Biblia w języku polskim, z narracji
« Bo istotnie Chrystus, nasza ofiara paschalna, został ofiarowany »
(1 Koryntian 5:7)
Uroczystość upamiętniająca śmierć Chrystusa odbędzie się w poniedziałek 30 marca 2026 r. po zachodzie słońca (według astronomicznego nowiu księżyca)
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,
Chrześcijanie, którzy mają nadzieję na życie wieczne na ziemi, muszą przestrzegać nakazu Chrystusa, aby podczas obchodów Jego ofiarnej śmierci jeść przaśny chleb i pić z kielicha
(Jana 6:48-58)
W miarę zbliżania się daty upamiętnienia śmierci Chrystusa ważne jest, aby przestrzegać nakazu Chrystusa odnośnie tego, co symbolizuje Jego ofiarę, a mianowicie Jego Ciała i Jego Krwi, symbolizowanych odpowiednio przez przaśny chleb i Kielich. Przy pewnej okazji, mówiąc o mannie, która spadła z nieba, Jezus Chrystus powiedział: „Na to Jezus rzekł do nich: „Zapewniam was, że jeśli nie jecie ciała i nie pijecie krwi Syna Człowieczego, nie uzyskacie życia. Kto je moje ciało i pije moją krew, ten zyska życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatnim” (Jana 6:48-58). Niektórzy twierdzą, że nie wypowiedział tych słów w ramach obchodów jego śmierci. Argument ten w żaden sposób nie unieważnia obowiązku spożywania tego, co symbolizuje jego ciało i krew, czyli przaśnego chleba i kielicha wina.
Przyznając na chwilę, że będzie różnica między tymi wypowiedziami a celebracją Pamiątki, wtedy trzeba odwołać się do jej wzoru, celebracji Paschy („Chrystus, nasza Pascha, został ofiarowany” 1 Koryntian 5:7; List do Hebrajczyków 10:1). Kto miał obchodzić Paschę? Tylko obrzezani (Wj 12:48). W Księdze Wyjścia 12:48 wynika, żenawet cudzoziemiec mógł brać udział w obchodach Paschy, pod warunkiem że został obrzezany. Uczestnictwo w obchodach Paschy nie było opcjonalne dla obcego (zob. werset 49): „Cudzoziemiec, który się wśród was osiedlił, też przygotuje ofiarę paschalną dla Jehowy+. Ma to zrobić zgodnie z przepisami dotyczącymi Paschy i zgodnie z ustalonym sposobem postępowania+. Ten sam przepis ma obowiązywać zarówno rodowitego mieszkańca, jak i cudzoziemca” (Liczb 9:14). „Ten sam przepis ma obowiązywać zarówno was, jak i osiadłego wśród was cudzoziemca. Będzie to trwałe postanowienie dla wszystkich waszych pokoleń. I wy, i mieszkający wśród was cudzoziemcy będziecie w oczach Jehowy równi » (Liczb 15:15). Uczestnictwo w obchodach Paschy było ważnym obowiązkiem, a Jehowa Bóg w związku z tą uroczystością nie czynił różnicy między Izraelitami a obcokrajowcami.
Dlaczego upierać się przy tym, że obcokrajowiec miał obowiązek obchodzić Paschę? Ponieważ głównym argumentem tych, którzy zabraniają udziału w emblematach, wobec wiernych chrześcijan, którzy mają nadzieję ziemską, jest to, że nie są oni częścią „nowego przymierza”, a nawet nie są częścią duchowego Izraela. Jednak zgodnie z modelem Paschy nie-Izraelici mogli celebrować Paschę… Co oznacza duchowe znaczenie obrzezania? Posłuszeństwo Bogu (Księga Powtórzonego Prawa 10.16; Rzymian 2.25-29). Duchowe nieobrzezanie reprezentuje nieposłuszeństwo Bogu i Chrystusowi (Dz 7:51-53). Odpowiedź jest szczegółowo opisana poniżej.
Czy udział w chlebie i kielichu zależy od nadziei niebiańskiej lub ziemskiej? Jeśli te dwie nadzieje są udowodnione, ogólnie, czytając wszystkie wypowiedzi Chrystusa, apostołów, a nawet ich współczesnych, zdajemy sobie sprawę, że nie są one dogmatyczne ani bezpośrednio wymienione w Biblii. Na przykład, Jezus Chrystus często mówił o życiu wiecznym, nie rozróżniając nadziei niebiańskiej i ziemskiej (Mateusza 19:16,29; 25:46; Marka 10:17,30; Jana 3:15,16, 36;4:14, 35;5:24,28,29 (mówiąc o zmartwychwstaniu, nie wspomina nawet, że będzie ziemskie (choć będzie)), 39;6:27,40, 47.54 (jest wiele innych odniesień gdzie Jezus Chrystus nie rozróżnia życia wiecznego w niebie lub na ziemi)). Dlatego te dwie nadzieje nie powinny być „dogmatyzowane” i nie powinny różnicować chrześcijan w ramach celebracji wspomnienia. I oczywiście podporządkowanie tych dwóch nadziei udziałowi w spożywaniu chleba i kielicha nie ma absolutnie żadnego biblijnego uzasadnienia.
