مراسم یادبود مرگ عیسی مسیح پس از غروب آفتاب روز دوشنبه، ۱۹ آوریل ۲۰۲۷ برگزار خواهد شد
– محاسبه از ماه جدید نجومی –
برادران و خواهران عزیز در مسیح،
مسیحیان دارای امید زمینی باید در طول مراسم یادبود مرگ فدیه‌گونهٔ مسیح، از فرمان او برای خوردن نان فطیر و نوشیدن از پیاله اطاعت کنند.
(یوحنا ۶:۴۸-۵۸)
با نزدیک شدن به تاریخ مراسم یادبود مرگ مسیح، مهم است که به توصیهٔ مسیح دربارهٔ آنچه نماد قربانی اوست، یعنی بدن و خونش که به ترتیب با نان فطیر و پیاله نمادین شده‌اند، توجه کنیم. در یک موقعیت، عیسی مسیح هنگام صحبت دربارهٔ مَنّای نازل‌شده از آسمان چنین گفت: «من نان حیات هستم. پدران شما در بیابان مَنّا خوردند و با این حال مردند. این است نانی که از آسمان نازل می‌شود تا هر که از آن بخورد نمیرد. من نان زنده هستم که از آسمان نازل شدم؛ اگر کسی از این نان بخورد، تا به ابد زنده خواهد ماند؛ و به راستی نانی که من خواهم داد، جسم من است برای حیات جهان. (…) پس عیسی به ایشان گفت: “آمین، آمین به شما می‌گویم، اگر جسم پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید، در خود حیات ندارید. هر که جسم مرا بخورد و خون مرا بنوشد، حیات جاودان دارد و من او را در روز بازپسین برخواهم خیزانید”» (یوحنا ۶:۴۸-۵۸). برخی خواهند گفت که او این سخنان را در چارچوب آنچه بعداً یادبود مرگش شد، بیان نکرده است. این استدلال به هیچ وجه الزام شرکت در آنچه نماد جسم و خون اوست، یعنی نان فطیر و پیاله را باطل نمی‌کند.
حتی اگر برای لحظه‌ای بپذیریم که تفاوتی میان این اظهارات و برگزاری مراسم یادبود وجود دارد، باید به الگوی آن، یعنی برگزاری عید فِصَح مراجعه کرد («زیرا فِصَح ما یعنی مسیح قربانی شده است» اول قرنتیان ۵:۷؛ عبرانیان ۱۰:۱). چه کسانی باید عید فِصَح را برگزار می‌کردند؟ فقط ختنه‌شدگان (خروج ۱۲:۴۸). خروج ۱۲:۴۸ نشان می‌دهد که حتی غریبه‌ای که در میان شما ساکن است، به شرط ختنه شدن می‌توانست در عید فِصَح شرکت کند. شرکت در عید فِصَح برای غریبه اختیاری نبود (آیهٔ ۴۹ را ببینید): «و اگر غریبه‌ای نزد شما ساکن باشد و بخواهد برای یهوه فِصَح را به جا آورد، باید مطابق قانون فِصَح و آیین آن عمل کند. یک قانون واحد برای شما خواهد بود، چه برای غریبه و چه برای بومیِ سرزمین» (اعداد ۹:۱۴). «برای شما که از جماعت هستید و برای غریبه‌ای که نزد شما ساکن است، یک قانون واحد خواهد بود. این قانونی ابدی در نسل‌های شما خواهد بود. غریبه در حضور یهوه مانند شما خواهد بود» (اعداد ۱۵:۱۵). شرکت در عید فِصَح یک الزام حیاتی بود و یهوه خدا در چارچوب این مراسم، هیچ تفاوتی میان اسرائیلیان و ساکنان غریبه قائل نمی‌شد.
چرا بر این واقعیت تأکید می‌کنیم که ساکن غریبه موظف به برگزاری عید فِصَح بود؟ زیرا استدلال اصلی کسانی که مسیحیان وفادارِ دارای امید زمینی را از شرکت در نمادها منع می‌کنند، این است که آن‌ها بخشی از عهد جدید نیستند و حتی جزئی از اسرائیل روحانی به شمار نمی‌روند. حتی در همین زمینه نیز، طبق الگوی عید فِصَح، غیراسرائیلی می‌توانست عید فِصَح را برگزار کند… معنای روحانی ختنه چیست؟ اطاعت از خدا (تثنیه ۱۰:۱۶؛ رومیان ۲:۲۵-۲۹). نامختونی روحانی نشان‌دهندهٔ نافرمانی از خدا و مسیح است (اعمال رسولان ۷:۵۱-۵۳). پاسخ به تفصیل در زیر آمده است.
آیا شرکت در نان و پیاله به امید آسمانی یا زمینی بستگی دارد؟ اگرچه این دو امید به طور کلی ثابت شده‌اند، با خواندن مجموع اظهارات مسیح، رسولان و حتی هم‌عصران آن‌ها، متوجه می‌شویم که این دو امید در کتاب مقدس به صورت جزم‌اندیشانه تعریف نشده یا مستقیماً از هم تفکیک نشده‌اند. برای مثال، عیسی مسیح به سادگی از حیات جاودان سخن می‌گفت، بدون اینکه لزوماً تفاوتی میان امید آسمانی یا زمینی قائل شود (متی ۱۹:۱۶، ۲۹؛ ۲۵:۴۶؛ مرقس ۱۰:۱۷، ۳۰؛ یوحنا ۳:۱۵، ۱۶، ۳۶؛ ۴:۱۴، ۳۵؛ ۵:۲۴، ۲۸، ۲۹ [هنگام صحبت از رستاخیز، حتی اشاره نمی‌کند که زمینی خواهد بود (حتی اگر چنین باشد)]، ۳۹؛ ۶:۲۷، ۴۰، ۴۷، ۵۴ [مراجع بسیار دیگری نیز وجود دارد که عیسی مسیح تفاوتی میان حیات جاودان در آسمان یا بر روی زمین قائل نمی‌شود]). در نتیجه، این دو امید نباید «جزم‌اندیشانه» تلقی شوند و نباید در چارچوب برگزاری مراسم یادبود، میان مسیحیان تمایز ایجاد کنند. و بدیهی است که منوط کردن شرکت در خوردن نان و نوشیدن پیاله به این دو امید، مطلقاً هیچ پایه و اساس کتاب مقدسی ندارد.
