“Want Christus, ons Pascha, is werkelijk geslacht”
(1 Korinthiërs 5:7)
Klik op de link om de video met een samenvatting van het artikel te zien
De viering van de herdenking van de dood van Christus vindt plaats op maandag 30 maart 2026, na zonsondergang (volgens de astronomische nieuwe maan)
Beste broeders en zusters in Christus,
Christenen die de hoop op eeuwig leven op aarde hebben, moeten Christus’ gebod gehoorzamen om ongezuurd brood te eten en uit de beker te drinken tijdens de herdenking van zijn offerdood.
(Johannes 6:48-58)
Nu de datum voor de herdenking van Christus’ dood nadert, is het belangrijk acht te slaan op Christus’ gebod met betrekking tot wat zijn offer symboliseert, namelijk zijn lichaam en zijn bloed, respectievelijk gesymboliseerd door het ongezuurde brood en het beker. Bij een bepaalde gelegenheid, sprekend over het manna dat uit de hemel viel, zei Jezus Christus dit: « Daarom zei Jezus tegen hen: ‘Echt, ik verzeker jullie: als je het vlees van de Mensenzoon niet eet en zijn bloed niet drinkt, heb je geen leven in jezelf. Wie zich met mijn vlees voedt en mijn bloed drinkt, heeft eeuwig leven, en ik zal hem op de laatste dag uit de dood opwekken » » (Johannes 6:48-58). Sommigen zouden beweren dat hij deze woorden niet uitsprak als onderdeel van wat de herdenking van zijn dood zou worden. Dit argument ontkracht op geen enkele manier de verplichting om deel te hebben aan wat zijn vlees en bloed symboliseert, namelijk het ongezuurde brood en de beker.
Even toegevend dat er een verschil zou zijn tussen deze uitspraken en de viering van het gedenkteken, dan moet men verwijzen naar het model ervan, de viering van het Pascha (« Want Christus, ons paschalam, is geslacht » 1 Korintiërs 5:7; Hebreeën 10:1). Wie moest Pesach vieren? Alleen de besnedenen (Exodus 12:48). Exodus 12:48 laat zien dat zelfs de buitenlandse ingezetene aan het Pascha kon deelnemen, op voorwaarde dat ze besneden waren. Deelname aan het Pascha was niet optioneel voor de vreemdeling (zie vers 49): « Als er een vreemdeling bij jullie woont, moet ook hij het paschaoffer voor Jehovah klaarmaken. Dat moet hij doen in overeenstemming met het voorschrift voor het Pascha en de procedure die ervoor geldt. Er geldt één voorschrift voor jullie, zowel voor de vreemdeling die bij jullie woont als voor de geboren Israëliet » (Numeri 9:14). « Voor jullie die bij de gemeente horen en voor de vreemdelingen die bij jullie wonen, geldt hetzelfde voorschrift. Het is een blijvend voorschrift van generatie op generatie. In Jehovah’s ogen zijn jullie en de vreemdelingen die bij jullie wonen gelijk » (Numeri 15 :15). Deelname aan het Pascha was een essentiële verplichting, en Jehovah God maakte in verband met deze viering geen onderscheid tussen Israëlieten en buitenlandse inwoners.
Waarom aandringen op het feit dat de buitenlandse ingezetene verplicht was om het Pascha te vieren? Omdat het belangrijkste argument van degenen die deelname aan de symbolen verbieden, tot trouwe christenen die aardse hoop hebben, is dat ze geen deel uitmaken van het « nieuwe verbond », en zelfs geen deel uitmaken van het geestelijke Israël. Maar volgens het Pascha-model konden de niet-Israëlieten het Pascha vieren… Wat vertegenwoordigt de spirituele betekenis van besnijdenis? Gehoorzaamheid aan God (Deuteronomium 10:16; Romeinen 2:25-29). Geestelijke onbesnedenheid staat voor ongehoorzaamheid aan God en Christus (Handelingen 7:51-53). Het antwoord is hieronder gedetailleerd.