Wreszcie, w kontekście Jana 10, stwierdzenie, że chrześcijanie z nadzieją ziemską będą „Inne owce », a nie częścią nowego przymierza, jest całkowicie poza kontekstem całego tego rozdziału. Czytając artykuł (poniżej), „Inne owce”, który uważnie analizuje kontekst i ilustracje Chrystusa w Jana 10, zdasz sobie sprawę, że nie mówi on o przymierzach, ale o tożsamości prawdziwego mesjasza. „Drugie owce” to nie-żydowski chrześcijanie. W Jana 10 i 1 Koryntian 11 nie ma biblijnego zakazu spożywania chleba i kielicha pamiątkowego wina przeciwko wiernym chrześcijanom, którzy mają nadzieję na życie wieczne na ziemi i mają duchowe obrzezanie serca.
Po bratersku w Chrystusie.
***
Pascha jest wzorem boskich wymagań dotyczących obchodów Miejsca Pamięci śmierci Chrystusa : « Te rzeczy są tylko cieniem tego, co ma nadejść, a tym, co realne, jest Chrystus » (Kolosan 2:17). « Skoro bowiem Prawo zawiera cień mających nadejść dóbr, a nie samą ich istotę » (Hebrajczyków 10: 1).
Obrzezani tylko mogli celebrować Paschę : « A jeśli jakiś osiadły przybysz przebywa z tobą jako przybysz i chce świętować Paschę dla Jehowy, niech zostanie obrzezany każdy mężczyzna, który jest u niego. Dopiero wtedy może się zbliżyć, by ją świętować; i będzie jak rodowity mieszkaniec tej ziemi. Lecz żaden nieobrzezany nie może jej jeść » (Wyjścia 12:48).
Chrześcijanie nie mają już obowiązku fizycznego obrzezania, dlatego to duchowe obrzezanie serca jest wymagane do upamiętnienia śmierci Chrystusa, określonej przez Prawo Mojżeszowe, samo w sobie: » Obrzezajcie napletek swych serc i już nie zatwardzajcie swych karków » (Powtórzonego Prawa 10:16).
Duchowe obrzezanie serca jest zdefiniowane przez chrześcijanina apostoła Pawła: « Obrzezanie w gruncie rzeczy przynosi pożytek tylko wtedy, gdy przestrzegasz prawa; ale jeśli przestępujesz prawo, twoje obrzezanie staje się nieobrzezaniem. Jeśli więc nieobrzezany przestrzega nacechowanych prawością wymagań Prawa, czyż jego nieobrzezanie nie będzie poczytane za obrzezanie? A nieobrzezany, będący takim z natury, przez to, że spełnia Prawo, osądzi ciebie, który mając jego spisany kodeks i obrzezanie, przestępujesz prawo. Albowiem nie ten jest Żydem, kto jest nim na zewnątrz, ani obrzezaniem nie jest to, które jest na zewnątrz, na ciele. Ale ten jest Żydem, kto jest nim wewnątrz, a jego obrzezaniem jest obrzezanie serca przez ducha, nie zaś przez spisany kodeks. Taki ma pochwałę nie od ludzi, lecz od Boga » (Rzymian 2:25-29). Duchowe obrzezanie serca oznacza posłuszeństwo Bogu i wiarę w ofiarę Chrystusa dla odpuszczenia grzechów.
Duchowe nieobrzezanie serca oznacza dokładnie przeciwieństwo, to znaczy nieposłuszeństwo Bogu i brak wiary w ofiarę Chrystusa: « Ludzie zawzięci, mający nieobrzezane serca i uszy, wy się zawsze sprzeciwiacie duchowi świętemu; jak czynili wasi praojcowie, tak i wy czynicie. Któregoż z proroków nie prześladowali wasi praojcowie? Zabili tych, co zapowiadali przyjście Prawego, którego wy teraz staliście się zdrajcami i mordercami, wy, którzyście otrzymali Prawo przekazane przez aniołów, ale go nie przestrzegaliście » (Dzieje 7:51-53).
Piritualne obrzezanie serca jest wymagane do udziału w upamiętnieniu śmierci Chrystusa: « Najpierw niech człowiek uzna siebie za godnego po skrupulatnym zbadaniu i tak niech je chleb i pije z kielicha » (1 Koryntian 11:28).
Przed przystąpieniem do upamiętnienia śmierci Chrystusa chrześcijanin musi dokonać rachunku sumienia. Jeśli ma czyste sumienie, może spożywać chleb i pije z kielicha.
Jezus Chrystus zaprasza wszystkich wiernych chrześcijan, bez względu na ich nadzieję, niebiańską lub ziemską, aby « żywić się Nim », aby otrzymać życie wieczne:
« Ja jestem chlebem życia. Wasi praojcowie jedli mannę na pustkowiu, a jednak pomarli. To jest chleb, który zstępuje z nieba, aby każdy mógł z niego jeść i nie umrzeć. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba; jeśli ktoś je z tego chleba, będzie żył na wieki; chlebem zaś, który ja dam, jest moje ciało za życie świata”. Żydzi zaczęli się więc ze sobą spierać, mówiąc: „Jak ten człowiek może nam dać do jedzenia swoje ciało?” Toteż Jezus rzekł do nich: „Zaprawdę, zaprawdę wam mówię: Jeżeli nie jecie ciała Syna Człowieczego i nie pijecie jego krwi, nie macie życia w sobie. Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ten ma życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatnim; bo moje ciało jest prawdziwym pokarmem, a moja krew jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ten pozostaje w jedności ze mną, a ja w jedności z nim. Jak mnie posłał żyjący Ojciec i ja żyję dzięki Ojcu, tak też ten, kto mnie spożywa, właśnie ten będzie żył dzięki mnie. To jest chleb, który zstąpił z nieba. Nie jest tak, jak wtedy, gdy wasi praojcowie jedli, a jednak pomarli. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki” (Jana 6:48-58).