سرانجام، بر اساس بافتار یوحنا فصل ۱۰، این ادعا که مسیحیان دارای امید زمینی همان «گوسفندان دیگر» هستند که بخشی از عهد جدید نیستند، کاملاً خارج از بافتار کل این فصل است. با خواندن مقالهٔ «گوسفندان دیگر» (در زیر) که به دقت بافتار و مَثَل‌های مسیح در یوحنا ۱۰ را بررسی می‌کند، متوجه خواهید شد که او دربارهٔ عهدها سخن نمی‌گوید، بلکه دربارهٔ هویت مسیح حقیقی و مسیحان دروغین صحبت می‌کند و «گوسفندان دیگر» به سادگی همان مسیحیان غیریهودی آن زمان هستند. چه در یوحنا ۱۰ و چه در اول قرنتیان ۱۱، هیچ ممنوعیت کتاب مقدسی وجود ندارد که مسیحیان وفادارِ دارای امید زمینی و ختنهٔ روحانی دل را از شرکت در نان و پیالهٔ یادبود بازدارد.
با درود برادرانه در مسیح.
روش کتاب مقدسی برای تعیین تاریخ برگزاری یادبود مرگ عیسی مسیح، همان روش عید فِصَح در کتاب مقدس است. روز چهاردهم نیسان (ماهی از تقویم کتاب مقدس)، چهاردهمین روز از ماه نو (که نخستین روز ماه نیسان است) می‌باشد: «در ماه اول، در روز چهاردهم ماه، هنگام غروب، نان فطیر بخورید تا روز بیست و یکم ماه، هنگام غروب» (خروج ۱۲:۱۸). «غروب» مطابق با آغاز روز چهاردهم نیسان است. در کتاب مقدس، روز پس از غروب آفتاب، یعنی در «شامگاه» آغاز می‌شود («و شامگاه بود و بامداد بود؛ روز اول» (پیدایش ۱:۵)).
مزمور ۸۱:۱-۳ (در کتاب مقدس) به ما اجازه می‌دهد بدون هیچ سایه‌ای از تردید درک کنیم که نخستین روز ماه نو، ناپدید شدن کامل کرهٔ ماه است: «در ماه نو شاخ [شیپور] را بنوازید، و در ماه کامل، در روز عید ما» (توضیح کامل را در زیر ببینید)*. بر اساس این محاسبه، تاریخ یادبود بعدی مرگ عیسی مسیح، دوشنبه ۱۹ آوریل ۲۰۲۷، پس از غروب آفتاب خواهد بود.
- این متن (مزمور ۸۱:۱-۳) به صورت شاعرانه به «ماه نو» در تاریخ اول اِتانیم (تیشری) اشاره می‌کند که در آن شیپور می‌نواختند (اعداد ۱۰:۱۰؛ ۲۹:۱). همچنین به «ماه کامل» در پانزدهم اِتانیم (تیشری) اشاره دارد که زمان «عید» شادی‌بخش است (آیات ۱ و ۲ و تثنیه ۱۶:۱۵ را ببینید). بر اساس جدول نجومی ماه، نتیجه چنین است: هنگامی که ماه نو را ناپدید شدن کامل آن (بدون هلال یا ماه نوی نجومی) در نظر بگیریم، در تمام موارد، پانزدهم ماه قمری هم در دورهٔ نخستین ماه کامل قابل مشاهده و هم در دورهٔ ماه کامل نجومی قرار می‌گیرد. در صورتی که ماه نو را رؤیت هلال اول (به عنوان نخستین روز ماه) در نظر بگیریم، در بیشتر موارد، نخستین ماه کامل قابل مشاهده و ماه کامل نجومی مطابق با شب دوازدهم، سیزدهم یا چهاردهم ماه است و به ندرت در پانزدهم ماه رخ می‌دهد. این بدان معناست که در این حالت، در روز پانزدهم ماه، تقریباً در تمام موارد، ماه وارد مرحلهٔ رو به کاهش خود می‌شود (و دیگر ماه کامل قابل مشاهده نیست)… در نتیجه، بدون هیچ سایه‌ای از تردید، طبق کتاب مقدس (مزمور ۸۱:۱-۳) باید ناپدید شدن کامل ماه (ماه نوی نجومی) را (و نه رؤیت هلال اول در اورشلیم را) به عنوان نخستین روز ماه و ماه نو در نظر گرفت.
عید فِصَح الگوی الزامات الهی دربارهٔ برگزاری مراسم یادبود مرگ مسیح است: «زیرا این چیزها سایهٔ چیزهای آینده است، اما حقیقت متعلق به مسیح است» (کولسیان ۲:۱۷). «در واقع، از آنجا که شریعت سایه‌ای از چیزهای نیکوی آینده را دارد، نه خودِ جوهرهٔ آن چیزها را» (عبرانیان ۱۰:۱).
فقط ختنه‌شدگان می‌توانستند عید فِصَح را برگزار کنند: «اگر غریبه‌ای نزد تو ساکن باشد و بخواهد برای یهوه فِصَح را برگزار کند، باید تمام مردان خانوادهٔ او ختنه شوند. تنها در آن صورت می‌تواند برای برگزاری آن نزدیک شود و باید مانند بومیِ سرزمین گردد. اما هیچ نامختونی نمی‌تواند از آن بخورد» (خروج ۱۲:۴۸).
از آنجا که مسیحیان دیگر زیر الزام ختنهٔ جسمی نیستند، در نتیجه ختنهٔ روحانی دل برای مراسم یادبود الزامی است که توسط خود شریعت موسی تعریف شده است: «پس غُلفهٔ دل خود را ختنه کنید و دیگر گردن‌کشی ننمایید» (تثنیه ۱۰:۱۶؛ اعمال رسولان ۱۵:۱۹، ۲۰، ۲۸، ۲۹ «حکم رسولان»؛ رومیان ۱۰:۴ «مسیح پایان شریعت است»).
ختنهٔ روحانی دل توسط مسیحی و رسول، پولس تعریف شده است و عبارت است از اطاعت از خدا و مسیح: «در واقع، ختنه تنها در صورتی سودمند است که به شریعت عمل کنی؛ اما اگر متجاوز از شریعت باشی، ختنهٔ تو به نامختونی تبدیل شده است. پس اگر نامختونی احکام عادلانهٔ شریعت را نگاه دارد، آیا نامختونی او ختنه محسوب نخواهد شد؟ و نامختونی که به طور طبیعی چنین است، با به جا آوردن شریعت، تو را که با وجود داشتن قانون مکتوب و ختنه، متجاوز از شریعت هستی، داوری خواهد کرد. زیرا یهودی کسی نیست که در ظاهر چنین باشد، و ختنه آن نیست که در ظاهر و بر جسم انجام شود. بلکه یهودی کسی است که در باطن چنین باشد، و ختنهٔ او ختنهٔ دل است به وسیلهٔ روح، نه به وسیلهٔ قانون مکتوب. ستایش چنین کسی نه از جانب انسان‌ها، بلکه از جانب خداست» (رومیان ۲:۲۵-۲۹).