Is deelname aan het brood en de beker wijn afhankelijk van hemelse of aardse hoop? Als deze twee hoop in het algemeen wordt bewezen door alle uitspraken van Christus, de apostelen en zelfs hun tijdgenoten te lezen, realiseren we ons dat ze niet worden gedogmatiseerd of rechtstreeks in de Bijbel worden genoemd. Zo sprak Jezus Christus vaak over het eeuwige leven, zonder onderscheid te maken tussen hemelse en aardse hoop (Matteüs 19:16,29; 25:46; Marcus 10:17,30; Johannes 3:15,16, 36;4:14, 35;5:24,28,29 (als hij over de opstanding spreekt, vermeldt hij niet eens dat het aards zal zijn (ook al zal het zijn)), 39;6:27,40, 47.54 (er zijn veel andere verwijzingen waar Jezus Christus geen onderscheid maakt tussen eeuwig leven in de hemel of op aarde)). Daarom mogen deze twee hoop niet worden « gedogmatiseerd » en mogen ze geen onderscheid maken tussen christenen, in het kader van de viering van de herdenking. En natuurlijk, om deze twee hoop ondergeschikt te maken aan de deelname aan de consumptie van het brood en de beker, heeft absoluut geen bijbelse basis.
Ten slotte, in de context van Johannes 10, om te zeggen dat christenen met aardse hoop de « andere schapen » zouden zijn, die geen deel uitmaken van het nieuwe verbond, is volledig buiten de context van het geheel van ditzelfde hoofdstuk. Als je het artikel (hieronder), « Het andere schaap », leest, dat zorgvuldig de context en illustraties van Christus onderzoekt, in Johannes 10, zul je je realiseren dat hij het niet heeft over verbonden, maar over de identiteit van de ware messias. De « andere schapen » zijn niet-joodse christenen. In Johannes 10 en 1 Korintiërs 11 is er geen bijbels verbod tegen getrouwe christenen die hoop hebben op eeuwig leven op aarde en geestelijke besnijdenis van hart, het nuttigen van het brood en de beker wijn van het gedenkteken.
Broederlijk in Christus.
***
Pascha is het model van de viering van de herdenking van de dood van Christus: « Die dingen zijn een schaduw van toekomstige dingen, maar de werkelijkheid is de Christus » (Kolossenzen 2:17). « Want aangezien de Wet een schaduw heeft van de toekomstige goede dingen, maar niet het wezen van de dingen zelf » (Hebreeën 10:1).
Mensen met besnijdenis, konden Pascha alleen vieren: “En ingeval er een inwonende vreemdeling bij u vertoeft en hij het Pascha voor Jehovah werkelijk wil vieren, laten dan al de zijnen die van het mannelijk geslacht zijn, besneden worden. Eerst dan mag hij naderen om het te vieren; en hij moet als een in het land geborene worden. Maar geen onbesnedene mag ervan eten” (Exodus 12:48).
Christenen zijn niet langer verplicht tot lichamelijke besnijdenis, daarom is het de geestelijke besnijdenis van het hart die vereist is voor het gedenkteken, gedefinieerd door de Mosaïque-wet zelf: “En GIJ moet de voorhuid van UW hart besnijden en UW nek niet langer verharden” (Deuteronomium 10:16). De apostel Paulus geeft ook de definitie:
“De besnijdenis heeft in feite alleen nut indien gij de wet onderhoudt; maar indien gij een overtreder van de wet zijt, is uw besnijdenis onbesnedenheid geworden. Indien daarom een onbesnedene de rechtvaardige vereisten van de Wet in acht neemt, zal zijn onbesnedenheid dan niet als besnijdenis worden gerekend? En de van nature onbesnedene zal, door de Wet te volbrengen, u oordelen, die mét haar geschreven reglement en besnijdenis een overtreder van de wet zijt. Want niet hij is een jood die het uiterlijk is, noch is besnijdenis dat wat uiterlijk, aan het vlees, geschiedt. Maar hij is een jood die het innerlijk is, en [zijn] besnijdenis is die van het hart, door geest, en niet door een geschreven reglement. De lof van iemand komt niet van mensen, maar van God” (Romeinen 2:25-29). Geestelijke besnijdenis van het hart symboliseert gehoorzaamheid aan God en Christus, geloof in zijn offer voor de vergeving van onze zonden.
