌تواند نتیجهٔ تصمیم‌های نادرست انسانی (از سوی خود ما یا از سوی انسان‌های دیگر) باشد: «زیرا نیکی‌ای را که می‌خواهم انجام نمی‌دهم، بلکه بدی‌ای را که نمی‌خواهم به جا می‌آورم» (تثنیه ۳۲:۵؛ رومیان ۷:۱۹). رنج نتیجهٔ «قانون فرضی کارما» نیست. آنچه را می‌توان در یوحنا فصل ۹ خواند چنین است: «و هنگام عبور، مردی را دید که نابینا به دنیا آمده بود. شاگردانش از او پرسیدند: “ای استاد، چه کسی گناه کرده است، این مرد یا پدر و مادرش، که او نابینا به دنیا آمده است؟” عیسی پاسخ داد: “نه این مرد گناه کرده است و نه پدر و مادرش، بلکه این برای آن است که کارهای خدا در مورد او آشکار شود”» (یوحنا ۹:۱-۳). «کارهای خدا» در مورد او، شفای معجزه‌آسای وی بود.
۴ – رنج‌ها می‌توانند نتیجهٔ «زمان و رویدادهای پیش‌بینی‌نشده» باشند که باعث می‌شوند شخص در مکان نامناسب و در زمان نامناسب قرار گیرد: «بازگشتم و زیر آفتاب دیدم که مسابقه از آنِ تندروان نیست، و جنگ از آنِ نیرومندان نیست، و همچنین نان از آنِ حکیمان نیست، و ثروت از آنِ هوشمندان نیست، و حتی لطف و مقبولیت از آنِ دانایان نیست؛ زیرا زمان و رویداد پیش‌بینی‌نشده برای همهٔ آنان رخ می‌دهد. زیرا انسان نیز زمان خود را نمی‌داند. همچون ماهیانی که در تورِ بد گرفتار می‌شوند، و همچون پرندگانی که در دام می‌افتند، فرزندان انسان نیز در زمانی شوم، هنگامی که ناگهان بر سرشان فرود می‌آید، به دام می‌افتند» (جامعه ۹:۱۱، ۱۲).
آنچه عیسی مسیح دربارهٔ دو رویداد فاجعه‌بار که باعث مرگ بسیاری شده بود فرمود چنین است: «در همان زمان، کسانی در آنجا بودند که او را از ماجرای جلیلیانی آگاه ساختند که پیلاتس خون آنان را با قربانی‌هایشان آمیخته بود. آنگاه او در پاسخ به ایشان گفت: “آیا گمان می‌کنید که این جلیلیان گناهکارتر از همهٔ جلیلیان دیگر بوده‌اند، زیرا چنین مصیبت‌هایی را متحمل شدند؟ نه، به هیچ وجه، به شما می‌گویم؛ بلکه اگر توبه نکنید، همهٔ شما نیز به همین سان نابود خواهید شد. یا آن هجده نفری که برج سِلوام بر سرشان فرو ریخت و آنان را کشت، آیا گمان می‌کنید که آنان بدهکارتر [گناهکارتر] از همهٔ مردمان دیگری بوده‌اند که در اورشلیم ساکن هستند؟ نه، به هیچ وجه، به شما می‌گویم؛ بلکه اگر توبه نکنید، همهٔ شما نیز به همان گونه نابود خواهید شد”» (لوقا ۱۳:۱-۵). عیسی مسیح در هیچ لحظه‌ای چنین القا نکرد که قربانیان حوادث یا بلایای طبیعی بیش از دیگران گناه کرده‌اند، و نه حتی اینکه خدا چنین رویدادهایی را برای مجازات گناهکاران پدید می‌آورد. چه بیماری‌ها، چه حوادث و چه بلایای طبیعی، این خدا نیست که آن‌ها را به وجود می‌آورد و کسانی که قربانی آن‌ها می‌شوند بیش از دیگران گناه نکرده‌اند.
خدا به همهٔ این رنج‌ها پایان خواهد داد: «آنگاه صدای بلندی از تخت شنیدم که می‌گفت: “اینک خیمهٔ خدا با انسان‌هاست، و او با ایشان ساکن خواهد شد و آنان قوم‌های او خواهند بود. و خود خدا با ایشان خواهد بود. و هر اشکی را از چشمان ایشان پاک خواهد کرد، و مرگ دیگر نخواهد بود؛ و ماتم و فریاد و درد دیگر نخواهد بود. چیزهای نخستین درگذشتند”» (مکاشفه ۲۱:۳، ۴).