نامختونی روحانی دل نشان‌دهندهٔ نافرمانی از خدا و پسرش عیسی مسیح است: «ای مردم سرسخت و نامختون در دل و گوش، شما همواره در برابر روح‌القدس مقاومت می‌کنید؛ همان‌گونه که پدران شما کردند، شما نیز می‌کنید. کدام یک از پیامبران را پدران شما آزار ندادند؟ آری، آن‌ها کسانی را که از پیش دربارهٔ آمدن آن شخص عادل خبر می‌دادند کشتند، و اکنون شما خائنان و قاتلان او شده‌اید؛ شما که شریعت را به واسطهٔ فرشتگان دریافت کردید، اما آن را نگاه نداشتید» (اعمال رسولان ۷:۵۱-۵۳ «سرسختی، نافرمانی از خدا و مقاومت در برابر روح‌القدس») (آموزه‌های کتاب مقدس).
ختنهٔ روحانی دل برای شرکت در مراسم یادبود الزامی است: «انسان نخست پس از بررسی جدی خود، خویشتن را تأیید کند و بدین سان از این نان بخورد و از این پیاله بنوشد» (اول قرنتیان ۱۱:۲۸).
بر اساس بافتار مستقیم اول قرنتیان ۱۱، «تأیید خویشتن» یک بررسی وجدان در برابر خدا و مسیح پیش از تناول نمادهاست. مسیحی باید پیش از تناول نمادها در برابر خدا و مسیح وفادار و دارای وجدانی پاک یافت شود (اول تیموتائوس ۳:۹ «وجدان پاک»).
مسیحی باید پیش از شرکت در یادبود مرگ مسیح، وجدان خود را بررسی کند. اگر تشخیص دهد که در برابر خدا وجدانی پاک دارد و دارای ختنهٔ روحانی است، آنگاه می‌تواند در یادبود مرگ مسیح شرکت کند (صرف نظر از امید مسیحی [آسمانی یا زمینی]).
توصیهٔ صریح مسیح برای خوردن نمادین «جسم» و نوشیدن «خون» او، دعوتی است از همهٔ مسیحیان وفادار (صرف نظر از امید مسیحی [آسمانی یا زمینی]) تا از «نان فطیر» که نمایانگر «جسم» اوست بخورند و از پیاله که نمایانگر «خون» اوست بنوشند:
«من نان حیات هستم. پدران شما در بیابان مَنّا خوردند و با این حال مردند. این است نانی که از آسمان نازل می‌شود تا هر که از آن بخورد نمیرد. من نان زنده هستم که از آسمان نازل شدم؛ اگر کسی از این نان بخورد، تا به ابد زنده خواهد ماند؛ و به راستی نانی که من خواهم داد، جسم من است برای حیات جهان». پس یهودیان با یکدیگر به بحث پرداختند و گفتند: «چگونه این مرد می‌تواند جسم خود را برای خوردن به ما بدهد؟» آنگاه عیسی به ایشان گفت: «آمین، آمین به شما می‌گویم، اگر جسم پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید، در خود حیات ندارید. هر که جسم مرا بخورد و خون مرا بنوشد، حیات جاودان دارد و من او را در روز بازپسین برخواهم خیزانید؛ زیرا جسم من خوراک حقیقی و خون من نوشیدنی حقیقی است. هر که جسم مرا بخورد و خون مرا بنوشد، در اتحاد با من می‌ماند و من در اتحاد با او. همان‌گونه که پدر زنده مرا فرستاد و من به سبب پدر زنده‌ام، همچنین کسی که از من تغذیه کند، او نیز به سبب من زنده خواهد ماند. این است نانی که از آسمان نازل شد. نه مانند زمانی که پدران شما خوردند و با این حال مردند. هر که از این نان تغذیه کند، تا به ابد زنده خواهد ماند» (یوحنا ۶:۴۸-۵۸).
توصیهٔ صریح مسیح برای تغذیهٔ نمادین از «جسم» و «خون» او، فرمانی است به همهٔ مسیحیان وفادار تا از «نان فطیر» که نمایانگر «جسم» اوست بخورند و از پیاله که نمایانگر «خون» اوست بنوشند (صرف نظر از امید مسیحی [آسمانی یا زمینی]): «آنگاه عیسی به ایشان گفت: “آمین، آمین به شما می‌گویم، اگر جسم پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید، در خود حیات ندارید. (…) همان‌گونه که پدر زنده مرا فرستاد و من به سبب پدر زنده‌ام، همچنین کسی که از من تغذیه کند، او نیز به سبب من زنده خواهد ماند”» (یوحنا ۶:۵۳، ۵۷).
در نتیجه، همهٔ مسیحیان وفادار، صرف نظر از امید آسمانی یا زمینی خود، موظفند در نان و شراب یادبود شرکت کنند؛ این فرمان مسیح است (یوحنا ۶:۵۳).
یادبود مرگ مسیح مراسمی است که تنها میان مسیحیان وفادار برگزار می‌شود: «پس، ای برادران من، هنگامی که برای خوردن [این شام] گرد هم می‌آیید، منتظر یکدیگر بمانید» (اول قرنتیان ۱۱:۳۳ را ببینید) (ادارهٔ جماعت مسیحی).
اگر مایلید در «یادبود مرگ مسیح» شرکت کنید و مسیحی نیستید، باید با آرزوی قلبی برای اطاعت از فرمان‌های مسیح تعمید بگیرید: «پس بروید و همهٔ ملت‌ها را شاگرد سازید و آنان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید، و به آنان بیاموزید که هر آنچه به شما فرمان داده‌ام به جا آورند. و اینک، من تا انقضای این نظام، همه روزه با شما هستم» (متی ۲۸:۱۹، ۲۰).
چگونه یادبود مرگ عیسی مسیح را برگزار کنیم؟
«این را به یاد من به جا آورید»
(لوقا ۲۲:۱۹)
یادبود مرگ عیسی مسیح باید به همان شیوهٔ عید فِصَح، تنها میان ختنه‌شدگان روحانی و میان مسیحیان وفادار، در جماعت یا در خانواده برگزار شود (خروج ۱۲:۴۸؛ عبرانیان ۱۰:۱؛ کولسیان ۲:۱۷؛ اول قرنتیان ۱۱:۳۳). پس از برگزاری عید فِصَح، عیسی مسیح الگوی برگزاری آیندهٔ یادبود مرگ خود را بنیان نهاد (لوقا ۲۲:۱۲-۱۸). این گزارش‌ها در بخش‌های زیر از انجیل‌ها آمده است:
– متی ۲۶:۱۷-۳۵.
– مرقس ۱۴:۱۲-۳۱.
– لوقا ۲۲:۷-۳۸.
– یوحنا فصل ۱۳ تا ۱۷.