De geestelijke onbesnedenheid van het hart betekent precies het tegenovergestelde, ongehoorzaamheid aan God en Christus: “Hardnekkigen en onbesnedenen van hart en oren, GIJ weerstaat altijd de heilige geest; zoals UW voorvaders deden, doet ook GIJ. Wie van de profeten zijn door UW voorvaders niet vervolgd? Ja, zij hebben hen gedood die van tevoren de komst van de Rechtvaardige aankondigden, wiens verraders en moordenaars GIJ nu zijt geworden, GIJ nog wel die de Wet hebt ontvangen, zoals die door engelen werd overgebracht, maar ze niet hebt gehouden” (Handelingen 7:51-53).
Geestelijke Besnijdenis van het Hart is vereist voor deelname aan het Gedenkteken: “Laat iemand eerst zichzelf goedkeuren na zich nauwkeurig te hebben onderzocht, en laat hij aldus van het brood eten en uit de beker drinken” (1 Korinthiërs 11:28). Goedkeuring van jezelf betekent een duidelijk geweten, om eerlijk te zijn voor God, voordat je deelneemt aan de herdenking van de dood van Christus.
Jezus Christus vertelde trouwe discipelen, ongeacht hun hoop, hemels of aards, om hem te eten symbolisch om het eeuwige leven te verkrijgen:
“Ik ben het brood des levens. UW voorvaders hebben in de wildernis het manna gegeten en zijn niettemin gestorven. Dit is het brood dat uit de hemel neerdaalt, opdat een ieder ervan kan eten en niet zal sterven. Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald; als iemand van dit brood eet, zal hij leven in eeuwigheid; en inderdaad, het brood dat ik zal geven, is mijn vlees ten behoeve van het leven der wereld.” Toen gingen de joden onder elkaar twisten en zeiden: „Hoe kan deze man ons zijn vlees te eten geven?” Derhalve zei Jezus tot hen: „Voorwaar, voorwaar, ik zeg U: Indien GIJ het vlees van de Zoon des mensen niet eet en zijn bloed niet drinkt, hebt GIJ geen leven in UZELF. Wie zich met mijn vlees voedt en mijn bloed drinkt, heeft eeuwig leven, en ik zal hem op de laatste dag [uit de dood] opwekken; want mijn vlees is waar voedsel en mijn bloed is ware drank. Wie zich met mijn vlees voedt en mijn bloed drinkt, blijft in eendracht met mij en ik in eendracht met hem. Evenals de levende Vader mij heeft uitgezonden en ik leef vanwege de Vader, zo ook hij die zich met mij voedt, ja ook hij zal leven vanwege mij. Dit is het brood dat uit de hemel is neergedaald. Het is niet zoals toen UW voorvaders aten en toch zijn gestorven. Wie zich met dit brood voedt, zal in eeuwigheid leven” (Johannes 6:48-58).
Voor Jezus Christus is het inderdaad een voorwaarde voor het eeuwige leven: “Derhalve zei Jezus tot hen: „Voorwaar, voorwaar, ik zeg U: Indien GIJ het vlees van de Zoon des mensen niet eet en zijn bloed niet drinkt, hebt GIJ geen leven in UZELF” (Johannes 6:53).
Daarom moeten trouwe christenen, ongeacht hun hoop, hemels of aards, deelnemen aan de herdenking van de dood van Christus: “Evenals de levende Vader mij heeft uitgezonden en ik leef vanwege de Vader, zo ook hij die zich met mij voedt, ja ook hij zal leven vanwege mij” (Johannes 6:57).
De herdenking van de dood van Christus moet tussen « broeders », tussen getrouwe christenen zijn: “Daarom, mijn broeders, wanneer GIJ samenkomt om [het] te eten, wacht op elkaar” (1 Korinthiërs 11:33).
Als u wenst deel te nemen aan de herdenking van de dood van Christus en u bent geen christen, dan moet u gedoopt zijn, oprecht verlangend om de geboden van Christus te gehoorzamen: « Ga dus en maak discipelen van mensen uit alle volken. Doop ze in de naam van de Vader en van de Zoon en van de heilige geest, en leer ze om zich te houden aan alles wat ik jullie heb opgedragen. En weet: ik ben met jullie, alle dagen, tot het einde van het tijdperk » (Mattheüs 28:19,20).
Hoe de herinnering aan de dood van Jezus Christus te vieren?
