عیسی مسیح و نخستین معجزهٔ نوشته‌شده در انجیل یوحنا، تبدیل آب به شراب: «و در روز سوم، در قانای جلیل جشن عروسی برپا بود و مادر عیسی در آنجا بود. عیسی و شاگردانش نیز به جشن عروسی دعوت شده بودند. هنگامی که شراب تمام شد، مادر عیسی به او گفت: “شراب ندارند.” اما عیسی به او گفت: “ای زن، مرا با تو چه کار است؟ ساعت من هنوز نرسیده است.” مادرش به خدمتکاران گفت: “هر آنچه به شما بگوید، انجام دهید.” و در آنجا شش خمرهٔ سنگی، مطابق آیین طهارت یهودیان، گذاشته شده بود که هر یک دو یا سه پیمانه گنجایش داشت. عیسی به ایشان گفت: “این خمره‌ها را از آب پر کنید.” و آنان خمره‌ها را تا لبه پر کردند. و به ایشان گفت: “اکنون قدری از آن بردارید و نزد رئیس مجلس ببرید.” پس برای [او] بردند. و هنگامی که رئیس مجلس آبی را که به شراب تبدیل شده بود چشید — و نمی‌دانست که [این شراب] از کجا آمده است، در حالی که خدمتکارانی که آب را کشیده بودند می‌دانستند — رئیس مجلس داماد را صدا زد و به او گفت: “هر کس دیگر ابتدا شراب خوب را می‌آورد، و هنگامی که مردم مست شدند، شراب نامرغوب‌تر را. اما تو شراب خوب را تا به اکنون نگاه داشته‌ای.” عیسی این را در قانای جلیل انجام داد که آغاز نشانه‌های او بود، و جلال خود را آشکار ساخت؛ و شاگردانش به او ایمان آوردند» (یوحنا ۲:۱-۱۱).
عیسی مسیح پسر یکی از درباریان پادشاه را شفا می‌دهد: «آنگاه دوباره به قانای جلیل آمد، جایی که آب را به شراب تبدیل کرده بود. و در کَفَرناحوم یکی از درباریان پادشاه بود که پسرش بیمار بود. هنگامی که این [مرد] شنید عیسی از یهودیه به جلیل آمده است، نزد او رفت و از او درخواست کرد که پایین بیاید و پسرش را شفا دهد، زیرا در آستانهٔ مرگ بود. با این حال، عیسی به او گفت: “اگر نشانه‌ها و شگفتی‌ها نبینید، هرگز ایمان نخواهید آورد.” درباری پادشاه به او گفت: “سرورم، پیش از آنکه فرزند کوچکم بمیرد پایین بیا.” عیسی به او گفت: “برو؛ پسرت زنده است.” آن مرد به سخنی که عیسی به او گفته بود ایمان آورد و رفت. و هنگامی که او هنوز در راه بازگشت بود، غلامانش به استقبالش آمدند تا به [او] بگویند که پسرش زنده است. پس از آنان پرسید که در چه ساعتی حال [پسرش] بهتر شده است. آنان به او گفتند: “دیروز در ساعت هفتم تب او را ترک کرد.” پس پدر دانست که دقیقاً در همان ساعتی بوده است که عیسی به او گفت: “پسرت زنده است.” و او و تمام اهل خانه‌اش ایمان آوردند. این دوباره دومین نشانه‌ای بود که عیسی هنگام آمدن از یهودیه به جلیل انجام داد» (یوحنا ۴:۴۶-۵۴).
عیسی مسیح مردی دیوزده را در کَفَرناحوم شفا می‌دهد: «و به کَفَرناحوم، شهری در جلیل، فرود آمد و در روز سَبَّت آنان را تعلیم می‌داد؛ و مردم از شیوهٔ تعلیم او شگفت‌زده شدند، زیرا کلامش با اقتدار بود. و در کنیسه مردی بود که روح یک دیو ناپاک را داشت، و با صدای بلند فریاد زد: “آه! ای عیسی ناصری، ما را با تو چه کار است؟ آیا آمده‌ای تا ما را نابود کنی؟ من به خوبی می‌دانم که تو کیستی: قدوس خدا.” اما عیسی او را توبیخ کرد و گفت: “خاموش شو و از او بیرون بیا.” پس دیو آن مرد را در میان آنان بر زمین انداخت و بی‌آنکه آسیبی به او برساند، از او بیرون آمد. آنگاه حیرت همگان را فرا گرفت و با یکدیگر گفتگو می‌کردند و می‌گفتند: “این چه نوع کلامی است؟ زیرا او با اقتدار و قدرت به ارواح ناپاک فرمان می‌دهد و بیرون می‌آیند!” و آوازهٔ او پیوسته در تمام نقاط سرزمین اطراف پخش می‌شد» (لوقا ۴:۳۱-۳۷).