آن شب در سه مرحله سپری شد: زمان برگزاری عید فِصَح (یوحنا ۱۳:۱-۳). مرحلهٔ گذار میان این رویداد و بنیان‌گذاری مراسم جدیدی که از آن پس جایگزین عید فِصَح می‌شد: یادبود مرگ مسیح، به عنوان برهٔ خدا که گناه جهان را برمی‌دارد (یوحنا ۱:۲۹-۳۶؛ کولسیان ۲:۱۷؛ عبرانیان ۱۰:۱).
در طول این مرحلهٔ گذار، عیسی مسیح پاهای دوازده رسول را شست. این یک آموزش عملی بود: فروتن بودن نسبت به یکدیگر (یوحنا ۱۳:۴-۲۰). با این حال، نباید این رویداد را آیینی دانست که پیش از مراسم یادبود انجام شود (مقایسه کنید یوحنا ۱۳:۱۰ و متی ۱۵:۱-۱۱). اما گزارش به ما اطلاع می‌دهد که پس از آن، عیسی مسیح «ردای خود را بر تن کرد». بنابراین ما باید لباس مناسب بر تن داشته باشیم (یوحنا ۱۳:۱۰ الف، ۱۲ مقایسه شود با متی ۲۲:۱۱-۱۳). در ضمن، در محل اعدام عیسی مسیح، سربازان لباس‌هایی را که او در آن شب بر تن داشت از تنش درآوردند. گزارش یوحنا ۱۹:۲۳، ۲۴ به ما اطلاع می‌دهد که عیسی مسیح «لباس زیرین بدون درزی بر تن داشت که از بالا تا پایین یکسره بافته شده بود». سربازان حتی جرئت نکردند آن را پاره کنند. این به ما می‌فهماند که عیسی مسیح لباسی باکیفیت و متناسب با اهمیت آن رویداد بر تن داشت. بدون تعیین قوانینی که در کتاب مقدس نوشته نشده است، در زمینهٔ پوشش از تشخیص و قضاوت نیکو استفاده خواهیم کرد (عبرانیان ۵:۱۴).
سپس، عیسی مسیح یهودای اسخریوطیِ خائن را مرخص کرد. این نشان می‌دهد که این مراسم باید تنها میان مسیحیان وفادار برگزار شود (متی ۲۶:۲۰-۲۵؛ مرقس ۱۴:۱۷-۲۱؛ یوحنا ۱۳:۲۱-۳۰؛ گزارش لوقا همیشه به ترتیب زمانی نیست، بلکه بر اساس ترتیب اهمیت است [مقایسه کنید لوقا ۲۲:۱۹-۲۳ و لوقا ۱:۳ «از آغاز، آن‌ها را به ترتیبی منطقی برای تو بنویسم»؛ اول قرنتیان ۱۱:۲۸، ۳۳]).
برگزاری مراسم یادبود با سادگی بسیار توصیف شده است: «در حالی که آنان مشغول خوردن بودند، عیسی نانی برداشت و پس از گفتن دعای برکت، آن را پاره کرد و به شاگردان داد و گفت: “بگیرید، بخورید. این نمایانگر بدن من است”. همچنین پیاله‌ای برداشت و پس از شکرگزاری به ایشان داد و گفت: “همهٔ شما از آن بنوشید؛ زیرا این نمایانگر ‘خون عهد’ من است که در راه بسیاری برای آمرزش گناهان ریخته خواهد شد. اما به شما می‌گویم: از این پس دیگر از این محصول مو نخواهم نوشید تا آن روزی که آن را تازه با شما در پادشاهی پدرم بنوشم”. سرانجام، پس از خواندن سرودهای ستایش، به سوی کوه زیتون بیرون رفتند» (متی ۲۶:۲۶-۳۰). عیسی مسیح دلیل این مراسم، معنای قربانی خود، مفهوم آن، و اینکه نان فطیر نماد بدن بی‌گناه او و پیاله نماد خون اوست را توضیح داد. او خواست که شاگردانش هر سال، در چهاردهم نیسان، یادبود مرگ او را برگزار کنند (لوقا ۲۲:۱۹).
انجیل یوحنا ما را از تعلیم مسیح پس از این مراسم، احتمالاً از آیهٔ ۱۳:۳۱ تا آیهٔ ۱۶:۳۰ آگاه می‌سازد. پس از آن، عیسی مسیح دعایی بر زبان آورد که می‌توان آن را در یوحنا فصل ۱۷ خواند. گزارش متی ۲۶:۳۰ به ما اطلاع می‌دهد: «سرانجام، پس از خواندن سرودهای ستایش، به سوی کوه زیتون بیرون رفتند». احتمال دارد که خواندن این سرودهای ستایش پس از دعای عیسی مسیح انجام شده باشد.
چگونه اقدام کنیم؟
بر اساس این الگویی که مسیح به جا گذاشته است، این شب باید توسط یک نفر، یعنی یک پیر جماعت، شبان یا کشیش جماعت مسیحی اداره شود. اگر مراسم در چارچوب خانواده برگزار می‌شود، سرپرست مسیحی خانواده باید آن را برگزار کند. اگر مردی حضور نداشته باشد و تنها زنان مسیحی باشند، خواهری در مسیح که مراسم را اداره می‌کند باید از میان زنان سالخورده‌تر انتخاب شود (تیطس ۲:۴). او باید سر خود را بپوشاند (اول قرنتیان ۱۱:۲-۶).
کسی که مراسم را اداره می‌کند، دربارهٔ تعلیم کتاب مقدسی در این مناسبت بر اساس گزارش انجیل‌ها، شاید با خواندن و توضیح دادن آن‌ها، تصمیم خواهد گرفت. دعای پایانی خطاب به یهوه خدا خوانده خواهد شد. پس از آن می‌توان سرودهایی را در ستایش یهوه خدا و به افتخار پسرش عیسی مسیح خواند.
دربارهٔ نان، نوع غله ذکر نشده است، با این حال باید بدون خمیرمایه تهیه شود (چگونه نان فطیر تهیه کنیم [ویدئو]). در مورد شراب، در برخی کشورها ممکن است مسیحیان وفادار نتوانند آن را تهیه کنند. در این مورد استثنایی، پیران جماعت تصمیم خواهند گرفت که چگونه به مناسب‌ترین شکل و بر اساس کتاب مقدس آن را جایگزین کنند (یوحنا ۱۹:۳۴). عیسی مسیح نشان داد که در برخی شرایط استثنایی می‌توان تصمیم‌های استثنایی گرفت و رحمت خدا در چنین شرایطی شامل حال خواهد شد (متی ۱۲:۱-۸).