To uczestnictwo jest nawet warunkiem wstępnym do życia wiecznego: « Zaprawdę, zaprawdę wam mówię: Jeżeli nie jecie ciała Syna Człowieczego i nie pijecie jego krwi, nie macie życia w sobi” (Jana 6:53,57).
Dlatego wszyscy wierni chrześcijanie, bez względu na ich nadzieję, niebiańscy czy ziemscy, są zobowiązani do uczestnictwa w chlebie i winie na pamiątkę śmierci Chrystusa, jest to przykazanie Chrystusa: « Jak mnie posłał żyjący Ojciec i ja żyję dzięki Ojcu, tak też ten, kto mnie spożywa, właśnie ten będzie żył dzięki mnie” (Jana 6:57).
Jest to celebracja tylko między wiernymi naśladowcami Chrystusa, pomiędzy « braćmi »: « A zatem, bracia moi, gdy się schodzicie, aby ją jeść, czekajcie jedni na drugich” (1 Koryntian 11:33).
– Jeśli chcesz uczestniczyć w upamiętnianiu śmierci Chrystusa i nie jesteś chrześcijaninem, musisz być ochrzczony, szczerze pragnąc posłuszeństwa przykazaniom Chrystusa: « Idźcie więc i pozyskujcie uczniów wśród ludzi ze wszystkich narodów. Chrzcijcie ich w imię Ojca, Syna i ducha świętego. Uczcie ich przestrzegać wszystkiego, co wam nakazałem. A ja będę z wami przez wszystkie dni aż do zakończenia systemu rzeczy » (Mateusza 28:19,20).
Jak uczcić pamięć o śmierci Jezusa Chrystusa?
« Czyńcie to na moją pamiątkę »
(Łukasza 22:19)
Upamiętnienie śmierci Jezusa Chrystusa musi być sprawowana w taki sam sposób jak Paschy, wśród wiernych chrześcijan, zgromadzenie lub rodzina (Wj 12: 48; Hebrajczyków 10: 1; Kol 2: 17; 1 Kor 11: 33 ). Po celebracji Paschy Jezus Chrystus ustanowił wzór dla przyszłej celebracji pamięci o Jego śmierci (Łukasza 22: 12-18). Znajdują się w tych biblijnych fragmentach, ewangeliach:
– Mateusz 26: 17-35.
– Mark 14: 12-31.
– Łukasza 22, 7-38.
– Jan, rozdział 13-17.
Po celebracji Paschy Jezus Chrystus zastąpił tę uroczystość inną: upamiętnienie śmierci Chrystusa (Jana 1: 29-36; Kolosan 2: 17; Hebrajczyków 10:1).
Podczas tej przemiany Jezus Chrystus umył nogi dwunastu apostołów. Było to nauczanie przykładem: być pokornym wobec siebie nawzajem (Jana 13: 4-20). Niemniej jednak, to wydarzenie nie powinno być uważane za rytuał do praktykowania przed upamiętnieniem (porównaj Jana 13:10 i Ew. Mateusza 15: 1-11). Jednak historia informuje nas, że po tym Jezus Chrystus « założył swoje szaty wierzchnie ». Musimy więc być odpowiednio ubrani (Jan 13: 10a, 12 porównaj z Ewangelią Mateusza 22: 11-13). Nawiasem mówiąc, na miejscu egzekucji Jezusa Chrystusa żołnierze zabrali ubrania, które nosił tego wieczoru. Relacja z Jana 19: 23,24 mówi nam, że Jezus Chrystus nosił « Wzięli też jego szatę spodnią. A była ona bez szwów, utkana w całości od góry do dołu ». Żołnierze nawet nie odważyli się go podrzeć. To pozwala nam zrozumieć, że Jezus Chrystus nosił odzież dobrej jakości, zgodną z doniosłością wydarzenia. Bez ustanawiania niepisanych reguł w Biblii, będziemy dobrze oceniać, jak się ubierać (List do Hebrajczyków 5:14).
Jezus Chrystus odrzucił zdrajcę Judasza Iskariotę. To pokazuje, że ta uroczystość powinna być sprawowana tylko wśród wiernych chrześcijan (Mateusza 26: 20-25; Marka 14: 17-21; Jana 13: 21-30; konto Luke’a nie zawsze jest chronologiczny, ale w « porządek logiczny » (Porównaj Łukasza 22: 19-23 i Łukasza 1: 3 « od początku, aby napisać je w logicznej kolejności »; 1 Koryntian 11: 28,33)).
Obchody upamiętnienia jest opisane z wielką prostotą: „Jak one kontynuowane jedli, Jezus wziął bochenek, a po wypowiadając błogosławieństwo, połamał go, a dając uczniom, rzekł: ”Gdy jeszcze jedli, Jezus wziął chleb i się pomodlił, po czym połamał go i dając uczniom, rzekł: „Bierzcie, jedzcie. Ten chleb oznacza moje ciało”. Wziął także kielich, złożył podziękowania, po czym dał im go, mówiąc: „Pijcie z niego wszyscy, bo wino w nim oznacza moją ‚krew przymierza’, która ma być wylana za wielu, żeby mogli dostąpić przebaczenia grzechów. Ale mówię wam, że odtąd na pewno nie będę pił wina aż do dnia, gdy będę pił z wami nowe wino w Królestwie swojego Ojca”. W końcu, po zaśpiewaniu pieśni pochwalnych, poszli w kierunku Góry Oliwnej » (Mateusza 26:26-30). Jezus Chrystus wyjaśnił powód tej celebracji, znaczenie swojej ofiary, co jest przaśnym chlebem, symbol jego bezgrzesznego ciała i kielich, symbol jego krwi. Prosił, aby jego uczniowie każdego roku obchodzili pamiątkę Jego śmierci w dniu 14 Nisan (żydowski miesiąc kalendarzowy) (Ew. Łukasza 22:19).