عیسی مسیح دیوها را در سرزمین جَدَریان (امروزه اردن، بخش شرقی رود اردن، نزدیک دریاچهٔ طبریه) بیرون می‌راند: «هنگامی که به ساحل دیگر، در سرزمین جَدَریان رسید، دو مرد دیوزده به استقبالش آمدند که از میان قبرهای یادبود بیرون می‌آمدند؛ [آنان] به شدت خشن بودند، به طوری که هیچ‌کس جرئت عبور از آن راه را نداشت. و اینک فریاد زدند و گفتند: “ای پسر خدا، ما را با تو چه کار است؟ آیا پیش از زمان معین به اینجا آمده‌ای تا ما را عذاب دهی؟” و در فاصله‌ای دورتر از آنان، گلهٔ بزرگی از خوک‌ها در حال چرا بود. پس دیوها شروع به التماس از او کردند و گفتند: “اگر ما را بیرون می‌کنی، ما را به درون گلهٔ خوک‌ها بفرست.” آنگاه به ایشان گفت: “بروید!” آنان بیرون آمدند و به درون خوک‌ها رفتند؛ و اینک تمام گله از بالای پرتگاه به درون دریا هجوم برد و در آب‌ها هلاک شد. اما چوپانان گریختند و وارد شهر شدند و همه چیز، از جمله ماجرای مردان دیوزده را بازگو کردند. و اینک تمام اهل شهر به استقبال عیسی بیرون آمدند؛ و پس از دیدن او، با اصرار از وی درخواست کردند که سرزمینشان را ترک کند» (متی ۸:۲۸-۳۴).
عیسی مسیح مادرزن پطرس رسول را شفا می‌دهد: «و عیسی چون به خانهٔ پطرس آمد، مادرزن او را دید که در بستر افتاده و تب دارد. پس دست او را لمس کرد و تب او را ترک نمود؛ و او برخاست و شروع به خدمت کردن به وی کرد» (متی ۸:۱۴، ۱۵).
عیسی مسیح مردی را که دست راستش فلج بود شفا می‌دهد: «در یک روز سَبَّت دیگر، وارد کنیسه شد و شروع به تعلیم دادن کرد. و در آنجا مردی بود که دست راستش خشک شده بود. و کاتبان و فریسیان او را به دقت زیر نظر داشتند تا ببینند آیا در روز سَبَّت شفا می‌دهد یا نه، تا بهانه‌ای برای متهم کردن او بیابند. با این حال، او از افکار آنان آگاه بود؛ اما به مردی که دستش خشک شده بود گفت: “برخیز و در آنجا، در وسط بایست.” او برخاست و در آنجا ایستاد. آنگاه عیسی به ایشان گفت: “از شما می‌پرسم: آیا در روز سَبَّت انجام دادن کار نیک جایز است یا کار بد، نجات دادن یک جان یا نابود کردن آن؟” و پس از آنکه به همهٔ آنان در اطراف نگریست، به آن مرد گفت: “دستت را دراز کن.” او چنین کرد و دستش به حالت عادی بازگشت. اما آنان از خشم دیوانه‌وار پر شدند و با یکدیگر دربارهٔ اینکه با عیسی چه کنند به گفتگو پرداختند» (لوقا ۶:۶-۱۱).
عیسی مسیح مردی را که از استسقاء (اِدِم، تجمع بیش از حد مایعات در بدن) رنج می‌برد شفا می‌دهد: «و یک بار، هنگامی که در روز سَبَّت برای صرف غذا وارد خانهٔ یکی از سران فریسیان شده بود، آنان او را به دقت زیر نظر داشتند. و اینک در برابر او مردی بود که به بیماری استسقاء مبتلا بود. آنگاه عیسی رو به عالمان شریعت و فریسیان سخن گفت و فرمود: “آیا شفا دادن در روز سَبَّت جایز است یا خیر؟” اما آنان سکوت کردند. در این هنگام او [آن مرد] را گرفت، شفایش داد و [او را] روانه کرد. و به ایشان گفت: “کدام یک از شماست که اگر پسرش یا گاوش در چاهی بیفتد، در روز سَبَّت فوراً او را بیرون نکشد؟” و آنان نتوانستند به این سخن پاسخی دهند» (لوقا ۱۴:۱-۶).