سرنوشت، تقدیرگرایی و اختیار (انتخاب آزاد)
«سرنوشت» یا تقدیرگرایی، یک آموزش کتاب مقدسی نیست. ما برای انجام نیکی یا بدی «تقدیر» نشده‌ایم، بلکه بر اساس «اختیار» (انتخاب آزاد)، خود انتخاب می‌کنیم که نیکی کنیم یا بدی (تثنیه ۳۰:۱۵). این دیدگاه دربارهٔ سرنوشت یا تقدیرگرایی پیوند نزدیکی با تصوری دارد که بسیاری از مردم دربارهٔ علم مطلق خدا و توانایی او در دانستن آینده دارند. خواهیم دید که خدا چگونه از علم مطلق خود یا توانایی‌اش برای دانستن پیشاپیش رویدادها استفاده می‌کند. بر اساس کتاب مقدس و از طریق چندین نمونهٔ کتاب مقدسی خواهیم دید که خدا از این توانایی به صورت گزینشی و صلاحدیدی یا در راستای مقصودی بسیار مشخص استفاده می‌کند.
خدا از علم مطلق خود
به صورت صلاحدیدی و گزینشی استفاده می‌کند
آیا خدا می‌دانست که آدم گناه خواهد کرد؟ بر اساس بافتار پیدایش ۲ و ۳، بدیهی است که خیر. چگونه خدا می‌توانست فرمانی بدهد که از پیش می‌دانست آدم از آن نافرمانی خواهد کرد؟ این امر برخلاف محبت او می‌بود و همه چیز به گونه‌ای فراهم شده بود که این فرمان سنگین نباشد (اول یوحنا ۴:۸؛ ۵:۳). دو نمونهٔ کتاب مقدسی را بررسی خواهیم کرد که نشان می‌دهند خدا از توانایی خود برای دانستن آینده به صورت نسبی یا صلاحدیدی استفاده می‌کند. اما همچنین نشان می‌دهند که او همواره از این توانایی در راستای مقصودی بسیار مشخص بهره می‌برد.
نخستین نمونه مربوط به ابراهیم است. در پیدایش ۲۲:۱-۱۴ گزارش بسیار دردناکی برای ابراهیم دربارهٔ درخواست خدا مبنی بر قربانی کردن پسرش اسحاق آمده است. آیا خدا هنگام درخواست از ابراهیم برای قربانی کردن پسرش، از پیش می‌دانست که آیا ابراهیم قادر به اطاعت خواهد بود؟ بر اساس بافتار مستقیم گزارش، خیر. هنگامی که خدا در آخرین لحظه مانع از انجام چنین کاری توسط ابراهیم شد، چنین نوشته شده است: «دست خود را بر این پسر دراز مکن و به او آسیبی مرسان، زیرا اکنون به راستی دانستم که از خدا می‌ترسی، چون پسر خود، پسر یگانه‌ات را از من دریغ نداشتی» (پیدایش ۲۲:۱۲). نوشته شده است «اکنون به راستی دانستم که از خدا می‌ترسی». عبارت «اکنون» نشان می‌دهد که خدا نمی‌دانست آیا ابراهیم این درخواست را تا انتها پیش خواهد برد یا خیر.
دومین نمونه مربوط به نابودی سُدوم و عَموره است. اندکی پیش از نابودی این دو شهر، یهوه به ابراهیم چنین گفت: «آنگاه یهوه فرمود: “فریاد شکایت دربارهٔ سُدوم و عَموره، آری بسیار بلند است و گناهشان، آری بسیار سنگین است. تصمیم گرفته‌ام که پایین بروم تا ببینم آیا آنان دقیقاً مطابق با فریادی که در این باره به من رسیده است عمل می‌کنند؛ و اگر چنین نباشد، می‌توانم آن را بدانم”» (پیدایش ۱۸:۲۰، ۲۱). این واقعیت که خدا دو فرشته را برای بررسی یک وضعیت شرم‌آور می‌فرستد، بار دیگر نشان می‌دهد که در گام نخست، او تمام مدارک و شواهد را برای گرفتن تصمیم در اختیار ندارد و در این مورد، از توانایی خود برای دانستن یا کسب اطلاع، به واسطهٔ دو فرشته استفاده کرد.
اگر کتاب‌های نبوی گوناگون کتاب مقدس را بخوانیم، درخواهیم یافت که خدا همواره از توانایی خود برای دانستن آینده در راستای مقصودی بسیار مشخص استفاده می‌کند (نبوت زکریا؛ نبوت دانیال). بیایید یک نمونهٔ سادهٔ کتاب مقدسی را در نظر بگیریم. هنگامی که رِفقَه دوقلو باردار بود، مسئله این بود که کدام یک از این دو فرزند، جدّ قوم برگزیدهٔ خدا خواهد شد. برای این منظور، لازم بود خدا از علم پیشین (پیش‌آگاهی) خود استفاده کند تا تعیین نماید کدام یک از دو فرزندِ در حال تولد شایستهٔ چنین امتیازی خواهد بود: «همسرش رِفقَه باردار شد. و پسران در درون او به یکدیگر ضربه می‌زدند، به طوری که گفت: “اگر چنین است، چرا من زنده‌ام؟” پس رفت تا از یهوه جویا شود. آنگاه یهوه به او فرمود: “دو قوم در رحم تو هستند و دو جامعهٔ ملی از درون تو جدا خواهند شد؛ یک جامعهٔ ملی از جامعهٔ ملی دیگر نیرومندتر خواهد بود، و بزرگ‌تر، کوچک‌تر را خدمت خواهد کرد”» (پیدایش ۲۵:۲۱-۲۶).