« Blijf dit doen om mij te gedenken »
(Lucas 22:19)
De herdenking van de dood van Jezus Christus gevierd moet worden op dezelfde manier als het Pascha, onder getrouwe christenen, congregatie of familie (Exodus 12: 48; Hebreeën 10: 1; Kolossenzen 2: 17; 1 Korintiërs 11: 33 ). Na het Paasfeest, zette Jezus Christus het patroon voor de toekomstige viering van de herinnering aan zijn dood (Lukas 22: 12-18). Ze zijn in deze bijbelse passages, evangeliën:
– Mattheüs 26: 17-35.
– Mark 14: 12-31.
– Lucas 22: 7-38.
– Johannes hoofdstuk 13 tot 17.
Na de viering van het Pascha, verving Jezus Christus deze viering door een andere: de herdenking van de dood van Christus (Johannes 1: 29-36, Kolossenzen 2: 17, Hebreeën 10: 1).
Tijdens deze overgang waste Jezus Christus de voeten van de twaalf apostelen. Het was een lering van voorbeeld: nederig tegenover elkaar zijn (Johannes 13: 4-20). Niettemin moet deze gebeurtenis niet worden beschouwd als een ritueel om te oefenen vóór herdenking (vergelijk Johannes 13:10 en Matteüs 15: 1-11). Het verhaal informeert ons echter dat Jezus daarna « zijn bovenkleding aan heeft gedaan ». We moeten daarom behoorlijk gekleed zijn (Johannes 13: 10a, 12 vergelijken met Mattheüs 22: 11-13). Overigens namen de soldaten op de executieplaats van Jezus Christus de kleren die hij die avond droeg, weg. Het verslag van Johannes 19: 23,24 vertelt ons dat Jezus Christus een « naadloos binnenste kledingstuk droeg, geweven van bovenaf in al zijn lengte ». De soldaten durfden het niet eens te verscheuren. Dit maakt ons duidelijk dat Jezus Christus kwaliteitskleding droeg, consistent met het belang van de gebeurtenis. Zonder ongeschreven regels in de Bijbel in te stellen, zullen we een goed oordeel vellen over de dresscode (Hebreeën 5:14).
Jezus Christus wees de verrader Judas Iscariot af. Dit toont aan dat deze ceremonie moet gevierd worden alleen onder de getrouwe christenen (Matteüs 26: 20-25; Marcus 14: 17-21; Johannes 13: 21-30; Lucas ‘verslag is niet altijd chronologisch, maar in een « logische volgorde » (Vergelijk Luke 22: 19-23 en Luke 1: 3 « vanaf het begin, om ze in een logische volgorde te schrijven »; 1 Korinthiërs 11: 28,33)).
De viering van de herdenking is beschreven met grote eenvoud: « Als ze verder aten, nam Jezus een brood en, na het zeggen van een zegen, brak hij het, en gaf het aan de discipelen, zei hij: « Terwijl ze verder aten, nam Jezus een brood. Hij sprak een zegen uit, brak het en gaf het aan de discipelen. Hij zei: ‘Neem dit en eet. Dit betekent mijn lichaam.’ Toen nam hij een beker. Hij sprak een dankgebed uit en gaf hun de beker, terwijl hij zei: ‘Drink hier allemaal uit, want dit betekent mijn “bloed van het verbond”, dat voor velen vergoten zal worden om zonden te vergeven. Maar ik zeg jullie: vanaf nu zal ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken tot de dag waarop ik samen met jullie nieuwe wijn zal drinken in het Koninkrijk van mijn Vader.’ Na het zingen van lofzangen gingen ze naar buiten, naar de Olijfberg » (Mattheüs 26:26-30). Jezus Christus legde de reden voor deze viering uit, de betekenis van zijn offer, wat ongezuurde brood vertegenwoordigt, symbool van zijn zondeloze lichaam en de beker, symbool van zijn bloed. Hij vroeg dat zijn discipelen de herinnering aan zijn dood elk jaar vieren op 14 Nisan (Joodse kalendermaand) (Lukas 22:19).
Het evangelie van Johannes informeert ons over de leer van Christus na deze viering, waarschijnlijk van Johannes 13:31 tot Johannes 16:30. Waarna Jezus Christus een gebed uitsprak dat in Johannes 17 te lezen is. Matteüs 26:30 vertelt ons: « Na het zingen van lofzangen gingen ze naar buiten, naar de Olijfberg ». Het is waarschijnlijk dat het lied van deze lofprijzingen plaatsvond na het gebed van Jezus Christus.