عیسی مسیح مردی نابینا را شفا می‌دهد: «و هنگامی که به اریحا نزدیک می‌شد، مردی نابینا در کنار جاده نشسته بود و گدایی می‌کرد. چون صدای جمعیتی را که عبور می‌کرد شنید، پرسید که این چیست. به او خبر دادند: “عیسی ناصری در حال گذر است!” آنگاه فریاد زد و گفت: “ای عیسی، پسر داوود، بر من رحم کن!” کسانی که پیشاپیش می‌رفتند با لحنی تند به او می‌گفتند که ساکت شود، اما او بلندتر فریاد می‌زد: “ای پسر داوود، بر من رحم کن!” آنگاه عیسی ایستاد و فرمان داد که آن مرد را نزد او بیاورند. پس از آنکه نزدیک شد، عیسی از او پرسید: “می‌خواهی برایت چه کنم؟” او گفت: “سرورم، اینکه بینایی‌ام را بازیابم.” آنگاه عیسی به او گفت: “بینایی‌ات را بازیاب؛ ایمانت تو را شفا داده است.” و در همان دم بینایی خود را بازیافت و در حالی که خدا را جلال می‌داد، در پی او به راه افتاد. تمام مردم نیز چون [این را] دیدند، خدا را ستایش کردند» (لوقا ۱۸:۳۵-۴۲).
عیسی مسیح دو نابینا را شفا می‌دهد: «هنگامی که عیسی از آنجا می‌گذشت، دو نابینا در پی او افتادند و فریاد زده، می‌گفتند: “ای پسر داوود، بر ما رحم کن!” پس از آنکه وارد خانه شد، نابینایان نزد او آمدند و عیسی از آنان پرسید: “آیا ایمان دارید که من می‌توانم این کار را انجام دهم؟” آنان به او پاسخ دادند: “بله، سرورم.” آنگاه چشمانشان را لمس کرد و گفت: “بر حسب ایمانتان برای شما انجام شود.” و چشمانشان بینا شد. افزون بر این، عیسی به آنان فرمانی اکید داد و گفت: “مراقب باشید که هیچ‌کس از این موضوع آگاه نشود.” اما آنان پس از آنکه بیرون رفتند، در تمام آن منطقه دربارهٔ او سخن گفتند» (متی ۹:۲۷-۳۱).
عیسی مسیح یک جذامی را شفا می‌دهد: «همچنین جذامی‌ای نزد او آمد و در حالی که زانو زده بود، به او التماس کرد و گفت: “اگر بخواهی، می‌توانی مرا پاک سازی.” آنگاه دلش به رحم آمد و دست خود را دراز کرد و او را لمس نمود و به وی گفت: “می‌خواهم. پاک شو.” و در همان دم جذام از او ناپدید شد و پاک گردید» (مرقس ۱:۴۰-۴۲).
شفای ده جذامی: «و هنگامی که به سوی اورشلیم می‌رفت، از میان سامره و جلیل عبور می‌کرد. و هنگامی که وارد روستایی می‌شد، ده مرد جذامی به استقبالش آمدند، اما در دوردست ایستادند. و صدای خود را بلند کردند و گفتند: “ای عیسی، ای استاد، بر ما رحم کن!” و چون آنان را دید، به ایشان گفت: “بروید و خود را به کاهنان نشان دهید.” و هنگامی که می‌رفتند، پاک شدند. یکی از آنان، چون دید شفا یافته است، بازگشت و با صدای بلند خدا را جلال می‌داد. و به روی در برابر پاهای [عیسی] افتاد و از او سپاسگزاری کرد؛ و او یک سامری بود. عیسی در پاسخ گفت: “آیا هر ده نفر پاک نشدند؟ پس نُه نفر دیگر کجا هستند؟ آیا هیچ‌کس یافت نشد که بازگردد و خدا را جلال دهد، جز این [مرد] از ملتی دیگر؟” و به او گفت: “برخیز و برو؛ ایمانت تو را شفا داده است”» (لوقا ۱۷:۱۱-۱۹).
عیسی مسیح یک کر و لال را شفا می‌دهد: «و چون از سرزمین صور بازگشت، از راه صیدون به سوی دریای جلیل رفت [و] از میان سرزمین دِکاپلیس عبور کرد. در اینجا مردی را نزد او آوردند که کر بود و لکنت زبان داشت، و از او التماس کردند که دست خود را بر او بگذارد. و او را از میان جمعیت به کنار برد و انگشتان خود را در گوش‌های آن مرد گذاشت و پس از آب دهان انداختن، زبان او را لمس کرد. و چشمان خود را به سوی آسمان بلند کرد، آهی عمیق کشید و به او گفت: “اِفَّتح”، یعنی: “باز شو.” و گوش‌هایش باز شد و گره زبانش گشوده گشت و به طور عادی سخن گفت. در این هنگام به آنان فرمان داد که به هیچ‌کس چیزی نگویند؛ اما هر چه بیشتر به آنان فرمان می‌داد، بیشتر این موضوع را اعلام می‌کردند. آری، آنان به شکلی فوق‌العاده شگفت‌زده شده بودند و می‌گفتند: “او همه چیز را نیکو انجام داده است. حتی کران را شنوا و لالان را گویا می‌سازد”» (مرقس ۷:۳۱-۳۷).