Ewangelia Jana informuje nas o nauczaniu Chrystusa po tej celebracji, prawdopodobnie od Jana 13:31 aż do Jana 16:30. Po tym, Jezus wypowiedział modlitwę że czytamy w rozdziale 17 z Jana. Czytamy w Mateusza 26:30: „W końcu, po zaśpiewaniu pieśni pochwalnych, poszli w kierunku Góry Oliwnej”. Jest prawdopodobne, że pieśń tych uwielbienia miała miejsce po modlitwie Jezusa Chrystusa.
Jak postępować?
Musimy postępować zgodnie z modelem Chrystusa. Celebracja musi być zorganizowana przez jedną osobę, starszego, pastora, kapłana zboru chrześcijańskiego. Jeśli świętowanie odbywa się w otoczeniu rodzinnym, musi być celebrowane przez chrześcijańskiego przywódcę rodziny. Jeśli nie ma mężczyzn, siostra chrześcijańska, która zorganizuje obchody, powinna być wybrana spośród starsze kobiety (Tytusa 2: 3). Będzie musiała zakryć głowę (1 Koryntian 11: 2-6).
Ten, kto zorganizuje obchody, zadecyduje o nauczaniu Biblii w tych okolicznościach na podstawie historii Ewangelii, być może czytając je, komentując je. Ostateczna modlitwa skierowana do Jehowy Boga zostanie ogłoszona. Po czym można śpiewać uwielbienie Jehowie Bogu iw hołdzie Jego Synowi Jezusowi Chrystusowi.
W odniesieniu do chleba rodzaj zboża nie jest wymieniany, jednak musi być wytwarzany bez drożdży (Jak przygotować przaśny chleb (wideo)). Jeśli chodzi o wino, w niektórych krajach możliwe jest, że wierni chrześcijanie nie mogą go otrzymać. W tym wyjątkowym przypadku starsi zdecydują, jak go zastąpić w najbardziej odpowiedni sposób na podstawie Biblii (Jan 19,34). Jezus Chrystus pokazał, że w pewnych wyjątkowych sytuacjach można podejmować wyjątkowe decyzje i że miłosierdzie Boże będzie miało zastosowanie w takich okolicznościach (Mateusza 12: 1-8).
Nie ma biblijnego wskazania dokładnego czasu trwania celebracji. Dlatego to ten, kto zorganizuje to wydarzenie, okaże dobrą ocenę, tak jak sam Chrystus zakończył to specjalne spotkanie. Jedyny ważny biblijny punkt dotyczący czasu tego wydarzenia jest następujący: pamięć o śmierci Jezusa Chrystusa musi być celebrowana « między dwoma wieczorami »: po zachodzie słońca od 13 z 14 « Nisan » (żydowski miesiąc kalendarzowy), a przed wschód słońca. Właśnie w tym momencie Jezus Chrystus dokonał tej celebracji. Jan 13:30 informuje nas, że kiedy Judasza Iskariota wyjechał, krótko przed celebracją, « była noc ».
Jehowa Bóg ustanowił to prawo dotyczące celebracji Paschy: « A ofiara złożona podczas święta Paschy nie może być przechowywana przez noc aż do rana » (Wyjścia 34:25). Dlaczego? Śmierć baranka paschalnego miała nastąpić między dwoma wieczorami. Śmierć Chrystusa, Baranka Bożego, została wydana na mocy « sądu », także między dwoma wieczorami, przed świtem, « zanim pianie koguta »: « Wtedy arcykapłan rozdarł wierzchnie szaty, mówiąc: : « Wtedy arcykapłan rozdarł swoje wierzchnie szaty i wykrzyknął: „Zbluźnił! Czy trzeba nam jeszcze świadków? Właśnie usłyszeliście bluźnierstwo. Co na to powiecie?”. Odrzekli: „Zasługuje na śmierć”. (…) I natychmiast zapiał kogut. A Piotr przypomniał sobie słowa Jezusa: „Zanim kogut zapieje, trzy razy się mnie zaprzesz » (Mateusza 26:65-75). Więc śmierć paschalnego baranka była przestrzegana przez śmierć Baranka Bożego, Jezusa Chrystusa, « przez dekret », « między dwoma wieczorami » (Psalm 94: 20 « On kształtuje nieszczęście dekretem », Jan 1: 29-36, Kolosan 2:17. Niech Bóg błogosławi wiernych chrześcijan na całym świecie poprzez swojego Syna Jezusa Chrystusa, amen.
***
Czym jest ta prawda i ta wolność (Jana 8,32)?
Poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi
(Jana 8,32)
Jaka to prawda i jak nas wyzwala?
Wśród czytelników Biblii, a zwłaszcza niektórych nauczycieli Słowa Bożego, stwierdzenie to jest rozumiane jako znajomość biblijnej prawdy, która uwolni nas od religijnych kłamstw powszechnie nauczanych w wielu zborach chrześcijańskich. Na przykład świadomość, że Biblia nie naucza o istnieniu czyśćca, otchłani ani ognistego piekła, gdzie niegodziwcy są wiecznie torturowani, ma na ludzi wyzwalający wpływ. Rzeczywiście, pocieszająca jest świadomość, że te religijne kłamstwa, takie jak ogniste piekło, czyściec, Trójca Święta, nieśmiertelność duszy i inne przesądy związane z okultyzmem, nie są nauczane w Biblii. W pewnym sensie pocieszenie płynące z biblijnej prawdy ma wyzwalający wpływ na tych, którzy zostali zniewoleni przez te przesądy i fałszywe nauki religijne.