فرزند بزرگ‌تر که عیسو، جدّ قوم اَدوم بود، در واقع حق نخست‌زادگی خود را به برادر کوچک‌ترش یعقوب، جدّ قوم اسرائیل واگذار کرد، زیرا آن را به بهای یک کاسه آش عدس فروخت (پیدایش ۲۵:۳۴). این امر نشان می‌داد که عیسو مردی بی‌بهره از روحانیت بود و خدا از پیش‌آگاهی خود برای انتخاب مرد بهتر، یعنی یعقوب، جهت بنیان‌گذاری قوم ویژهٔ خود، اسرائیل، استفاده کرد (عبرانیان ۱۲:۱۶، ۱۷). این بدان معنا نیست که یهوه خدا در انتخاب آزاد یعقوب یا عیسو دخالت کرد تا یکی روحانی شود و دیگری نفسانی. یهوه خدا صرفاً سرمایهٔ ژنتیکی هر یک از آنان را مشاهده کرد (هرچند ژنتیک به طور کامل رفتارهای آینده را کنترل نمی‌کند)، و سپس در پیش‌آگاهی خود، چشم‌اندازی به آینده افکند تا بداند آنان به چه نوع انسان‌هایی تبدیل خواهند شد: «چشمان تو نطفهٔ مرا دید، و در کتاب تو تمام اجزای آن نوشته شده بود، دربارهٔ روزهایی که شکل گرفتند و هنوز حتی یکی از آن‌ها وجود نداشت» (مزمور ۱۳۹:۱۶). بر پایهٔ همین پیش‌آگاهی، خدا انتخاب خود را انجام داد (رومیان ۹:۱۰-۱۳).
برای تأکید بر این استفادهٔ بسیار هدفمند از پیش‌آگاهی خدا، می‌توانیم یک نمونهٔ پایانی را در نظر بگیریم. پس از مرگ یهودای اسخریوطیِ خائن، لازم بود رسول دیگری جایگزین او شود. رسولان باید میان دو مرد، یعنی بَرسابا یوستوس و مَتیاس یکی را انتخاب می‌کردند. رسولان از طریق دعا درخواست کردند که خدا آن مرد را انتخاب کند. آنچه دربارهٔ این دعا نوشته شده چنین است: «و دعا کردند و گفتند: “ای یهوه، تو که دل همگان را می‌شناسی، نشان ده که کدام یک از این دو مرد را برگزیده‌ای تا جایگاه این خدمت و رسالت را بگیرد که یهودا از آن منحرف شد تا به جایگاه خود برود.” آنگاه برای آنان قرعه انداختند و قرعه به نام مَتیاس افتاد؛ و او با یازده رسول به شمار آمد» (اعمال رسولان ۱:۲۴-۲۶). عبارت «ای یهوه، تو که دل همگان را می‌شناسی» نشان می‌دهد که در برخی موارد، خدا از پیش‌آگاهی خود برای انجام بهترین انتخاب دربارهٔ یک شخص استفاده می‌کند، بی‌آنکه در ارادهٔ آزاد او دخالت کند.
آیا خدا از ما محافظت می‌کند؟
پیش از درک اندیشهٔ خدا دربارهٔ موضوع محافظت فردی از ما، بررسی سه نکتهٔ مهم کتاب مقدسی ضروری است (اول قرنتیان ۲:۱۶):
۱ – عیسی مسیح نشان داد که زندگی کنونی که به مرگ می‌انجامد، برای همهٔ انسان‌ها ارزشی موقتی دارد. برای مثال، او مرگ ایلعازر را به یک «خواب» تشبیه کرد که بنا بر تعریف، موقتی است (یوحنا ۱۱:۱۱). افزون بر این، عیسی مسیح نشان داد که آنچه اهمیت دارد، حفظ چشم‌انداز حیات جاودان ماست، نه تلاش برای «زنده ماندن» در یک آزمایش به بهای سازشکاری سنگین: «هر که جان خود را بیابد آن را از دست خواهد داد، و هر که جان خود را به خاطر من از دست بدهد آن را خواهد یافت» (متی ۱۰:۳۹). واژهٔ «جان» بر اساس بافتار، باید به معنای زندگی در نظر گرفته شود (پیدایش ۳۵:۱۶-۱۹). پولس رسول به الهام خدا نشان داد که «حیات حقیقی» حیاتی است که بر امید زندگی جاودان در بهشت استوار است: «تا برای خود بنیادی نیکو برای آینده در جایی امن بیندوزند، تا حیات حقیقی را محکم در دست گیرند» (اول تیموتائوس ۶:۱۹).