عیسی مسیح یک مفلوج را شفا می‌دهد: «پس از این امور، عید یهودیان بود و عیسی به اورشلیم رفت. و در اورشلیم، نزدیک دروازهٔ گوسفندان، حوضی هست که به زبان عبری بیت‌حِسدا نامیده می‌شود و دارای پنج رواق است. در این رواق‌ها انبوهی از بیماران، نابینایان، لنگان و کسانی که اعضای خشک‌شده داشتند دراز کشیده بودند. و در آنجا مردی بود که سی و هشت سال در بیماری خود به سر می‌برد. عیسی چون این مرد را درازکشیده دید و دانست که از مدت‌ها پیش بیمار بوده است، به او گفت: “آیا می‌خواهی سلامت خود را بازیابی؟” بیمار به او پاسخ داد: “سرورم، کسی را ندارم که هنگام به هم خوردن آب مرا در حوض بیندازد؛ و هنگامی که من می‌آیم، دیگری پیش از من پایین می‌رود.” عیسی به او گفت: “برخیز، بستر خود را بردار و راه برو.” و در همان دم آن مرد سلامت خود را بازیافت و بستر خود را برداشت و شروع به راه رفتن کرد» (یوحنا ۵:۱-۹).
عیسی مسیح یک مبتلا به صرع را شفا می‌دهد: «و هنگامی که نزد جمعیت آمدند، مردی به سوی او پیش آمد، در برابرش زانو زد و گفت: “سرورم، بر پسرم رحم کن، زیرا مبتلا به صرع است و حالش بد است؛ در واقع بارها در آتش و بارها در آب می‌افتد؛ و او را نزد شاگردانت آوردم، اما نتوانستند شفایش دهند.” عیسی در پاسخ گفت: “ای نسل بی‌ایمان و منحرف، تا به کی باید با شما بمانم؟ تا به کی باید شما را تحمل کنم؟ او را به اینجا نزد من بیاورید.” آنگاه عیسی دیو را توبیخ کرد و دیو از او بیرون آمد؛ و آن پسر از همان ساعت شفا یافت. پس از آن شاگردان در خلوت نزد عیسی آمدند و گفتند: “چرا ما نتوانستیم آن را بیرون برانیم؟” او به ایشان گفت: “به سبب کم‌ایمانی شما. زیرا آمین به شما می‌گویم: اگر ایمانی به اندازهٔ دانهٔ خردل داشته باشید، به این کوه خواهید گفت: ‘از اینجا به آنجا منتقل شو’، و منتقل خواهد شد؛ و هیچ چیز برای شما ناممکن نخواهد بود”» (متی ۱۷:۱۴-۲۰).
معجزه‌ای بدون آگاهی: «هنگامی که به آنجا می‌رفت، جمعیت از هر سو او را در فشار گذاشته بودند. و زنی که دوازده سال دچار خون‌ریزی بود و هیچ‌کس نتوانسته بود او را شفا دهد، از پشت سر نزدیک شد و حاشیهٔ ردای او را لمس کرد؛ و در همان دم خون‌ریزی او متوقف شد. و عیسی گفت: “چه کسی مرا لمس کرد؟” در حالی که همگان انکار می‌کردند، پطرس گفت: “ای استاد، جمعیت تو را احاطه کرده و به شدت فشار می‌دهند.” اما عیسی گفت: “کسی مرا لمس کرد، زیرا متوجه شدم که نیرویی از من بیرون رفت.” زن چون دید که پنهان نمانده است، لرزان آمد و در برابر او به خاک افتاد و در حضور همهٔ مردم اعلام کرد که به چه دلیل او را لمس کرده و چگونه در همان دم شفا یافته است. اما عیسی به او گفت: “دخترم، ایمانت تو را شفا داده است. به سلامت برو”» (لوقا ۸:۴۲-۴۸).
عیسی مسیح از راه دور شفا می‌دهد: «هنگامی که تمام سخنان خود را در حضور مردم به پایان رساند، وارد کَفَرناحوم شد. و غلام یکی از افسران که برای او بسیار عزیز بود، بیمار بود و در آستانهٔ مرگ قرار داشت. چون نام عیسی را شنید، چند تن از مشایخ یهود را نزد او فرستاد تا از وی درخواست کنند بیاید و غلامش را نجات دهد. پس کسانی که نزد عیسی رسیدند با اصرار شروع به التماس از او کردند و گفتند: “او شایسته است که این لطف را در حقش بکنی، زیرا قوم ما را دوست دارد و خود او کنیسه را برای ما ساخته است.” پس عیسی با آنان به راه افتاد. اما هنگامی که فاصلهٔ چندانی با خانه نداشت، آن افسر دوستانی را فرستاده بود تا به او بگویند: “سرورم، به خود زحمت مده، زیرا من شایسته نیستم که تو به زیر سقف من وارد شوی. به همین دلیل خود را شایسته ندانستم که نزد تو بیایم. بلکه فرمان بده تا خادم من شفا یابد. زیرا من نیز انسانی هستم که زیر دست قدرتی قرار دارم و سربازانی زیر فرمان من هستند، و به یکی می‌گویم: ‘برو!’ و می‌رود، و به دیگری: ‘بیا!’ و می‌آید، و به غلامم: ‘این کار را بکن!’ و انجام می‌دهد.” و هنگامی که عیسی این سخنان را شنید، از او شگفت‌زده شد و به سوی جمعیتی که در پی‌اش بودند برگشت و گفت: “به شما می‌گویم: حتی در اسرائیل نیز چنین ایمان بزرگی نیافته‌ام.” و فرستادگان چون به خانه بازگشتند، غلام را در سلامت کامل یافتند» (لوقا ۷:۱-۱۰).