Czy jednak właściwe jest odnoszenie powyższego stwierdzenia Chrystusa do kontekstu rzetelnej wiedzy biblijnej, która uwolniłaby nas od religijnego fałszu? Zgodnie z kontekstem Ewangelii Jana, takie wyjaśnienie nie uwzględnia bezpośredniego kontekstu wypowiedzi Chrystusa, ani nawet ogólnego kontekstu Ewangelii Jana.
Przeczytajmy oświadczenie Chrystusa, tym razem w jego bezpośrednim kontekście: „Tedy mówił Jezus do tych Żydów, co mu uwierzyli: Jeźli wy zostaniecie w słowie mojem, prawdziwie uczniami moimi będziecie;
32 Poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi.
33 I odpowiedzieli mu: Myśmy nasienie Abrahamowe, a nigdyśmy nie służyli nikomu; jakoż ty mówisz: Iż wolnymi będziecie.
34 Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, iż wszelki, kto czyni grzech, sługą jest grzechu.
35 A sługać nie mieszka w domu na wieki, ale Syn mieszka na wieki.
36 A przetoż jeźli was Syn wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie.
37 Wiem, żeście nasienie Abrahamowe; lecz szukacie, abyście mię zabili, iż mowa moja nie ma u was miejsca.
38 Ja com widział u Ojca mego, powiadam, a wy też to, coście widzieli u ojca waszego, czynicie.
39 Odpowiedzieli mu i rzekli: Ojciec nasz jest Abraham. Rzekł im Jezus: Byście byli synami Abrahamowymi, czynilibyście uczynki Abrahamowe.
40 Ale teraz szukacie, byście mię zabili, człowieka tego, którym wam prawdę mówił, którąm słyszał od Boga; tego Abraham nie czynił.
41 Wy czynicie uczynki ojca waszego. Rzekli mu tedy: My z nierządu nie jesteśmy spłodzeni, jednegoż Ojca mamy, Boga” (Jana 8, 31-41).
Przeanalizujmy po prostu ten tekst z perspektywy tego, jakiego rodzaju jest to prawda. Czym jest ta prawda, o której mówi Jezus Chrystus? Czy jest to cała wiedza zawarta w Słowie Bożym, czy coś innego?
Jezus Chrystus wyjaśnia, że trwanie w Jego słowie pozwoli człowiekowi poznać prawdę, która go wyzwoli. Żydowscy rozmówcy są oburzeni słowami Chrystusa, ponieważ sugerują one, że są niewolnikami, podczas gdy są potomkami wolnego człowieka, Abrahama. Istnieje nieporozumienie między słowami Chrystusa a tym, co zrozumieli Żydzi, dlatego Jezus Chrystus wyjaśnia swoje znaczenie. Mówi im, że chodzi o niewolę grzechu, czyli grzeszny stan, który cała ludzkość odziedziczyła po Adamie. Ta niewola prowadzi do śmierci: „Przetoż jako przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli » (Rzymian 5,12). Następnie, delikatnie, daje im do zrozumienia, że to On, Chrystus, ma środki, aby ich wyzwolić.
Jezus Chrystus przedstawia się jako wcielenie prawdy, która wyzwala: „A przetoż jeźli was Syn wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie” (Jana 8,36). To rozumienie jest wzmocnione przez kolejne stwierdzenie, które wygłosił jakiś czas później: „Jezus rzekł do niej: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie»” (Jana 14,6). Dlatego oczywiste jest, że użycie tekstu Jana 8,32 do wyjaśnienia, że prawda biblijna wyzwala od religijnego fałszu, jest po prostu nieścisłe i nie uwzględnia kontekstu tego stwierdzenia Chrystusa.
Chociaż Jezus Chrystus nazywa siebie prawdą, która wyzwala, wyjaśnia to bardziej precyzyjnie w dalszej części swojego stwierdzenia: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeźli kto słowa moje zachowywać będzie, śmierci nie ogląda na wieki” (Jana 8,51). Żydowscy fundamentaliści religijni interpretują to stwierdzenie dosłownie. Jezus Chrystus odnosi się do nadziei zmartwychwstania po śmierci. Na przykład, przy innej okazji, zwracając się do saduceuszy, którzy nie wierzyli w zmartwychwstanie, Jezus Chrystus, odnosząc się do tej nadziei, określił Abrahama, Izaaka i Jakuba mianem „Żyjących” w perspektywie tej nadziei: „A co do zmartwychwstania umarłych, czy nie czytaliście, co wam powiedział Bóg: «Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba»? Nie jest On Bogiem umarłych, lecz żywych” (Mateusza 22,31-32).
Zatem ta prawda, która wyzwala z niewoli grzechu, prowadzącego do śmierci, jest wiarą w prawdę, którą jest Jezus Chrystus, prowadzącą do życia wiecznego: „Albowiem zapłata za grzech jest śmierć; ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6,23).