هنگامی که کتاب اعمال رسولان را می‌خوانیم، درمی‌یابیم که گاهی خدا اجازه داده است آزمایش یک مسیحی تا مرگ او پیش برود، همانند مورد یعقوب رسول و استیفان شاگرد (اعمال رسولان ۷:۵۴-۶۰؛ ۱۲:۲). در موارد دیگر، خدا تصمیم گرفت از شاگرد محافظت کند. برای مثال، پس از مرگ یعقوب رسول، خدا تصمیم گرفت از پطرس رسول در برابر مرگی مشابه محافظت کند (اعمال رسولان ۱۲:۶-۱۱). به طور کلی، در بافتار کتاب مقدس، محافظت یا عدم محافظت از یک خادم خدا اغلب با مقصود او پیوند دارد. برای مثال، هنگامی که پولس رسول در میانهٔ غرق شدن کشتی بود، محافظت الهیِ جمعی شامل حال او و تمام افراد حاضر در کشتی شد: «زیرا دیشب فرشتهٔ خدایی که من از آنِ او هستم و به او خدمت مقدس تقدیم می‌کنم، نزد من ایستاد و گفت: ‘ای پولس، نترس. تو باید در برابر قیصر حاضر شوی، و اینک خدا تمام کسانی را که با تو سفر می‌کنند به رایگان به تو بخشیده است’» (اعمال رسولان ۲۷:۲۳، ۲۴). این محافظت الهیِ جمعی در راستای مقصود الهیِ والاتری قرار داشت؛ یعنی اینکه پولس باید در برابر پادشاهان شهادت می‌داد (اعمال رسولان ۹:۱۵، ۱۶).
۲ – باید این موضوع محافظت الهی را در بافتار دو چالشی که شیطان مطرح کرد و به ویژه در سخنانی که دربارهٔ درستکاری ایوب بیان داشت قرار داد: «آیا تو خود حصاری گرد او، گرد خانه‌اش و گرد هر آنچه در پیرامونش دارد نکشیده‌ای؟» (ایوب ۱:۱۰). برای پاسخ به پرسش درستکاری دربارهٔ ایوب و تمام بشریت، این چالش ابلیس نشان می‌دهد که خدا ناچار بود به صورت نسبی محافظت خود را از روی ایوب بردارد؛ امری که می‌تواند در مورد کل بشریت نیز صدق کند. عیسی مسیح اندکی پیش از مرگ، با نقل قول از مزمور ۲۲:۱ نشان داد که خدا هرگونه محافظتی را از او برداشته بود که این امر به مرگ فدیه‌گونهٔ او انجامید (یوحنا ۳:۱۶): «نزدیک ساعت نهم، عیسی با صدای بلند فریاد زد و گفت: “ایلی، ایلی، لَما سَبَقْتَنی؟” یعنی: “خدای من، خدای من، چرا مرا رها کردی؟”» (متی ۲۷:۴۶). با این حال، دربارهٔ بشریت در کل، این برداشتن محافظت الهی همچنان نسبی باقی می‌ماند، زیرا همان‌گونه که خدا ابلیس را از کشتن ایوب منع کرد، بدیهی است که در مورد کل بشریت نیز چنین است (مقایسه شود با متی ۲۴:۲۲).
۳ – پیش‌تر بررسی کردیم که رنج‌ها می‌توانند نتیجهٔ «زمان و رویدادهای پیش‌بینی‌نشده» باشند که باعث می‌شوند افراد در زمان نامناسب و در مکان نامناسب قرار گیرند (جامعه ۹:۱۱، ۱۲). بدین سان، به طور کلی انسان‌ها از سوی خدا در برابر پیامدهای انتخابی که در آغاز توسط آدم انجام شد، محافظت نمی‌شوند. انسان پیر می‌شود، بیمار می‌گردد و می‌میرد (رومیان ۵:۱۲). او ممکن است قربانی حوادث یا بلایای طبیعی شود. پولس رسول به الهام خدا این موضوع را به خوبی نوشته است: «زیرا آفرینش مطیع بطالت شد، نه به خواست خود، بلکه به سبب کسی که آن را مطیع ساخت، بر پایهٔ امید» (رومیان ۸:۲۰؛ کتاب جامعه توصیف بسیار دقیقی از پوچی زندگی کنونی دارد که ناگزیر به مرگ می‌انجامد: «پوچِ پوچ‌ها! جامعه می‌گوید، پوچِ پوچ‌ها! همه چیز پوچ است!» [جامعه ۱:۲]).