Hoe verder te gaan?
We moeten het model van Christus volgen. De viering moet worden georganiseerd door één persoon, een ouderling, een voorganger, een priester van de christelijke gemeente. Als de viering plaatsvindt in een gezinssetting, is het het hoofd van de christelijke familie die het moet vieren. Als er geen man is, moet de christelijke zuster die de viering organiseert worden gekozen uit getrouwe oude vrouwen (Titus 2: 3). Ze zal haar hoofd moeten bedekken (1 Korinthiërs 11: 2-6).
Degene die het feest zal organiseren, zal in deze omstandigheid de bijbelleer kiezen op basis van het verhaal van de evangeliën, misschien door ze te lezen door er commentaar op te geven. Een laatste gebed gericht tot Jehovah God zal worden uitgesproken. Waarna lof aan Jehovah God kan worden gezongen en ter ere van zijn Zoon Jezus Christus.
Wat brood betreft, wordt het soort granen niet genoemd, maar het moet zonder gist worden gemaakt (hoe ongezuurd brood bereiden (video)). Wat wijn betreft, is het in sommige landen mogelijk dat trouwe christenen het niet kunnen krijgen. In dit uitzonderlijke geval zullen de ouderlingen beslissen hoe ze het op de meest geschikte manier kunnen vervangen op basis van de Bijbel (Johannes 19:34). Jezus Christus heeft aangetoond dat in uitzonderlijke situaties uitzonderlijke beslissingen kunnen worden genomen en dat de genade van God in deze omstandigheid van toepassing is (Matteüs 12: 1-8).
Er is geen bijbelse aanduiding van de precieze duur van het de ceremonie. Daarom is het diegene die deze gebeurtenis zal organiseren die een goed oordeel zal geven, net zoals Christus deze speciale ontmoeting heeft beëindigd. Het enige belangrijke bijbelse punt over de timing van deze gebeurtenis is het volgende: de herinnering aan de dood van Jezus Christus moet worden gevierd « tussen de twee avonden »: na de zonsondergang van 13 en 14 « Nisan », en vóór de zonsopgang. Het was op dit moment dat Jezus Christus deze viering maakte. Johannes 13: 30 vertelt ons dat toen Judas Iskariot kort voor de viering vertrok, « Het was nacht » (Exodus 12: 6).
Jehovah God had deze wet vastgesteld met betrekking tot de viering van het Pascha: « En het slachtoffer van het paschafeest mag niet tot de volgende morgen bewaard worden » (Exodus 34:25). Waarom? De dood van het Paaslam zou plaatsvinden tussen de twee avonden. De dood van Christus, het Lam van God, werd verordend door « oordeel », ook tussen de twee avonden, voor de ochtend, « voordat de haan kraaide »: « Toen scheurde de hogepriester zijn bovenklederen, zeggende: : « Toen scheurde de hogepriester zijn kleren en riep uit: ‘Hij heeft God gelasterd! Waarvoor hebben we nog getuigen nodig? Nu hebben jullie zijn godslastering zelf gehoord. Wat vinden jullie?’ Ze antwoordden: ‘Hij verdient de dood.’ (…) En onmiddellijk kraaide er een haan. Toen herinnerde Petrus zich dat Jezus had gezegd: ‘Voordat een haan kraait, zul je drie keer zeggen dat je mij niet kent.’ » (Mattheüs 26: 65-75). Dus de dood van het paaslam werd gevolgd door de dood van het Lam Gods, Jezus Christus, « bij decreet », « tussen de twee avonden » ((Psalm 94: 20) « die onheil sticht in naam van de wet », Johannes 1: 29-36; Kolossenzen 2:17; Hebreeën 10: 1). God zegene de trouwe christenen van de hele wereld door middel van zijn Zoon Jezus Christus. Amen.
***
Wat is deze waarheid en deze vrijheid (Johannes 8:32)?
« En zult de waarheid verstaan, en de waarheid zal u vrijmaken »
(Johannes 8:32)
Welke waarheid is dit, en hoe bevrijdt ze ons?