هیچ اشاره‌ای در کتاب مقدس به مدت زمان دقیق مراسم نشده است. در نتیجه، کسی که این رویداد را برگزار می‌کند باید از تشخیص نیکو استفاده کند، درست همان‌گونه که خود مسیح این گردهمایی ویژه را به پایان رساند. تنها نکتهٔ مهم کتاب مقدسی دربارهٔ زمان این رویداد این است: یادبود مرگ عیسی مسیح باید میان دو شامگاهِ چهاردهم نیسان برگزار شود؛ یعنی پس از غروب آفتابِ سیزدهم به چهاردهم نیسان و پیش از طلوع آفتاب. عیسی مسیح این مراسم را در همین زمان به جا آورد. یوحنا ۱۳:۳۰ به ما اطلاع می‌دهد که در لحظه‌ای که یهودای اسخریوطی اندکی پیش از مراسم توسط عیسی مسیح مرخص شد، «شب بود».
یهوه خدا این قانون را دربارهٔ برگزاری عید فِصَح مقرر کرده بود: «و قربانی عید فِصَح نباید تا صبح شب را به سر برد» (خروج ۳۴:۲۵). چرا؟ مرگ برهٔ فِصَح باید میان دو شامگاه رخ می‌داد. مرگ مسیح، برهٔ خدا، نیز از طریق «داوری»، میان دو شامگاه، پیش از صبح و «پیش از بانگ خروس» مقرر شد: «آنگاه کاهن اعظم ردای خود را درید و گفت: “او کفر گفت! دیگر چه نیازی به شاهدان داریم؟ ببینید! اکنون شما کفر را شنیدید. نظر شما چیست؟” آنان پاسخ دادند: “او سزاوار مرگ است”. (…) و در همان دم خروسی بانگ زد. و پطرس سخن عیسی را به یاد آورد که گفته بود: “پیش از آنکه خروس بانگ زند، سه بار مرا انکار خواهی کرد”» (متی ۲۶:۶۵-۷۵). بدین سان، مرگ برهٔ فِصَح با مرگ برهٔ خدا، عیسی مسیح، «به موجب حکم» و «میان دو شامگاه» دنبال شد (مزمور ۹۴:۲۰ «او به موجب حکم، بدبختی را شکل می‌دهد»؛ یوحنا ۱:۲۹-۳۶؛ کولسیان ۲:۱۷؛ عبرانیان ۱۰:۱).
حقیقت را خواهید شناخت و حقیقت شما را آزاد خواهد کرد
(یوحنا ۸:۳۲)
منظور از این حقیقت چیست و چگونه ما را آزاد می‌کند؟
در میان خوانندگان کتاب مقدس و به ویژه برخی از معلمان کلام خدا، این سخن به صورت شناخت حقیقت کتاب مقدسی درک می‌شود که انسان را از دروغ‌های مذهبی که معمولاً در بسیاری از جماعت‌های مسیحی آموزش داده می‌شود، آزاد می‌سازد. برای مثال، دانستن اینکه کتاب مقدس وجود برزخ، اعراف یا جهنم آتشین را که در آن شریران تا ابد شکنجه شوند تعلیم نمی‌دهد، تأثیری رهایی‌بخش بر افراد دارد. در واقع، دلگرم‌کننده است که بدانیم این دروغ‌های مذهبی، مانند جهنم آتشین، برزخ، تثلیث، فناناپذیری روح و دیگر خرافات مرتبط با علوم غریبه، در کتاب مقدس تعلیم داده نشده‌اند. به نوعی، دلگرمیِ حقیقت کتاب مقدسی تأثیری رهایی‌بخش بر کسانی دارد که بردهٔ این خرافات و آموزه‌های مذهبی دروغین بوده‌اند.
با این حال، آیا شایسته است که سخن مسیح (در بالا) را در چارچوب شناخت دقیق کتاب مقدس که ما را از دروغ مذهبی آزاد می‌کند، به کار ببریم؟ بر اساس بافتار انجیل یوحنا، چنین توضیحی بافتار مستقیم سخن مسیح و حتی بافتار کلی کل انجیل یوحنا را رعایت نمی‌کند.
بیایید سخن مسیح را این بار در بافتار مستقیم آن بخوانیم: «پس عیسی دوباره به یهودیانی که به او ایمان آورده بودند گفت: “اگر در کلام من بمانید، به راستی شاگردان من هستید و حقیقت را خواهید شناخت و حقیقت شما را آزاد خواهد کرد”. آنان به او پاسخ دادند: “ما نسل ابراهیم هستیم و هرگز بردهٔ هیچ‌کس نبوده‌ایم. چگونه می‌گویی: ‘آزاد خواهید شد’؟” عیسی به ایشان پاسخ داد: “آمین، آمین به شما می‌گویم: هر که گناه می‌کند، بردهٔ گناه است. از سوی دیگر، برده برای همیشه در خانه نمی‌ماند؛ اما پسر برای همیشه می‌ماند. پس اگر پسر شما را آزاد کند، به راستی آزاد خواهید بود. می‌دانم که شما نسل ابراهیم هستید؛ اما در پی کشتن من هستید، زیرا کلام من در شما پیشرفت نمی‌کند. آنچه را نزد پدر خود دیده‌ام بیان می‌کنم؛ و شما نیز آنچه را از پدر [خود] شنیده‌اید انجام می‌دهید”. در پاسخ به او گفتند: “پدر ما ابراهیم است”. عیسی به ایشان گفت: “اگر فرزندان ابراهیم هستید، کارهای ابراهیم را انجام دهید. اما اکنون در پی کشتن من هستید؛ انسانی که حقیقتی را که از خدا شنیده است به شما گفت. ابراهیم چنین نکرد. شما کارهای پدر خود را انجام می‌دهید”. به او گفتند: “ما از زنا زاده نشده‌ایم؛ ما تنها یک پدر داریم و آن خداست”» (یوحنا ۸:۳۱-۴۱).
بیایید به سادگی این متن را از این زاویه تحلیل کنیم که منظور از حقیقت چیست؟ این حقیقتی که عیسی مسیح از آن سخن می‌گوید کدام است؟ آیا منظور تمام دانشی است که در کلام خدا وجود دارد یا چیز دیگری است؟
عیسی مسیح توضیح می‌دهد که ماندن در کلام او امکان شناخت این حقیقت رهایی‌بخش را فراهم می‌کند. مخاطبان یهودی از سخن مسیح آزرده می‌شوند، زیرا این سخن چنان القا می‌کند که گویی آنان برده هستند، در حالی که از نسل مردی آزاد، یعنی ابراهیم می‌باشند. سوءتفاهمی میان آنچه مسیح می‌گوید و آنچه یهودیان درک کرده‌اند وجود دارد؛ از این رو عیسی مسیح منظور خود را روشن‌تر بیان می‌کند. او به ایشان می‌گوید که منظور بردگی گناه است؛ یعنی وضعیت گناهکاری که تمام بشریت از آدم به ارث برده است. این بردگی به مرگ می‌انجامد (رومیان ۵:۱۲). سپس با ظرافت به آنان می‌فهماند که این او، یعنی مسیح است که وسیلهٔ رهایی آنان را در اختیار دارد.