افزون بر این، خدا انسان‌ها را از پیامدهای تصمیم‌های نادرست خودشان محافظت نمی‌کند: «گمراه نشوید: خدا مورد تمسخر قرار نمی‌گیرد. زیرا هر آنچه انسان بکارد، همان را نیز درو خواهد کرد؛ زیرا کسی که برای جسم خود می‌کارد، از جسم فساد را درو خواهد کرد، اما کسی که برای روح می‌کارد، از روح حیات جاودان را درو خواهد کرد» (غلاطیان ۶:۷، ۸). اگر خدا بشریت را برای مدتی نسبتاً طولانی مطیع بطالت ساخته است، این به ما کمک می‌کند درک کنیم که او محافظت خود را از پیامدهای وضعیت گناهکاری ما برداشته است. بی‌تردید، این وضعیت پرمخاطره برای کل بشریت موقتی خواهد بود: «خودِ آفرینش نیز از بردگی فساد آزاد خواهد شد و آزادی پرجلال فرزندان خدا را خواهد یافت» (رومیان ۸:۲۱). در آن زمان است که کل بشریت، پس از حل‌وفصل ادعای ابلیس، دوباره محافظت مهرآمیز خدا را در بهشت زمینی بازخواهد یافت: «هیچ بلایی بر تو وارد نخواهد شد و هیچ آفتی به خیمهٔ تو نزدیک نخواهد گشت. زیرا او دربارهٔ تو به فرشتگان خود فرمان خواهد داد تا تو را در تمام راه‌هایت محافظت کنند. آنان تو را بر دستان خود خواهند گرفت، مبادا پایت به سنگی بخورد» (مزمور ۹۱:۱۰-۱۲).
آیا این بدان معناست که در حال حاضر، ما دیگر در سطح فردی از سوی خدا محافظت نمی‌شویم؟ محافظتی که خدا برای ما تضمین می‌کند، محافظت از آیندهٔ ابدی ما، یعنی امید به حیات جاودان است؛ چه از طریق جان به در بردن از مصیبت بزرگ و چه از طریق رستاخیز، به شرط آنکه تا به پایان پایداری کنیم (متی ۲۴:۱۳؛ یوحنا ۵:۲۸، ۲۹؛ اعمال رسولان ۲۴:۱۵؛ مکاشفه ۷:۹-۱۷). افزون بر این، عیسی مسیح در توصیف نشانهٔ روزهای آخر (متی ۲۴ و ۲۵، مرقس ۱۳ و لوقا ۲۱)، و کتاب مکاشفه (به ویژه در فصل‌های ۶:۱-۸ و ۱۲:۱۲)، نشان می‌دهند که بشریت از سال ۱۹۱۴ به بعد دچار مصیبت‌های بزرگی خواهد شد که این امر به خوبی می‌رساند خدا برای مدتی بشریت را از آن‌ها مصون نخواهد داشت.
با این حال، خدا ما را بدون امکان محافظت فردی از خود، از طریق به کار بستن پندهای مهرآمیز موجود در کتاب مقدس، کلامش، رها نکرده است. به طور کلی، به کار بستن اصول کتاب مقدسی امکان اجتناب از خطرهای غیرضروری را فراهم می‌کند که می‌توانند زندگی ما را به شکلی بی‌معنا کوتاه کنند: «پسرم، شریعت مرا فراموش مکن و دلت فرمان‌های مرا نگاه دارد، زیرا درازی روزها، سال‌های زندگی و آرامش بر تو افزوده خواهد شد» (امثال ۳:۱، ۲). پیش‌تر دیدیم که سرنوشت وجود ندارد. در نتیجه، به کار بستن اصول کتاب مقدسی و پندهای خدا، قابل مقایسه با نگاه کردن محتاطانه به راست و چپ پیش از عبور از خیابان است تا جان خود را حفظ کنیم: «انسان هوشیار که بلا را می‌بیند پنهان می‌شود؛ اما بی‌تجربگان که از آن می‌گذرند تاوانش را می‌پردازند» (امثال ۲۷:۱۲).
افزون بر این، پطرس رسول بر هوشیار بودن در جهت دعا تأکید کرده است: «اما پایان همه چیز نزدیک شده است. پس سالم‌اندیش باشید و در جهت دعاها هوشیار بمانید» (اول پطرس ۴:۷). دعا و تأمل می‌توانند تأثیری محافظت‌کننده بر تعادل روحانی و روانی ما داشته باشند: «نگران هیچ چیز نباشید، بلکه در هر امری، با دعا و استغاثه همراه با شکرگزاری، درخواست‌های خود را به خدا ابراز دارید؛ و آرامش خدا که فراتر از هر فکری است، دل‌ها و قوای ذهنی شما را به وسیلهٔ مسیح عیسی محافظت خواهد کرد» (فیلیپیان ۴:۶، ۷؛ پیدایش ۲۴:۶۳).