Onder Bijbellezers, en met name sommige leraren van Gods Woord, wordt deze uitspraak begrepen als een kennis van Bijbelse waarheid die ons zou bevrijden van de religieuze leugens die vaak in veel christelijke gemeenschappen worden verkondigd. Het besef dat de Bijbel bijvoorbeeld niet leert over het bestaan van het vagevuur, het limbo of een vurige hel waar de goddelozen eeuwig worden gemarteld, heeft een bevrijdende werking op mensen. Het is inderdaad geruststellend om te weten dat deze religieuze leugens, zoals de vurige hel, het vagevuur, de Drie-eenheid, de onsterfelijkheid van de ziel en andere bijgelovigheden die verband houden met het occulte, niet in de Bijbel worden onderwezen. Op een bepaalde manier heeft de troost van de Bijbelse waarheid een bevrijdende werking op hen die door deze bijgelovigheden en valse religieuze leringen tot slaaf zijn gemaakt.
Is het echter wel gepast om Christus’ uitspraak (hierboven) toe te passen in de context van een nauwkeurige kennis van de Bijbel die ons zou bevrijden van religieuze dwalingen? Volgens de context van het Evangelie van Johannes respecteert een dergelijke verklaring niet de directe context van Christus’ uitspraak, noch de algehele context van het Evangelie van Johannes.
Laten we Christus’ verklaring eens lezen, ditmaal in de directe context: “Jezus dan zeide tot de Joden, die in Hem geloofden: Indien gijlieden in Mijn woord blijft, zo zijt gij waarlijk Mijn discipelen;
32 En zult de waarheid verstaan, en de waarheid zal u vrijmaken.
33 Zij antwoordden Hem: Wij zijn Abrahams zaad, en hebben nooit iemand gediend; hoe zegt Gij dan: Gij zult vrij worden?
34 Jezus antwoordde hun: Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Een iegelijk, die de zonde doet, is een dienstknecht der zonde.
35 En de dienstknecht blijft niet eeuwiglijk in het huis, de zoon blijft er eeuwiglijk.
36 Indien dan de Zoon u zal vrijgemaakt hebben, zo zult gij waarlijk vrij zijn.
37 Ik weet, dat gij Abrahams zaad zijt; maar gij zoekt Mij te doden; want Mijn woord heeft in u geen plaats.
38 Ik spreek wat Ik bij Mijn Vader gezien heb; gij doet dan ook, wat gij bij uw vader gezien hebt.
39 Zij antwoordden en zeiden tot Hem: Abraham is onze vader. Jezus zeide tot hen: Indien gij Abrahams kinderen waart, zo zoudt gij de werken van Abraham doen.
40 Maar nu zoekt gij Mij te doden, een Mens, Die u de waarheid gesproken heb, welke Ik van God gehoord heb. Dat deed Abraham niet.
41 Gij doet de werken uws vaders. Zij zeiden dan tot Hem: Wij zijn niet geboren uit hoererij; wij hebben een Vader, namelijk God” (Johannes 8:31-41).
Laten we deze tekst eens analyseren vanuit het perspectief van wat voor soort waarheid het is. Wat is deze waarheid waar Jezus Christus over spreekt? Is het de volledige kennis die in het Woord van God besloten ligt, of iets anders?
Jezus Christus legt uit dat het leven in zijn woord iemand in staat zal stellen deze waarheid te kennen die hen vrij zal maken. De Joodse gesprekspartners zijn beledigd door wat Christus zegt, omdat het impliceert dat zij slaven zijn, terwijl zij afstammelingen zijn van een vrije man, Abraham. Er is een misverstand tussen wat Christus zegt en wat de Joden hebben begrepen, dus Jezus Christus verduidelijkt zijn bedoeling. Hij vertelt hen dat het de slavernij van de zonde is, dat wil zeggen de zondige toestand die de hele mensheid van Adam heeft geërfd. Deze slavernij leidt tot de dood: « Daarom, gelijk door een mens de zonde in de wereld ingekomen is, en door de zonde de dood; en alzo de dood tot alle mensen doorgegaan is, in welken allen gezondigd hebben » (Romeinen 5:12). Vervolgens laat hij hen op een zachte manier begrijpen dat hij, Christus, de middelen heeft om hen te bevrijden.