عیسی مسیح خود را تجسم حقیقت رهایی‌بخش معرفی می‌کند: «پس اگر پسر شما را آزاد کند، به راستی آزاد خواهید بود» (یوحنا ۸:۳۶). این درک با سخن دیگری که او مدتی بعد بیان کرد تأیید می‌شود: «عیسی به او گفت: “من راه و حقیقت و حیات هستم. هیچ‌کس جز به وسیلهٔ من نزد پدر نمی‌آید”» (یوحنا ۱۴:۶). در نتیجه، بدیهی است که استفاده از این متن یوحنا ۸:۳۲ برای توضیح اینکه حقیقت کتاب مقدسی انسان را از دروغ مذهبی آزاد می‌کند، کاملاً نادرست است و بافتار این سخن مسیح را رعایت نمی‌کند.
در حالی که عیسی مسیح خود را به عنوان حقیقت رهایی‌بخش معرفی می‌کند، در ادامهٔ سخنانش به شکلی دقیق‌تر توضیح می‌دهد: «آمین، آمین به شما می‌گویم: اگر کسی کلام مرا نگاه دارد، هرگز مرگ را نخواهد دید» (یوحنا ۸:۵۱). بنیادگرایان مذهبی یهود سخن او را به معنای ظاهری درک می‌کنند، در حالی که عیسی مسیح به ندیدنِ مرگی اشاره می‌کند که هیچ امیدی به رستاخیز در آن نباشد. برای مثال، در موقعیتی دیگر، هنگام صحبت با صدوقیان که به رستاخیز ایمان نداشتند، عیسی مسیح با اشاره به این امید، ابراهیم، اسحاق و یعقوب را در چشم‌انداز این امید «زنده» خواند: «اما دربارهٔ رستاخیز مردگان، آیا نخوانده‌اید آنچه را خدا به شما گفت، هنگامی که فرمود: ‘من خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب هستم’؟ او نه خدای مردگان، بلکه خدای زندگان است» (متی ۲۲:۳۱، ۳۲).
بدین سان، این حقیقت که انسان را از بردگی گناه که به مرگ می‌انجامد آزاد می‌سازد، همان ایمان به حقیقتی است که عیسی مسیح می‌باشد و به حیات جاودان می‌انجامد: «زیرا مزدی که گناه می‌پردازد مرگ است، اما عطایی که خدا می‌بخشد حیات جاودان به وسیلهٔ سرور ما مسیح عیسی است» (رومیان ۶:۲۳).
عیسی مسیح پاهای شاگردان خود را می‌شوید
(یوحنا ۱۳:۴-۱۷)
«عیسی از سر شام برخاست و ردای خود را کنار گذاشت و حوله‌ای برداشت و به کمر بست. ۵ پس از آن، آب در لگنی ریخت و شروع به شستن پاهای شاگردان و خشک کردن آن‌ها با حوله‌ای که به کمر بسته بود، کرد. ۶ بدین سان نزد شمعون پطرس آمد. او به عیسی گفت: “سرورم، آیا تو پاهای مرا می‌شویی؟” ۷ عیسی در پاسخ به او گفت: “آنچه من انجام می‌دهم، تو اکنون درک نمی‌کنی، اما پس از این امور درک خواهی کرد.” ۸ پطرس به او گفت: “نه، هرگز پاهای مرا نخواهی شست.” عیسی به او پاسخ داد: “اگر تو را نشویم، با من نصیبی نداری.” ۹ شمعون پطرس به او گفت: “سرورم، نه تنها پاهایم را، بلکه دست‌ها و سرم را نیز بشوی.” ۱۰ عیسی به او گفت: “کسی که حمام کرده است، تنها نیاز به شستن پاهایش دارد، زیرا تمام بدنش پاک است. و شما پاک هستید، اما نه همهٔ شما.” ۱۱ زیرا او کسی را که تسلیمش می‌کرد می‌شناخت؛ از این رو گفت: “همهٔ شما پاک نیستید.”
۱۲ پس هنگامی که پاهای آنان را شست و ردای خود را بر تن کرد و دوباره بر سر سفره نشست، به ایشان گفت: “آیا می‌دانید با شما چه کردم؟ ۱۳ شما مرا ‘استاد’ و ‘سرور’ می‌خوانید و درست می‌گویید، زیرا که هستم. ۱۴ پس اگر من که سرور و استاد هستم پاهای شما را شستم، شما نیز باید پاهای یکدیگر را بشویید. ۱۵ زیرا به شما نمونه دادم تا همان‌گونه که من با شما کردم، شما نیز انجام دهید. ۱۶ آمین، آمین به شما می‌گویم: غلام از ارباب خود بزرگ‌تر نیست، و فرستاده از فرستندهٔ خود بزرگ‌تر نیست. ۱۷ اگر این چیزها را می‌دانید، خوشا به حال شما اگر آن‌ها را انجام دهید”» (یوحنا ۱۳:۴-۱۷).
عیسی مسیح با شستن پاهای شاگردان خود نشان داد که شبانان جماعت‌های مسیحی باید در خدمت گوسفندان مسیح باشند. او گفت: «پس اگر من که سرور و استاد هستم پاهای شما را شستم، شما نیز باید پاهای یکدیگر را بشویید» (یوحنا ۱۳:۱۴).
سی سکهٔ نقره و بهای خیانت
«اگر در نظر شما نیکوست، مزد مرا بدهید؛ وگرنه خودداری کنید. پس مزد مرا پرداختند: سی سکهٔ نقره»
(زکریا ۱۱:۱۲)
این نبوت زکریا به خیانت یهودای اسخریوطی اشاره دارد که استاد خود، عیسی مسیح، را به دست مخالفانش تسلیم کرد تا در نهایت او را به قتل برسانند:
«آنگاه به ایشان گفتم: “اگر در نظر شما نیکوست، مزد [مرا] بدهید؛ وگرنه خودداری کنید.” پس مزد مرا پرداختند: سی سکهٔ نقره.
۱۳ اما یهوه به من گفت: “آن را در خزانه بینداز — این بهای باشکوهی که از سوی آنان برای من تعیین شده است.” پس من سی سکهٔ نقره را برداشتم و آن را در خانهٔ یهوه، در خزانه انداختم» (زکریا ۱۱:۱۲، ۱۳).
گزارش انجیل‌ها دربارهٔ این رویداد:
«آنگاه یکی از دوازده نفر، که یهودای اسخریوطی نام داشت، نزد سران کاهنان رفت ۱۵ و گفت: “اگر او را به شما تسلیم کنم، چه به من خواهید داد؟” آنان سی سکهٔ نقره برای او تعیین کردند. ۱۶ و از آن لحظه به بعد، او در پی فرصتی مناسب بود تا او را تسلیم کند» (متی ۲۶:۱۴-۱۶).