عیسی مسیح زنی را که ۱۸ سال خمیده بود شفا می‌دهد: «و او در روز سَبَّت در یکی از کنیسه‌ها تعلیم می‌داد. و اینک زنی در آنجا بود که هجده سال روح ناتوانی داشت و به شدت خمیده بود و به هیچ وجه نمی‌توانست راست بایستد. عیسی چون او را دید، صدایش زد و گفت: “ای زن، تو از ناتوانی خود رها شدی.” و دستان خود را بر او نهاد؛ و در همان دم راست ایستاد و شروع به جلال دادن خدا کرد. آنگاه رئیس کنیسه که از شفا دادن عیسی در روز سَبَّت خشمگین شده بود، رو به جمعیت گفت: “شش روز وجود دارد که در آن‌ها باید کار کرد؛ پس در [آن روزها] بیایید و شفا یابید، نه در روز سَبَّت.” اما سرور به او پاسخ داد و گفت: “ای ریاکاران! آیا هر یک از شما در روز سَبَّت گاو نر یا الاغ خود را از آخور باز نمی‌کند و برای آب دادن نمی‌برد؟ و این زن که دختر ابراهیم است و شیطان او را — بنگرید! — هجده سال در بند نگه داشته بود، آیا نباید در روز سَبَّت از این بند رها می‌شد؟” و هنگامی که او این سخنان را می‌گفت، همهٔ مخالفانش شرمسار شدند؛ اما تمام جمعیت از همهٔ کارهای پرجلالی که به دست او انجام می‌شد شادمان بودند» (لوقا ۱۳:۱۰-۱۷).
عیسی مسیح دختر یک زن فنیقی را شفا می‌دهد: «عیسی از آنجا رفت و به ناحیهٔ صور و صیدون کناره‌گیری کرد. و اینک زنی فنیقی از آن سرزمین بیرون آمد و فریاد زد و گفت: “ای سرور، ای پسر داوود، بر من رحم کن! دخترم به شدت دیوزده است.” اما او یک کلمه هم به وی پاسخ نداد. پس شاگردانش پیش آمدند و از او درخواست کردند: “او را روانه کن؛ زیرا پیوسته پشت سر ما فریاد می‌زند.” او در پاسخ گفت: “من جز نزد گوسفندان گمشدهٔ خاندان اسرائیل فرستاده نشده‌ام.” هنگامی که زن رسید، در برابر او به خاک افتاد و گفت: “سرورم، مرا یاری ده!” او در پاسخ گفت: “نیکو نیست که نان فرزندان را بگیرند و پیش سگ‌های کوچک بیندازند.” زن گفت: “بله، سرورم؛ و با این حال سگ‌های کوچک نیز از خرده‌نان‌هایی که از سفرهٔ اربابانشان می‌افتد می‌خورند.” آنگاه عیسی در پاسخ به او گفت: “ای زن، ایمان تو بزرگ است؛ آن‌گونه که آرزو داری برایت انجام شود.” و دخترش از همان ساعت شفا یافت» (متی ۱۵:۲۱-۲۸).
عیسی مسیح طوفان را آرام می‌کند: «و هنگامی که سوار قایق شد، شاگردانش در پی او رفتند. و اینک تلاطمی بزرگ در دریا پدید آمد، به طوری که قایق داشت زیر امواج پنهان می‌شد؛ اما او در خواب بود. پس آمدند و او را بیدار کردند و گفتند: “سرورم، ما را نجات ده، در حال هلاک شدن هستیم!” اما او به ایشان گفت: “ای کم‌ایمانان، چرا هراسان هستید؟” آنگاه برخاست و بادها و دریا را توبیخ کرد، و آرامشی بزرگ برقرار شد. و آن مردان حیرت‌زده شدند و گفتند: “این چه نوع انسانی است که حتی بادها و دریا از او اطاعت می‌کنند؟”» (متی ۸:۲۳-۲۷). این معجزه نشان می‌دهد که در بهشت زمینی دیگر طوفان‌ها یا سیلاب‌هایی که فاجعه به بار آورند وجود نخواهد داشت.