Jezus Christus presenteert zichzelf als de incarnatie van de waarheid die bevrijdt: « Indien dan de Zoon u zal vrijgemaakt hebben, zo zult gij waarlijk vrij zijn » (Johannes 8:36). Dit begrip wordt versterkt door een andere uitspraak die hij enige tijd later deed: « Jezus zei tegen haar: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij’ » (Johannes 14:6). Het is daarom duidelijk dat het gebruik van de tekst van Johannes 8:32 om uit te leggen dat de Bijbelse waarheid bevrijdt van religieuze onwaarheden, simpelweg onjuist is en geen recht doet aan de context van deze uitspraak van Christus.
Hoewel Jezus Christus zichzelf de waarheid noemt die bevrijdt, legt hij dit later in zijn uitspraak preciezer uit: « Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Zo iemand Mijn woord zal bewaard hebben, die zal den dood niet zien in der eeuwigheid » (Johannes 8:51). Joodse religieuze fundamentalisten nemen zijn uitspraak letterlijk. Jezus Christus verwijst naar de hoop op de opstanding na de dood. Bijvoorbeeld, bij een andere gelegenheid sprak Jezus Christus tot Sadduceeën die niet in de opstanding geloofden. Toen Hij over deze hoop sprak, noemde Hij Abraham, Isaak en Jakob als ‘levend’ in het perspectief van deze hoop: « Wat betreft de opstanding der doden, hebt u niet gelezen wat God tot u gezegd heeft: ‘Ik ben de God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob’? Hij is niet de God van de doden, maar van de levenden » (Mattheüs 22:31-32).
Deze waarheid, die bevrijdt van de slavernij van de zonde, die tot de dood leidt, is dus het geloof in de waarheid die Jezus Christus is, wat leidt tot eeuwig leven: « Want de bezoldiging der zonde is de dood, maar de genadegift Gods is het eeuwige leven, door Jezus Christus, onzen Heere » (Romeinen 6:23).
***
Jezus Christus wast de voeten van zijn discipelen
(Johannes 13:4-17)
“Jezus stond op van de maaltijd en legde zijn bovenkleding af. Toen nam hij een handdoek en sloeg die om zijn middel. 5 Daarna goot hij water in een kom en begon de voeten van de discipelen te wassen en ze af te drogen met de handdoek die hij om zijn middel had geslagen. 6 Toen kwam hij bij Simon Petrus. Die zei tegen hem: ‘Heer, wilt u mijn voeten wassen?’ 7 Jezus antwoordde: ‘Wat ik doe, begrijp je nu niet, maar later zul je het begrijpen.’ 8 Petrus zei tegen hem: ‘Nee, u zult mijn voeten nooit wassen.’ Jezus antwoordde: ‘Als ik je niet was, heb je geen deel aan mij.’ 9 Simon Petrus zei tegen hem: ‘Heer, niet alleen mijn voeten, maar ook mijn handen en mijn hoofd.’ 10 Jezus zei tegen hem: ‘Wie gebaad heeft, hoeft alleen zijn voeten te laten wassen, maar is helemaal rein. En jij bent rein, maar niet ieder van jullie.’ 11Want Hij kende de man die Hem zou verraden. Daarom zei Hij: ‘Niet iedereen onder jullie is rein.’ 12Toen Hij hun voeten had gewassen, zijn bovenkleding had aangetrokken en weer aan tafel was gaan zitten, zei Hij tegen hen: ‘Weten jullie wat Ik voor jullie heb gedaan? 13Jullie noemen Mij Meester en Heer, en terecht, want dat ben Ik. 14Nu Ik, Heer en Meester, jullie voeten heb gewassen, moeten jullie ook elkaars voeten wassen. 15Want Ik heb jullie een voorbeeld gegeven, opdat jullie ook zo zouden doen als Ik. 16Voorwaar, Ik zeg u: een dienaar is niet groter dan zijn heer, en een boodschapper is niet groter dan degene die hem gezonden heeft. 17Nu jullie dit weten, zullen jullie gezegend zijn als jullie ernaar handelen’ (Johannes 13:4-17).
Doordat Jezus Christus dit deed, liet Hij zien dat de herders van christelijke gemeenten ten dienste moeten staan van de schapen van Christus. Hij zei: « Als Ik dan, Heer en Meester, jullie voeten gewassen heb, dan behoren jullie ook elkaars voeten te wassen » (Johannes 13:14).