«و یهودای اسخریوطی، یکی از دوازده نفر، نزد سران کاهنان رفت تا او را به ایشان تسلیم کند. ۱۱ آنان چون این را شنیدند، شادمان شدند و وعده دادند که به او پول بدهند. و او در پی آن بود که چگونه در فرصتی مناسب او را تسلیم کند» (مرقس ۱۴:۱۰، ۱۱).
سرانجام، یهودای اسخریوطی از کار خود پشیمان شد، اما دیگر خیلی دیر شده بود و آنچه در ادامهٔ گزارش در ارتباط با نبوت زکریا نوشته شده چنین است:
«آنگاه یهودا که او را تسلیم کرده بود، چون دید که محکوم شده است، پشیمان گشت و سی سکهٔ نقره را به سران کاهنان و مشایخ بازگرداند ۴ و گفت: “گناه کردم که خون بی‌گناهی را تسلیم نمودم.” آنان گفتند: “به ما چه مربوط است؟ خود دانی!” ۵ پس او سکه‌های نقره را در معبد انداخت، بیرون رفت و خود را حلق‌آویز کرد. ۶ اما سران کاهنان سکه‌های نقره را برداشتند و گفتند: “انداختن آن‌ها در خزانهٔ مقدس جایز نیست، زیرا بهای خون است.” ۷ پس از مشورت، با [آن پول] مزرعهٔ کوزه‌گر را برای دفن غریبان خریدند. ۸ از این رو، آن مزرعه تا به امروز “مزرعهٔ خون” نامیده شده است. ۹ آنگاه آنچه به واسطهٔ *ارمیای نبی بیان شده بود به حقیقت پیوست، هنگامی که گفت: “و سی سکهٔ نقره را گرفتند، بهای آن کس که برایش قیمت تعیین شده بود، کسی که برخی از پسران اسرائیل برایش قیمت تعیین کرده بودند، ۱۰ و آن‌ها را برای مزرعهٔ کوزه‌گر دادند، چنان‌که یهوه به من فرمان داده بود”» (متی ۲۷:۳-۱۰). * این نام در حاشیه اصلاح شده است: Syh(حاشیه): «زکریا».
خلاصهٔ مطالعهٔ نبوت‌های زکریا
نبوت زکریا و معماهای نبوی آن، توضیحاتی برای شناخت آینده… این خلاصه به خواننده امکان می‌دهد مقالهٔ مورد علاقهٔ خود را انتخاب کند
احساسات پدر نسبت به پسرش
«آری، آنان به کسی که نیزه بر او زدند خواهند نگریست؛ آری، بر او ماتم خواهند گرفت، همچون ماتم گرفتن برای پسر یگانه؛ و بر او زاری تلخی خواهند کرد، همچون زاری تلخ برای پسر نخست‌زاده»
(زکریا ۱۲:۱۰)
بدیهی است که خدا، پدر آسمانی (یهوه [YHWH] که تلفظ دقیق آن یَهُوآه است، با این حال تلفظ رایج «یهوه» در تمام مقالات این صفحه حفظ شده است، درست همانند تلفظ شناخته‌شده‌تر «عیسی مسیح» که باید یوشوع یا یَهوشوع مَشیح تلفظ شود)، این سخنان را که توسط پیامبران، زکریا و اشعیا، دربارهٔ مرگ عیسی مسیح (یَهوشوع مَشیح)، پسر خدا، ثبت شده است، به صورت نبوی الهام کرده است:
«او خوار و راندهٔ مردمان بود — مردِ دردها و آشنا با بیماری. و همچون کسی بود که مردم روی از او برمی‌گردانند؛ خوار شمرده شد و ما او را به هیچ انگاشتیم. به راستی او بیماری‌های ما را بر خود گرفت و دردهای ما را حمل کرد؛ اما ما او را مصیبت‌زده، مضروبِ خدا و رنج‌کشیده پنداشتیم. حال آنکه او به سبب نافرمانی‌های ما نیزه خورد و به خاطر گناهان ما در هم کوبیده شد. تأدیبی که برای سلامتی ما بود بر او آمد و به زخم‌های او ما شفا یافتیم. همهٔ ما همچون گوسفندان گمراه شده بودیم؛ هر یک به راه خود رفته بودیم؛ و یهوه گناه همهٔ ما را بر او نهاد. او تحت فشار قرار گرفت و خود را تسلیم رنج کرد، اما دهان خود را نگشود. همچون بره‌ای که به کشتارگاه برده می‌شود، و همچون میشی که در برابر پشم‌چینانش خاموش است، او نیز دهان خود را نگشود» (اشعیا ۵۳:۳-۷).
با تأمل در این متن می‌توان دریافت که این بیانگر احساسات پدر دربارهٔ رویدادهایی است که پیش از مرگ فدیه‌گونهٔ پسرش عیسی مسیح رخ داد و به آن انجامید. آنچه در ادامه می‌آید، تأملی بر احساسات خدا از طریق مجموعه‌ای از پرسش‌های بلاغی یا تأملات شخصی دربارهٔ این رویداد تاریخی و اندوه‌بار است.
احساسات پدر هنگام دیدن پسرش در اوج اندوه و اضطراب، اندکی پیش از ساعت‌های طولانی رنجی که قرار بود متحمل شود، چه بود؟
«هنگام بیرون رفتن، طبق معمول به سوی کوه زیتون رفت و شاگردان نیز در پی او رفتند. چون به آن مکان رسید، به ایشان گفت: “دعا کنید تا در آزمایش نیفتید.” و به اندازهٔ پرتاب سنگی از آنان دور شد، زانو زد و به دعا پرداخت و گفت: “ای پدر، اگر می‌خواهی، این پیاله را از من بگذران؛ اما نه خواست من، بلکه خواست تو انجام شود.” آنگاه فرشته‌ای از آسمان بر او ظاهر شد و او را تقویت کرد. اما چون دچار اضطراب شدید شده بود، با جدیت بیشتری دعا می‌کرد و عرق او همچون قطره‌های خون شده بود که بر زمین می‌چکید. سپس از دعا برخاست، نزد شاگردان آمد و آنان را دید که از شدت اندوه به خواب رفته بودند» (لوقا ۲۲:۳۹-۴۵).
عیسی مسیح از دانستن اندوهی که پدرش با دیدن آنچه انسان‌ها بر سر او می‌آوردند تجربه می‌کرد، سخت مضطرب بود. خدا فرشته‌ای را فرستاد تا هنگامی که او بسیار اندوهگین و مضطرب بود تسلی‌اش دهد، پیش از آنکه او را تا لحظهٔ مرگ، به عنوان قربانی برای جهان، در دستان شیطان ابلیس و فرزندان انسانی او رها کند (یوحنا ۳:۱۶).