برخی گمان می‌کنند که در مقطعی از زندگی خود مشمول محافظت خدا قرار گرفته‌اند. هیچ چیز در کتاب مقدس مانع از در نظر گرفتن این امکان استثنایی از سوی خدا نمی‌شود، بلکه برعکس: «به راستی من نام یهوه را در برابر تو اعلام خواهم کرد؛ آری، بر هر که بخواهم لطف خواهم کرد و بر هر که بخواهم رحم خواهم نمود» (خروج ۳۳:۱۹). این تجربه در حیطهٔ رابطهٔ انحصاری میان خدا و شخصی که از سوی خدا محافظت شده باقی می‌ماند، و داوری دربارهٔ آن بر عهدهٔ ما نیست: «تو کیستی که بر خادم دیگری داوری می‌کنی؟ ایستادن یا افتادن او به ارباب خودش مربوط است. آری، او استوار نگاه داشته خواهد شد، زیرا یهوه قادر است او را استوار بدارد» (رومیان ۱۴:۴).
یکدیگر را محبت کنیم و به یکدیگر کمک کنیم
پیش از پایان قطعی رنج‌ها، ما باید سهم فردی خود را برای محبت کردن به یکدیگر و یاری رساندن به یکدیگر انجام دهیم تا رنج را در اطراف خود تسکین بخشیم: «به شما فرمانی تازه می‌دهم: اینکه یکدیگر را محبت کنید؛ همان‌گونه که من شما را محبت کردم، شما نیز یکدیگر را محبت کنید. از این راه همه خواهند دانست که شاگردان من هستید، اگر در میان خود محبت داشته باشید» (یوحنا ۱۳:۳۴، ۳۵). یعقوب شاگرد، برادر ناتنی عیسی مسیح، به خوبی نوشته است که این نوع محبت باید با اعمال یا اقداماتی در جهت کمک به همنوعی که در تنگنا قرار دارد عینیت یابد: «اگر برادری یا خواهری برهنه باشند و محتاج خوراک روزانه، و یکی از شما به آنان بگوید: “به سلامت بروید، گرم بمانید و به خوبی سیر شوید”، اما آنچه را برای بدنشان لازم است به آنان ندهید، چه سودی دارد؟» (یعقوب ۲:۱۵، ۱۶). عیسی مسیح تشویق کرد که به کسانی کمک کنیم که هرگز نمی‌توانند آن را به ما بازگردانند: «بلکه هنگامی که مهمانی برپا می‌کنی، فقیران، معلولان، لنگان و نابینایان را دعوت کن؛ و سعادتمند خواهی بود، زیرا آنان چیزی ندارند که به تو بازگردانند. زیرا پاداش آن در رستاخیز عادلان به تو بازگردانده خواهد شد» (لوقا ۱۴:۱۳، ۱۴). با انجام این کار، به نوعی به یهوه «قرض» می‌دهیم و او آن را… صد برابر به ما بازخواهد گرداند: «کسی که به شخص نیازمند لطف می‌کند به یهوه قرض می‌دهد، و او پاداش عملش را به وی بازخواهد گرداند» (امثال ۱۹:۱۷).
جالب توجه است که عیسی مسیح به اعمالی از رحمت اشاره می‌کند که به ما اجازه می‌دهد از لطف او برخوردار شویم یا نشویم: «زیرا گرسنه بودم و به من خوراک دادید؛ تشنه بودم و به من آب دادید. غریب بودم و با مهمان‌نوازی مرا پذیرفتید؛ برهنه بودم و مرا پوشاندید. بیمار شدم و از من مراقبت کردید. در زندان بودم و به دیدن من آمدید» (متی ۲۵:۳۱-۴۶). خوراک دادن، آب دادن، پذیرفتن غریبان، پوشاندن، عیادت بیماران، و ملاقات زندانیانی که به خاطر ایمانشان در بند هستند. شایان ذکر است که در میان همهٔ این کارها، هیچ عملی وجود ندارد که بتوان آن را «مذهبی» تلقی کرد. چرا؟ عیسی مسیح بارها این توصیه را تکرار کرد: «من رحمت می‌خواهم و نه قربانی» (متی ۹:۱۳؛ ۱۲:۷). معنای کلی واژهٔ «رحمت»، دلسوزی یا ترحم در عمل است (معنای محدودتر آن بخشش است). هنگام دیدن شخصی نیازمند، چه او را بشناسیم و چه نشناسیم، دل ما به درد می‌آید و اگر توانایی انجام آن را داشته باشیم، به او یاری می‌رسانیم (امثال ۳:۲۷، ۲۸).