***
Jezus Chrystus obmywa nogi swoim uczniom
(Jana 13,4-17)
„Wstał Jezus od posiłku i złożył szaty. Potem wziął prześcieradło i przepasał się nim. 5Potem nalał wody do misy i zaczął obmywać nogi uczniom, a następnie ocierać je prześcieradłem, którym był przepasany. 6Potem podszedł do Szymona Piotra. On rzekł do Niego: „Panie, chcesz mi umyć nogi?” 7Jezus odpowiedział: „Tego, co Ja czynię, teraz nie rozumiesz, ale później zrozumiesz”. 8Piotr rzekł do Niego: „Na pewno nie będziesz mi nóg umywał”. Jezus mu odpowiedział: „Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną”. 9Rzekł do Niego Szymon Piotr: „Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę”. 10Jezus rzekł do niego: „Kto się wykąpał, potrzebuje tylko umyć nogi, bo jest cały czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy”. 11Wiedział bowiem, kto Go wyda. Dlatego powiedział: „Nie wszyscy jesteście czyści”. 12A gdy umył im nogi, włożył szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: „Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? 13Wy nazywacie Mnie „Nauczycielem” i „Panem”, i słusznie, bo nim jestem. 14Skoro więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. 15Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem. 16Zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. 17A skoro to wiecie, błogosławieni jesteście, jeśli to czynicie” (Jana 13,4-17).
Ponieważ Jezus Chrystus to uczynił, pokazał, że pasterze zborów chrześcijańskich powinni służyć owcom Chrystusa. Powiedział: „Jeśli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi” (Jana 13,14).
***
Hojna kobieta
„Uczyniła, co mogła”
(Mk 14,8)
„A gdy Jezus przebywał w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, i siedział przy stole, przyszła kobieta z alabastrowym flakonem wonnego olejku, prawdziwego nardu, bardzo drogiego. Otworzyła flakon i zaczęła wylewać olejek na Jego głowę. Niektórzy jednak oburzyli się między sobą, mówiąc: «Po co ten olejek się marnuje? Przecież można by go sprzedać drożej niż za trzysta denarów i rozdać ubogim». I bardzo się na nią rozgniewali”. Lecz Jezus rzekł: „Zostawcie ją. Czemu ją trapicie? Dobrze uczyniła dla mnie. Bo ubogich zawsze macie u siebie i kiedy zechcecie, zawsze możecie im pomóc. Ale mnie nie zawsze macie. Ona uczyniła, co mogła; przygotowała olejek, aby namaścić moje ciało na mój pogrzeb. Zaprawdę, powiadam wam: Gdziekolwiek po świecie głoszona będzie Ewangelia, będą również opowiadać o tym, co ona uczyniła, na jej pamiątkę” (Mk 14, 3-9).
Hojność tej kobiety jest podobna do hojności bardzo ubogiej wdowy, którą zauważył Jezus Chrystus: „A Jezus podniósł oczy i zobaczył, że bogaci wrzucają swoje dary do skarbony”. Potem zobaczył ubogą wdowę, która wrzuciła dwa pieniążki znikomej wartości, i rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam: Ta wdowa, choć uboga, wrzuciła więcej niż wszyscy inni. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało, ta zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie” (Łk 21, 1-4). Zatem Jezus Chrystus dostrzega najmniejszy wysiłek, jaki podejmujemy całym sercem, aby służyć Jego Ojcu najlepiej, jak potrafimy (Mt 7, 21).
In order to make his disciples understand that he had indeed been raised from the dead, he put on a human body, whose face was not always recognizable by his disciples…
***
Twój Król sam przychodzi do Ciebie, pokorny i jadący na osiołku
„Raduj się wielce, Córo Syjonu! Wykrzykuj wniebogłosy, Córo Jerozolimy! Oto Twój Król sam przychodzi do Ciebie, sprawiedliwy i zbawiony; pokorny i jadący na osiołku, na pięknym osłu, synu osła” (Księga Zachariasza 9,9).
To proroctwo, według Ewangelii, spełniło się, gdy Jezus Chrystus wjechał do Jerozolimy 10 Nisan 33 r. n.e.:
„Uczniowie więc poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. 7 Przyprowadzili osła i źrebię i położyli na nich swoje szaty, a On usiadł na nich”. 8 Większość tłumu rozpościerała swoje szaty na drodze, podczas gdy inni ścinali gałęzie drzew i rozpościerali je na drodze. 9 A tłumy, zarówno te, które szły przed Nim, jak i te, które szły za Nim, wołały: „Ratuj, prosimy Cię, Synu Dawida! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie! Ratuj Go, prosimy, na wyżynach!” 10 Gdy wjechał do Jerozolimy, całe miasto zadrżało i pytano: „Kto to?” 11 A tłumy odpowiadały: „To prorok Jezus z Nazaretu w Galilei!” (Mt 21,6-11).
Jezus Chrystus został namaszczony na króla przez swego Ojca Niebieskiego podczas chrztu w 29 roku n.e. Przed narodzeniem Jezusa, anioł Gabriel powiedział Maryi, jego przyszłej matce, że jej syn zostanie królem: „Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego królestwu nie będzie końca” (Łk 1,33). Tak więc Jezus Chrystus został królem, ustanowionym przez Ojca, w roku 29 n.e. 10 Nisan 33 r. n.e. Jezus Chrystus powrócił do Jerozolimy jako król wyznaczony i namaszczony przez Ojca Niebieskiego, wypełniając proroctwo z Księgi Zachariasza 9,9: „Raduj się wielce, córo Syjonu! Wołaj radośnie, córo Jeruzalem! Oto twój Król przychodzi do ciebie, sprawiedliwy, a nawet zbawiony, pokorny, jadący na osiołku, a nawet na tucznym osłu, synu osła” (Ewangelia Mateusza 21,1-10).