احساسات پدر هنگام دیدن اینکه با پسرش با بی‌احترامی رفتار می‌شود، به او توهین می‌کنند، سیلی می‌زنند و برخی بر صورتش آب دهان می‌اندازند، چه بود؟ «نظر شما چیست؟” آنان پاسخ دادند: “او سزاوار مرگ است.” آنگاه به صورت او آب دهان انداختند و با مشت او را زدند. دیگران به او سیلی زدند و گفتند: “ای مسیح، برای ما نبوت کن! چه کسی تو را زد؟”» (متی ۲۶:۶۶-۶۸).
عبارت «ای مسیح، برای ما نبوت کن! چه کسی تو را زد؟» نشان می‌دهد که در جریان محاکمه، چشمان عیسی بسته بوده است، در حالی که او را می‌زدند و بر او آب دهان می‌انداختند. این امر شدت شرارت مردانی را که در طول محاکمه گرد او بودند، برجسته می‌سازد.
احساسات پدر هنگام دیدن اینکه مردم آزادی یک جنایتکار را به جای پسرش ترجیح دادند، چه بود؟ احساسات پدر هنگام دیدن شلاق خوردن پسرش، و سپس توهین و ضرب و شتم او توسط سربازان، چه بود؟
«آنگاه باراباس را برای آنان آزاد کرد، اما دستور داد عیسی را شلاق بزنند و او را تسلیم کرد تا بر تیر اعدام آویخته شود. پس سربازان فرماندار، عیسی را به کاخ فرماندار بردند و تمام گروهان را گرد او جمع کردند. و پس از آنکه لباس از تنش درآوردند، ردایی ارغوانی بر او پوشاندند، و تاجی از خار بافتند و بر سرش نهادند و نی‌ای به دست راستش دادند. و در برابرش زانو زدند و او را مسخره کرده، می‌گفتند: “درود بر پادشاه یهودیان!” و بر او آب دهان انداختند، نی را گرفتند و بر سرش زدند. سرانجام، پس از آنکه او را مسخره کردند، ردا را از تنش درآوردند و لباس‌های خودش را بر تنش کردند و او را بردند تا بر تیر میخکوب کنند» (متی ۲۷:۲۶-۳۱).
شلاق زدن باعث خون‌ریزی می‌شد که احتمالاً عیسی مسیح را تا حدی دچار کم‌خونی و ضعف کرده بود؛ در نتیجه، برخلاف دو جنایتکار دیگری که همراه او بودند، دیگر توان حمل بار تیر خود را نداشت: «هنگام بیرون رفتن، مردی اهل قِیرَوان به نام شمعون را یافتند. او را مجبور کردند تا تیر شکنجهٔ عیسی را بردارد» (متی ۲۷:۳۲).
عیسی علاوه بر داشتن بدنی بی‌نقص از نظر جسمی، به عنوان نجار کار کرده بود و بنابراین از آمادگی جسمانی بسیار خوبی برخوردار بود. با این حال، فشار روحی شدیدی که متحمل می‌شد، و پس از آن آزار جسمی و کلامی که در طول شب محاکمه تا طلوع آفتاب متحمل شده بود، همراه با شلاق خوردن و شبی بی‌خوابی، باعث شده بود هنگامی که به محل اعدام برده می‌شد در آستانهٔ فرسودگی کامل باشد. در چنین وضعیت خستگی مفرطی، او شش ساعت جان کندن در محل اعدام را در پیش داشت…
احساسات پدر آسمانی هنگام دیدن سربازان رومی که دست‌ها و پاهای پسرش را میخکوب می‌کردند تا بدن او را بیاویزند، چه بود؟ بسیار محتمل است که عیسی مسیح در آن لحظه به احساسات پدر آسمانی خود اندیشیده باشد، هنگامی که گفت: «ای پدر، آنان را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» (لوقا ۲۳:۳۴). در حقیقت، پدری (و مادری) که شاهد حملهٔ کسی به فرزندش تا حد مرگ اوست، چه احساسی می‌تواند داشته باشد؟
احساسات پدر آسمانی در طول شش ساعت رنج و در لحظهٔ مرگ پسر یگانه‌اش چه بود؟ «و عیسی با صدای بلند فریاد زد و گفت: “ای پدر، روح خود را به دستان تو می‌سپارم.” چون این را گفت، جان سپرد» (لوقا ۲۳:۴۶).
خدا، پدر آسمانی، رنج عاطفی شدید مریم، مادر عیسی را در لحظهٔ مرگ پسرش بر روی زمین، به صورت نبوی به تصویر کشیده بود: «بشنو! این کودک برای سقوط و برخاستن بسیاری در اسرائیل نهاده شده است و برای نشانه‌ای که بر ضد او سخن خواهند گفت (آری، شمشیری بلند از روح تو نیز خواهد گذشت)، تا اندیشه‌های دل‌های بسیاری آشکار شود» (لوقا ۲:۳۴، ۳۵).
این تصویرِ شکافته شدن روح مریم با شمشیر، برای توصیف شدت درد عاطفی او در پی مرگ پسرش بر روی زمین، تصوری از اندوه عمیقی که پدر نیز احساس کرد به ما می‌دهد. در این موقعیت، در پاسخ به پست‌ترین عمل انسان‌ها، خدا با والاترین عمل محبت خود پاسخ داد و پسرش را برای نجات بشریت بخشید: «زیرا خدا جهان را آن‌قدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودان یابد» (یوحنا ۳:۱۶).
این تأمل دربارهٔ احساسات پدر آسمانی به ما اجازه می‌دهد تا قدردانی عمیقی نسبت به او و پسرش در خود پرورش دهیم. افزون بر این، ما را برمی‌انگیزد تا به محبت آنان پاسخ دهیم و با اشتیاق خواست آنان، یعنی خواست پدر آسمانی و پسرش را به جا آوریم؛ صرف نظر از هرگونه فداکاری که ممکن است به طور موقت در راه امید به حیات جاودان متحمل شویم، امیدی که به لطف فداکاری پدر در بخشیدن پسرش فراهم شده است (یوحنا ۳:۳۶).
***
Other Middle Eastern languages:
Arabic: ستة مواضيع لدراسة الكتاب المقدس
Hebrew: שישה נושאי לימוד תנ »ך
yiddish: זעקס ביבל שטודיע טעמעס
Urdu : چھ بائبل مطالعہ کے موضوعات
Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website
Reading the Bible daily, this table of contents contains informative Bible articles (Please click on the link above to view it)…
Table of languages of more than seventy languages, with six important biblical articles, written in each of these languages…
Site en Français: http://yomelijah.fr/
Sitio en español: http://yomeliah.fr/
Site em português: http://yomelias.fr/
You can contact to comment, ask for details (no marketing)…
***