قربانی نمایانگر اعمال روحانی است که در ارتباط مستقیم با پرستش خدا قرار دارند. اگرچه بدیهی است که رابطهٔ ما با خدا مهم‌ترین چیز است، عیسی مسیح نشان داد که نباید از بهانهٔ «قربانی» برای خودداری از نشان دادن رحمت استفاده کرد. در یک موقعیت، عیسی مسیح برخی از هم‌عصران خود را که از بهانهٔ «قربانی» برای کمک نکردن مادی به والدین سالمند خود استفاده می‌کردند، محکوم کرد (متی ۱۵:۳-۹). در این مورد، جالب است توجه کنیم که عیسی مسیح چه سخنی را از زبان کسانی نقل می‌کند که در پی به دست آوردن تأیید او خواهند بود، اما آن را به دست نخواهند آورد: «بسیاری در آن روز به من خواهند گفت: ‘سرورم، سرورم، آیا به نام تو نبوت نکردیم، و به نام تو دیوها را بیرون نراندیم، و به نام تو کارهای پرقدرت بسیاری انجام ندادیم؟’» (متی ۷:۲۲). اگر متی ۷:۲۱-۲۳ را با ۲۵:۳۱-۴۶ و یوحنا ۱۳:۳۴، ۳۵ مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم که اگرچه «قربانی» روحانی پیوند نزدیکی با رحمت دارد، اما از دیدگاه یهوه خدا و پسرش عیسی مسیح، رحمت به هیچ وجه تابع آن نیست: «اما کسی که امکانات مادی این جهان را دارد و برادر خود را در نیاز می‌بیند و با این حال درِ دلسوزی‌های مهرآمیز خود را به روی او می‌بندد، چگونه محبت خدا در او ساکن می‌ماند؟ ای فرزندان کوچک، بیایید نه تنها در سخن و با زبان، بلکه در عمل و حقیقت محبت کنیم» (اول یوحنا ۳:۱۷، ۱۸؛ متی ۵:۷).
پایان رنج‌ها بسیار نزدیک است
در پاسخ به پرسش حبقوق نبی (۱:۲-۴) دربارهٔ اینکه چرا خدا به رنج و شرارت اجازه داده است، پاسخ چنین است: «آنگاه یهوه به من پاسخ داد و فرمود: “رؤیا را بنویس و آن را به روشنی بر لوح‌ها نقش کن، تا کسی که آن را با صدای بلند می‌خواند بتواند به روانی بخواند. زیرا [این] رؤیا هنوز برای زمان معین است، و تا به پایان شتابان پیش می‌رود و دروغ نخواهد گفت. حتی اگر به تأخیر افتد، در انتظار آن بمان؛ زیرا قطعاً به حقیقت خواهد پیوست. تأخیر نخواهد کرد”» (حبقوق ۲:۲، ۳). در اینجا چند متن کتاب مقدسی از این «رؤیا» دربارهٔ امید آیندهٔ بسیار نزدیک که تأخیر نخواهد کرد، آورده شده است:
«و آسمانی جدید و زمینی جدید دیدم؛ زیرا آسمان نخستین و زمین نخستین درگذشته بودند و دریا دیگر نبود. و شهر مقدس، اورشلیم جدید را دیدم که از آسمان از نزد خدا پایین می‌آمد، آماده همچون عروسی آراسته برای شوهرش. آنگاه صدای بلندی از تخت شنیدم که می‌گفت: “اینک خیمهٔ خدا با انسان‌هاست، و او با ایشان ساکن خواهد شد و آنان قوم‌های او خواهند بود. و خود خدا با ایشان خواهد بود. و هر اشکی را از چشمان ایشان پاک خواهد کرد، و مرگ دیگر نخواهد بود؛ و ماتم و فریاد و درد دیگر نخواهد بود. چیزهای نخستین درگذشتند”» (مکاشفه ۲۱:۱-۴).
«آری، گرگ مدتی با بره سکونت خواهد کرد، و پلنگ با بزغاله خواهد خوابید، و گوساله و شیر جوانِ یال‌دار و حیوان پرواری، همگی با هم خواهند بود؛ و پسربچه‌ای کوچک آنان را هدایت خواهد کرد. گاو و خرس با هم خواهند چرید و بچه‌هایشان در کنار هم خواهند خوابید. و حتی شیر همچون گاو نر کاه خواهد خورد. آری، طفل شیرخوار بر سوراخ مار کبرا بازی خواهد کرد؛ و کودک از شیر گرفته‌شده دست خود را بر لانهٔ مار سمی خواهد گذاشت. در تمام کوه مقدس من هیچ آسیبی نخواهند رساند و هیچ ویرانی به بار نخواهند آورد، زیرا به راستی زمین از شناخت یهوه پر خواهد شد، همان‌گونه که آب‌ها دریا را می‌پوشانند» (اشعیا ۱۱:۶-۹).
«در آن زمان چشمان نابینایان باز خواهد شد و گوش‌های ناشنوایان گشوده خواهد گردید. در آن زمان لنگ همچون آهو خواهد جست و زبان لال فریادهای شادی سر خواهد داد. زیرا آب‌ها در بیابان خواهد جوشید و نهرها در دشت خشک جاری خواهد شد. زمین سوزان همچون برکه‌ای پوشیده از نیزار خواهد شد و زمین خشک همچون چشمه‌های آب. در مسکن شغال‌ها، که استراحتگاه آن‌هاست، علف سبز همراه با نی و پاپیروس خواهد رویید» (اشعیا ۳۵:۵-۷).