Jezus Chrystus, w obecności rzymskiego namiestnika Piłata, dał jasno do zrozumienia, że jest królem:
„Wtedy Piłat ponownie wszedł do pałacu namiestnika i zawołał Jezusa, pytając Go: «Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?» 34 Jezus odpowiedział: «Czy mówisz to sam od siebie, czy też inni ci to o Mnie powiedzieli?» 35 Piłat odpowiedział: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?» 36 Jezus odpowiedział: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Ale królestwo moje nie jest stąd». 37 Piłat więc powiedział do Niego: «Jesteś królem?» Jezus odpowiedział: «Tak, jestem królem. Dlatego się narodziłem i po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest po stronie prawdy, słucha mojego głosu». 38 Piłat zapytał Go: „Cóż to jest prawda?” (J 18, 33-38).
Kiedy wstąpił do nieba, aby dołączyć do swojego Ojca Niebieskiego, zgodnie z Psalmem 110, zasiadł po prawicy Ojca, oczekując odziedziczenia Królestwa, czyli panowania zarówno w niebie, jak i na ziemi: „Tak rzekł Pan do mojego Pana: Siądź po mojej prawicy, aż uczynię twoich wrogów podnóżkiem dla twoich stóp” (Psalm 110; por. Łk 19, 12).
When Jesus Christ entered Jerusalem, was he really a king?
***
Trzydzieści srebrników i cena zdrady
„Jeśli uznacie to za dobre, dajcie mi zapłatę, a jeśli nie, zatrzymajcie ją”. I zapłacili mi zapłatę: trzydzieści srebrników »
(Zachariasz 11:12)
To proroctwo Zachariasza nawiązuje do zdrady Judasza Iskarioty, który wydał swego pana, Jezusa Chrystusa, w ręce przeciwników, ostatecznie go zabijając:
„Wtedy rzekłem do nich: «Jeśli uznacie to za dobre, dajcie mi zapłatę, a jeśli nie, zatrzymajcie ją». I zapłacili mi zapłatę: trzydzieści srebrników.
13 Lecz Pan rzekł do mnie: «Wrzuć do skarbony tę wielką cenę, na jaką mnie ocenili». Wziąłem więc trzydzieści srebrników i wrzuciłem je do skarbony w domu Pańskim” (Zachariasz 11:12-13).
Ewangeliczna relacja z tego wydarzenia:
„Wtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów 15 i rzekł: «Co mi dacie, a ja wam Go wydam?». Wyznaczyli za niego trzydzieści srebrników. 16 Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać” (Mt 26,14-16).
„Judasz Iskariota, jeden z Dwunastu, udał się do arcykapłanów, aby im Go wydać. 11 Gdy to usłyszeli, ucieszyli się i przyrzekli dać mu pieniądze. On zaś szukał sposobu, żeby Go wydać w dogodnym czasie” (Mk 14,10-11).
W końcu Judasz Iskariota pożałował swoich czynów, ale za późno, a oto, co dalej w narracji napisano w związku z proroctwem Zachariasza:
„Wtedy Judasz, który Go wydał, widząc, że został skazany, żałował swego czynu, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym, 4 mówiąc: «Zgrzeszyłem, wydawszy krew sprawiedliwą». Oni rzekli: «Co nas to obchodzi? Niech to wasza sprawa!» 5 Rzucił więc srebrniki do świątyni, odszedł i poszedł, aby się powiesić. 6 Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i rzekli: «Nie wolno ich wrzucać do skarbca świątyni, bo są zapłatą za krew». 7 Po naradzie kupili pole garncarza, aby tam grzebać cudzoziemców”. 8 Dlatego pole to do dziś nazywane jest „Polem Krwi”. 9 Wtedy spełniło się to, co powiedziano przez proroka Jeremiasza, który powiedział: „I wzięli trzydzieści srebrników, zapłatę za męża, którego wyceniono, którego wycenili niektórzy z synów Izraela, 10 i dali je za Pole Garncarza, zgodnie z tym, co mi Pan nakazał” (Mt 27, 3-10). * Imię to poprawiono na marginesie: Syh (margines): „Zekariasz”.
This prophecy of Zechariah alludes to the betrayal of Judas Iscariot, who delivered his master, Jesus Christ, into the hands of his adversaries, ultimately murdering him…
***
Drugie owce
„Mam też drugie owce, które nie są z tej owczarni. Je również muszę przyprowadzić i będą słuchać mojego głosu. I będzie jedna trzoda i jeden pasterz”
(Jana 10:16)
Uważne czytanie Jana 10:1-16 ujawnia, że głównym tematem jest identyfikacja Mesjasza jako prawdziwego pasterza dla swoich uczniów, owiec.
W Jana 10:1 i Jana 10:16 jest napisane: „TWiedzcie, że kto nie wchodzi do owczarni bramą, ale dostaje się do niej w jakiś inny sposób, jest złodziejem i rabusiem. (… ) Mam też drugie owce, które nie są z tej owczarni. Je również muszę przyprowadzić i będą słuchać mojego głosu. I będzie jedna trzoda i jeden pasterz”. Ta „ogrodzenie” reprezentuje terytorium, na którym głosił Jezus Chrystus, Naród Izraela, w kontekście Prawa Mojżeszowego: „Jezus wysłał tych 12 uczniów, dając im takie wskazówki: „Nie idźcie do innych narodów i nie wchodźcie do miast samarytańskich. Idźcie raczej do zaginionych owiec z narodu izraelskiego »” (Mateusza 10:5,6). „Wtedy on się odezwał: „Zostałem posłany tylko do zaginionych owiec z narodu izraelskiego”” (Mateusza 15:24). Ta zagroda jest także „domem Izraela”.