عیسی مسیح بر روی دریا راه می‌رود: «سرانجام، پس از مرخص کردن جمعیت، به تنهایی به کوه رفت تا دعا کند. با آنکه دیر وقت شده بود، او به تنهایی در آنجا بود. قایق دیگر چند صد متر از خشکی دور شده بود و به دلیل باد مخالف، دستخوش امواج بود. اما در پاس چهارم شب، او در حالی که بر روی دریا راه می‌رفت به سوی آنان آمد. شاگردان چون دیدند او بر روی دریا راه می‌رود، مضطرب شدند و گفتند: “این یک شبح است!” و از ترس فریاد زدند. اما عیسی بلافاصله با آنان سخن گفت و فرمود: “دلگرم باشید، من هستم؛ نترسید.” پطرس در پاسخ به او گفت: “سرورم، اگر تو هستی، فرمان بده که بر روی آب‌ها نزد تو بیایم.” او گفت: “بیا!” پس پطرس از قایق پیاده شد و بر روی آب‌ها راه رفت و به سوی عیسی رفت. اما با نگریستن به بادِ طوفانی ترسید و هنگامی که شروع به فرو رفتن کرد، فریاد زد: “سرورم، مرا نجات ده!” عیسی فوراً دست دراز کرد، او را گرفت و به وی گفت: “ای کم‌ایمان، چرا تردید به دلت راه دادی؟” و هنگامی که سوار قایق شدند، باد فرو نشست. آنگاه کسانی که در قایق بودند در برابرش تعظیم کردند و گفتند: “تو به راستی پسر خدا هستی.” و از دریا عبور کردند و در جِنیسارِت به خشکی رسیدند» (متی ۱۴:۲۳-۳۳).
صید معجزه‌آسا: «یک بار، هنگامی که جمعیت او را در فشار گذاشته بودند و به کلام خدا گوش می‌دادند، او در کنار دریاچهٔ جِنیسارِت ایستاده بود. و دو قایق را دید که در کنار دریاچه توقف کرده بودند، اما ماهیگیران از آن‌ها پیاده شده و تورهای خود را می‌شستند. سوار یکی از قایق‌ها که متعلق به شمعون بود شد و از او خواست که اندکی از خشکی دور شود. سپس نشست و از درون قایق شروع به تعلیم دادن جمعیت کرد. هنگامی که سخنش به پایان رسید، به شمعون گفت: “به جایی که [آب] عمیق است پیش برو و تورهایتان را برای صید بیندازید.” اما شمعون در پاسخ گفت: “ای استاد، تمام شب را زحمت کشیدیم و چیزی نگرفتیم، اما به فرمان تو تورها را خواهم انداخت.” و هنگامی که چنین کردند، انبوه بزرگی از ماهی‌ها را به دام انداختند، به طوری که تورهایشان داشت پاره می‌شد. پس به همکاران خود در قایق دیگر اشاره کردند تا بیایند و به آنان کمک کنند؛ و آمدند و هر دو قایق را چنان پر کردند که در حال غرق شدن بودند. شمعون پطرس چون این را دید، به زانوان عیسی افتاد و گفت: “ای سرور، از من دور شو، زیرا من مردی گناهکار هستم.” زیرا به سبب [این] صید ماهیانی که کرده بودند، حیرت او و همهٔ کسانی را که با او بودند فرا گرفته بود، و همچنین یعقوب و یوحنا، پسران زِبِدی را که همکاران شمعون بودند. اما عیسی به شمعون گفت: “دیگر نترس. از این پس انسان‌ها را زنده صید خواهی کرد.” آنگاه قایق‌ها را به خشکی بازگرداندند و همه چیز را رها کرده، در پی او رفتند» (لوقا ۵:۱-۱۱).