«دیگر در آنجا نوزادی که تنها چند روز زندگی کند نخواهد بود، و نه سالخورده‌ای که روزهای خود را به کمال نرساند؛ زیرا کسی که در سن صد سالگی بمیرد، هنوز نوجوان شمرده خواهد شد؛ و اما گناهکار، حتی اگر صد ساله باشد، لعنت بر او خوانده خواهد شد. آری، خانه‌ها خواهند ساخت و در آن‌ها ساکن خواهند شد؛ آری، تاکستان‌ها خواهند کاشت و میوهٔ آن‌ها را خواهند خورد. نخواهند ساخت تا دیگری ساکن شود، و نخواهند کاشت تا دیگری بخورد. زیرا روزهای قوم من همچون روزهای درخت خواهد بود؛ و برگزیدگان من از حاصل دسترنج خود به طور کامل بهره خواهند برد. بیهوده زحمت نخواهند کشید و فرزندانی برای مصیبت به دنیا نخواهند آورد؛ زیرا آنان نسلی متشکل از برکت‌یافتگان یهوه هستند و ذریتشان نیز با ایشان است. و به راستی چنین خواهد شد: پیش از آنکه فریاد برآورند، من پاسخ خواهم داد؛ و هنگامی که هنوز سخن می‌گویند، من خواهم شنید» (اشعیا ۶۵:۲۰-۲۴).
«باشد که گوشت او از دوران جوانی‌اش تازه‌تر شود و به روزهای نیروی جوانی خود بازگردد» (ایوب ۳۳:۲۵).
«آری، یهوه لشکرها برای همهٔ قوم‌ها در این کوه ضیافتی از خوراک‌های پر از روغن ترتیب خواهد داد؛ ضیافتی از شراب‌های کهنهٔ ته‌نشین‌شده، از خوراک‌های پر از روغن و مغز استخوان، و از شراب‌های کهنهٔ صاف‌شده. آری، او در این کوه پوششِ اندوهی را که بر روی همهٔ قوم‌ها گسترده شده و آنان را در بر گرفته، و پرده‌ای را که بر همهٔ ملت‌ها بافته شده است، خواهد بلعید. آری، او مرگ را برای همیشه خواهد بلعید؛ آری، خداوندگار متعال یهوه اشک‌ها را از روی همهٔ چهره‌ها پاک خواهد کرد. و رسوایی قوم خود را از سراسر زمین برخواهد داشت، زیرا خود یهوه چنین فرموده است. و به راستی در آن روز خواهند گفت: “بنگريد! این خدای ماست. ما به او امید بستیم و او ما را نجات خواهد داد. این یهوه است. ما به او امید بستیم. بیایید شادمان باشیم و در نجات او به وجد آییم”» (اشعیا ۲۵:۶-۸).
«مردگان تو زنده خواهند شد. اجساد من برخواهند خاست. بیدار شوید و فریاد شادی سر دهید، ای کسانی که در خاک ساکن هستید! زیرا شبنم تو همچون شبنم گل‌های پنیرک است، و زمین حتی کسانی را که در مرگ بی‌توان شده‌اند فرو خواهد افکند، یعنی به دنیا خواهد آورد» (اشعیا ۲۶:۱۹).
«و بسیاری از کسانی که در خاک زمین خفته‌اند بیدار خواهند شد؛ اینان برای حیات جاودان و آنان برای رسوایی و بیزاری ابدی» (دانیال ۱۲:۲).
«از این امر شگفت‌زده نشوید، زیرا ساعتی می‌آید که همهٔ کسانی که در قبرهای یادبود هستند صدای او را خواهند شنید و بیرون خواهند آمد؛ کسانی که کارهای نیک انجام داده‌اند، برای رستاخیز حیات، و کسانی که کارهای زشت به جا آورده‌اند، برای رستاخیز داوری» (یوحنا ۵:۲۸، ۲۹).
«و من به خدا این امید را دارم، امیدی که این مردان نیز در دل می‌پرورانند، که رستاخیزی هم برای عادلان و هم برای غیرعادلان رخ خواهد داد» (اعمال رسولان ۲۴:۱۵).
***
Other Middle Eastern languages:
Arabic: ستة مواضيع لدراسة الكتاب المقدس
Hebrew: שישה נושאי לימוד תנ »ך
yiddish: זעקס ביבל שטודיע טעמעס
Urdu : چھ بائبل مطالعہ کے موضوعات
Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website
Reading the Bible daily, this table of contents contains informative Bible articles (Please click on the link above to view it)…
Table of languages of more than seventy languages, with six important biblical articles, written in each of these languages…
Site en Français: http://yomelijah.fr/
Sitio en español: http://yomeliah.fr/
Site em português: http://yomelias.fr/
You can contact to comment, ask for details (no marketing)…
***