Jana 10:1-6 jest napisane, że Jezus Chrystus ukazał się przed bramą klauzury. Stało się to w czasie jego chrztu. „Strażnikiem” był Jan Chrzciciel (Mateusza 3,13). Chrzcząc Jezusa, który stał się Chrystusem, Jan Chrzciciel otworzył mu drzwi i dał świadectwo, że Jezus jest Chrystusem i Barankiem Bożym: „Następnego dnia Jan zobaczył idącego do niego Jezusa i rzekł: „Oto Baranek Boży, który usuwa grzech świata! »” (Jana 1:29-36).
W Jana 10:7-15, pozostając przy tym samym mesjańskim temacie, Jezus Chrystus posługuje się inną ilustracją, określając siebie jako „Bramę”, jedyne miejsce dostępu w taki sam sposób, jak w Jana 14:6: „Jezus mu rzekł: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze mnie ». Głównym tematem tematu jest zawsze Jezus Chrystus jako Mesjasz. Od wersetu 9 tego samego fragmentu (innym razem zmienia ilustrację) określa siebie jako pasterza, który pasie swoje owce, wprowadzając je lub wyprowadzając, aby je karmić. Nauczanie koncentruje się zarówno na nim, jak i na sposobie, w jaki musi dbać o swoje owce. Jezus Chrystus określa siebie jako doskonałego pasterza, który odda życie za swoich uczniów i kocha swoje owce (w przeciwieństwie do pasterza za wynagrodzeniem, który nie będzie ryzykował życia dla owiec, które do niego nie należą). Ponownie w centrum nauczania Chrystusa jest On sam jako pasterz, który poświęci się za swoje owce (Ew. Mateusza 20:28).
Jana 10:16-18: „Mam też drugie owce, które nie są z tej owczarni. Je również muszę przyprowadzić i będą słuchać mojego głosu. I będzie jedna trzoda i jeden pasterz. Ja daję swoje życie, żeby je znowu otrzymać, i dlatego Ojciec mnie kocha. Nikt nie zabiera mi życia. Daję je z własnej woli. Mam prawo je dać i mam prawo je znowu otrzymać. Przykazanie to otrzymałem od swojego Ojca”.
Czytając te wersety, biorąc pod uwagę kontekst wersetów poprzedzających, Jezus Chrystus ogłasza rewolucyjną ówczesną ideę, że poświęci swoje życie nie tylko na rzecz swoich żydowskich uczniów, ale także na rzecz nie-Żydów. Dowodem jest to, że ostatnie przykazanie, jakie daje swoim uczniom, dotyczące przepowiadania, brzmi: „Gdy zstąpi na was duch święty, otrzymacie moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei, Samarii i aż do najdalszego miejsca na ziemi” (Dzieje Apostolskie 1:8). Właśnie przy chrzcie Korneliusza zaczną się urzeczywistniać słowa Chrystusa z Jana 10:16 (zob. historyczny opis Dziejów Apostolskich, rozdział 10).
Tak więc „drugie owce” z Jana 10:16 odnoszą się do nieżydowskich chrześcijan w ciele. Jana 10:16-18 opisuje jedność w posłuszeństwie owiec wobec Pasterza Jezusa Chrystusa. Mówił również o wszystkich swoich uczniach w jego czasach jako o „małej trzódce”: „Nie bój się, mała trzódko, bo wasz Ojciec uznał za dobre dać wam Królestwo” (Łukasza 12,32). W dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku liczba uczniów Chrystusa wynosiła tylko 120 (Dzieje Apostolskie 1:15). W kontynuacji relacji z Dziejów Apostolskich możemy przeczytać, że ich liczba wzrośnie do kilku tysięcy (Dzieje Apostolskie 2:41 (3000 dusz); Dzieje Apostolskie 4:4 (5000)). Tak czy inaczej, nowi chrześcijanie, czy to w czasach Chrystusa, czy w czasach apostołów, przedstawiali „Maluczkie Stadko”, w odniesieniu do ogólnej populacji narodu izraelskiego, a następnie do wszystkich innych narodów tamtych czasów.
Zjednoczmy się tak, jak Jezus Chrystus prosił swojego Ojca
„Modlę się nie tylko za nich, ale też za tych, którzy dzięki ich słowom uwierzą we mnie — żeby oni wszyscy stanowili jedno, tak jak Ty, Ojcze, pozostajesz w jedności ze mną, a ja w jedności z Tobą. Niech pozostają w jedności z nami, żeby świat uwierzył, że to Ty mnie posłałeś » (Jan 17:20,21).
***
Inne artykuły do studium Biblii:
Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce(Psalm 119:105)
Dlaczego Bóg dopuszcza cierpienie i zło?
Cuda Jezusa Chrystusa dla umocnienia wiary w nadzieję na życie wieczne
Co robić przed wielkim uciskiem?
Tabela podsumowująca ponad siedemdziesiąt języków, z sześcioma ważnymi artykułami biblijnymi napisanymi w każdym języku…
Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website
Czytaj Biblię codziennie. Ta treść zawiera edukacyjne artykuły biblijne w języku angielskim, francuskim, hiszpańskim i portugalskim (użyj Tłumacza Google, aby wybrać jeden z tych języków, a także język, który wolisz, aby zrozumieć treść tych artykułów).
***