عیسی مسیح نان‌ها را برکت می‌دهد و افزایش می‌دهد: «پس از این امور، عیسی به آن سوی دریای جلیل یا طبریه رفت. و جمعیت بزرگی در پی او می‌رفتند، زیرا نشانه‌هایی را که بر بیماران انجام می‌داد می‌دیدند. آنگاه عیسی به کوهی بالا رفت و در آنجا با شاگردانش نشست. و فِصَح، عید یهودیان، نزدیک بود. پس عیسی چون چشمان خود را بلند کرد و دید که جمعیت بزرگی به سوی او می‌آید، به فیلیپُس گفت: “از کجا نان بخریم تا اینان بخورند؟” اما این را برای آزمودن او می‌گفت، زیرا خود می‌دانست چه خواهد کرد. فیلیپُس به او پاسخ داد: “دویست دینار نان هم برایشان کافی نیست تا هر یک اندکی دریافت کند.” یکی از شاگردانش، اندریاس برادر شمعون پطرس، به او گفت: “در اینجا پسربچه‌ای هست که پنج نان جو و دو ماهی کوچک دارد. اما این برای این همه جمعیت چیست؟” عیسی گفت: “مردم را مانند زمان صرف غذا بنشانید.” و در آن مکان علف بسیاری وجود داشت. پس مردان، که تعدادشان حدود پنج هزار نفر بود، نشستند. آنگاه عیسی نان‌ها را برداشت و پس از شکرگزاری، آن‌ها را میان کسانی که نشسته بودند تقسیم کرد؛ و به همین ترتیب از ماهی‌های کوچک، هر چقدر که می‌خواستند. اما هنگامی که سیر شدند، به شاگردانش گفت: “تکه‌های باقیمانده را جمع کنید تا چیزی هدر نرود.” پس آن‌ها را جمع کردند و دوازده سبد را از تکه‌های پنج نان جو که از خورندگان باقی مانده بود پر کردند. از این رو، مردان چون نشانه‌هایی را که او انجام می‌داد دیدند، گفتند: “این به راستی همان پیامبری است که باید به جهان می‌آمد.” پس عیسی چون دانست که می‌خواهند بیایند و او را بگیرند تا پادشاه سازند، دوباره به تنهایی به کوه کناره‌گیری کرد» (یوحنا ۶:۱-۱۵). فراوانی خوراک در سراسر زمین برقرار خواهد شد (مزمور ۷۲:۱۶؛ اشعیا ۳۰:۲۳).
عیسی مسیح پسر یک بیوه‌زن را زنده می‌کند: «اندکی پس از آن، او به سوی شهری به نام نائین روانه شد و شاگردانش و جمعیت بزرگی همراه او می‌رفتند. هنگامی که به نزدیکی دروازهٔ شهر رسید، اینک مرده‌ای را بیرون می‌آوردند که پسر یگانهٔ مادرش بود. افزون بر این، او بیوه بود. جمعیت چشمگیری از اهل شهر نیز همراه او بودند. و سرور چون او را دید، دلش برایش به رحم آمد و به وی گفت: “دیگر گریه مکن.” آنگاه پیش رفت و تابوت را لمس کرد و حاملان ایستادند، و او گفت: “ای جوان، به تو می‌گویم: برخیز!” و آن مرده برخاست و شروع به سخن گفتن کرد، و عیسی او را به مادرش سپرد. پس ترسی همگان را فرا گرفت و شروع به جلال دادن خدا کردند و می‌گفتند: “پیامبری بزرگ در میان ما برانگیخته شده است”، و: “خدا به قوم خود توجه کرده است.” و این خبر دربارهٔ او در سراسر یهودیه و تمام سرزمین اطراف پیچید» (لوقا ۷:۱۱-۱۷).
عیسی مسیح دختر یایروس را زنده می‌کند: «در حالی که او هنوز سخن می‌گفت، نماینده‌ای از سوی رئیس کنیسه رسید و گفت: “دخترت مرده است؛ دیگر استاد را به زحمت مینداز.” عیسی چون این را شنید، به او پاسخ داد: “نترس، تنها ایمان داشته باش و او نجات خواهد یافت.” هنگامی که به خانه رسید، به هیچ‌کس اجازه نداد با او وارد شود، جز پطرس و یوحنا و یعقوب، و همچنین پدر و مادر دخترک. اما همهٔ مردم گریه می‌کردند و از اندوه برای او بر سینه می‌زدند. آنگاه او گفت: “دیگر گریه نکنید، زیرا او نمرده است، بلکه در خواب است.” و آنان با نگاهی تحقیرآمیز شروع به مسخره کردن او کردند، زیرا می‌دانستند که او مرده است. اما عیسی دست دخترک را گرفت و صدا زد و گفت: “ای دخترک، برخیز!” و روح او بازگشت و در همان دم برخاست؛ و عیسی فرمان داد که به او خوراک بدهند. پدر و مادرش از خود بی‌خود شدند؛ اما او به آنان فرمان داد که آنچه را رخ داده بود به هیچ‌کس نگویند» (لوقا ۸:۴۹-۵۶).
عیسی مسیح دوستش ایلعازر را که چهار روز از مرگش می‌گذشت زنده می‌کند: «زیرا عیسی هنوز وارد دهکده نشده بود، بلکه همچنان در مکانی بود که مارتا او را ملاقات کرده بود. پس یهودیانی که در خانه با مریم بودند و او را تسلی می‌دادند، چون دیدند مریم به سرعت برخاست و بیرون رفت، در پی او رفتند؛ آنان گمان می‌کردند که او به سر قبر یادبود می‌رود تا در آنجا گریه کند. و بدین سان مریم، هنگامی که به جایی که عیسی بود رسید و او را دید، به پاهایش افتاد و گفت: “سرورم، اگر تو اینجا بودی، برادرم نمی‌مرد.” پس عیسی چون دید او گریه می‌کند و یهودیانی نیز که با او آمده بودند گریه می‌کنند، در روح نالید و مضطرب شد؛ و گفت: “او را کجا گذاشته‌اید؟” به او گفتند: “سرورم، بیا و ببین.” عیسی اشک ریخت. پس یهودیان گفتند: “ببینید: چقدر او را دوست می‌داشت!” اما برخی از آنان گفتند: “آیا این مرد که چشمان نابینا را باز کرد، نمی‌توانست مانع مرگ این شخص شود؟” پس عیسی در حالی که دوباره در درون خود نالید، به سر قبر یادبود آمد. آن قبر در واقع غاری بود و سنگی بر در آن گذاشته شده بود. عیسی گفت: “سنگ را بردارید.” مارتا، خواهر متوفی، به او گفت: “سرورم، الان دیگر باید بو گرفته باشد، زیرا چهار روز گذشته است.” عیسی به او گفت: “آیا به تو نگفتم که اگر ایمان بیاوری جلال خدا را خواهی دید؟” پس سنگ را برداشتند. آنگاه عیسی چشمان خود را به سوی آسمان بلند کرد و گفت: “ای پدر، تو را شکر می‌گویم که صدای مرا شنیدی. می‌دانستم، بله، که تو همیشه صدای مرا می‌شنوی؛ اما به خاطر جمعیتی که در اطراف ایستاده‌اند سخن گفتم، تا ایمان آورند که تو مرا فرستاده‌ای.” و چون این سخنان را گفت، با صدای بلند فریاد زد: “ایلعازر، بیرون بیا!” آن [مرد] که مرده بود بیرون آمد، در حالی که دست‌ها و پاهایش با نوارهای پارچه‌ای بسته شده بود و چهره‌اش با دستمالی پیچیده شده بود. عیسی به ایشان گفت: “او را باز کنید و بگذارید برود”» (یوحنا ۱۱:۳۰-۴۴).
آخرین صید معجزه‌آسا (اندکی پس از رستاخیز مسیح): «با این حال، هنگامی که دیگر صبح می‌شد، عیسی در ساحل ایستاد، اما شاگردان طبیعتاً تشخیص ندادند که او عیسی است. آنگاه عیسی به ایشان گفت: “ای فرزندان کوچک، چیزی برای خوردن ندارید، مگر نه؟” آنان به او پاسخ دادند: “نه.” او به ایشان گفت: “تور را به سمت راست قایق بیندازید و خواهید یافت.” پس تور را انداختند، اما به سبب انبوه ماهی‌ها دیگر نمی‌توانستند آن را بالا بکشند. پس آن شاگردی که عیسی او را دوست می‌داشت به پطرس گفت: “این سرور است!” آنگاه شمعون پطرس چون شنید که سرور است، ردای خود را به کمر بست، زیرا برهنه بود، و خود را به دریا انداخت. اما شاگردان دیگر با قایق کوچک آمدند — زیرا از خشکی دور نبودند، تنها حدود نود متر فاصله داشتند — در حالی که تور پر از ماهی را به دنبال خود می‌کشیدند» (یوحنا ۲۱:۴-۸).
عیسی مسیح معجزات بسیار دیگری نیز انجام داد. آن‌ها به ما امکان می‌دهند ایمان خود را تقویت کنیم، دلگرم شویم و چشم‌اندازی از برکت‌های فراوانی که در بهشت وجود خواهد داشت به دست آوریم. سخنان نوشته‌شدهٔ یوحنا رسول، شمار شگفت‌انگیز معجزاتی را که عیسی مسیح انجام داد، به عنوان تضمینی برای آنچه در بهشت محقق خواهد شد، به خوبی خلاصه می‌کند: «در واقع، کارهای بسیار دیگری نیز هست که عیسی انجام داد؛ اگر قرار بود همهٔ آن‌ها به تفصیل نوشته شود، گمان می‌کنم خودِ جهان نیز گنجایش طومارهای نوشته‌شده را نمی‌داشت» (یوحنا ۲۱:۲۵).
***
Other Middle Eastern languages:
Arabic: ستة مواضيع لدراسة الكتاب المقدس
Hebrew: שישה נושאי לימוד תנ »ך
yiddish: זעקס ביבל שטודיע טעמעס
Urdu : چھ بائبل مطالعہ کے موضوعات
Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website
Reading the Bible daily, this table of contents contains informative Bible articles (Please click on the link above to view it)…
Table of languages of more than seventy languages, with six important biblical articles, written in each of these languages…
Site en Français: http://yomelijah.fr/
Sitio en español: http://yomeliah.fr/
Site em português: http://yomelias.fr/
You can contact to comment, ask for details (no marketing)…
***