***
Een vrijgevige vrouw
« Ze deed wat ze kon »
(Marcus 14:8)
« Toen hij in Bethanië was, in het huis van Simon de melaatse, en aan tafel lag, kwam er een vrouw met een albasten kruik gevuld met zeer kostbare, geparfumeerde olie, echte nardolie. Ze opende de kruik en begon de olie over zijn hoofd te gieten. Maar sommigen waren verontwaardigd en zeiden: ‘Waarom is deze geparfumeerde olie verspild? Deze olie had voor meer dan driehonderd denarii verkocht kunnen worden en het geld had aan de armen gegeven kunnen worden!’ En ze waren erg boos op haar. » Maar Jezus zei: ‘Laat haar met rust. Waarom bezorgen jullie haar zoveel problemen? Ze heeft iets goeds voor Mij gedaan. Want jullie hebben de armen altijd bij je, en wanneer jullie maar willen, kunnen jullie hen helpen. Maar Mij hebben jullie niet altijd. Ze heeft gedaan wat ze kon; ze heeft van tevoren voorbereidingen getroffen om Mijn lichaam met parfum te zalven voor Mijn begrafenis. Voorwaar, Ik zeg jullie: overal ter wereld waar het evangelie wordt verkondigd, zal ook verteld worden wat zij gedaan heeft, ter nagedachtenis aan haar’ (Marcus 14:3-9).
De vrijgevigheid van deze vrouw is vergelijkbaar met die van de zeer arme weduwe die Jezus Christus opmerkte: ‘Jezus keek omhoog en zag de rijken hun gaven in de schatkist leggen. Toen zag Hij een arme weduwe die er twee kleine muntjes van weinig waarde inlegde, en Hij zei: ‘Voorwaar, Ik zeg jullie: deze weduwe, hoewel arm, heeft meer gegeven dan zij allen. Want zij allen gaven uit hun overvloed, maar deze vrouw gaf uit haar armoede alles wat ze bezat om van te leven’ (Lucas 21:1-4). Jezus Christus merkt dus de kleinste inspanning op die we met heel ons hart leveren om zijn Vader zo goed mogelijk te dienen (Matteüs 7:21).
In order to make his disciples understand that he had indeed been raised from the dead, he put on a human body, whose face was not always recognizable by his disciples…
***
Uw Koning Zelf komt tot u, nederig en rijdend op een ezel
“Verheug u zeer, dochter van Sion! Juich luid, dochter van Jeruzalem! Zie! Uw Koning Zelf komt tot u, rechtvaardig, ja, gered, nederig en rijdend op een ezel, ja, op een prachtig dier, de zoon van een ezel” (Zacharia 9:9).
Deze profetie werd, volgens de evangelieverhalen, vervuld toen Jezus Christus Jeruzalem binnenging op 10 Nisan 33 n.Chr.:
“De discipelen gingen en deden zoals Jezus hun had opgedragen. 7 Ze brachten de ezel en het veulen en legden hun bovenkleding erop, en Hij ging erop zitten.” 8 De meesten van de menigte spreidden hun bovenkleding op de weg uit, terwijl anderen takken van de bomen afsneden en die op de weg spreidden. 9 De menigte riep: ‘Red de Zoon van David, alstublieft! Gezegend is Hij die komt in de naam van de HEERE! Red Hem, alstublieft! Ga naar de hoogten!’ 10 Toen Hij Jeruzalem binnenging, beefde de hele stad en de mensen riepen: ‘Wie is het?’ 11 De menigte antwoordde: ‘Het is de profeet Jezus, uit Nazareth in Galilea!’ (Mattheüs 21:6-11).
Jezus Christus werd in 29 n.Chr. door zijn hemelse Vader tot Koning gezalfd bij zijn doop. Vóór de geboorte van Jezus vertelde de engel Gabriël aan Maria, zijn toekomstige moeder, dat haar zoon koning zou worden: ‘Hij zal voor eeuwig over het huis van Jakob regeren, en aan zijn koninkrijk zal geen einde komen’ (Lucas 1:33). Zo werd Jezus Christus in het jaar 29 n.Chr. koning, aangesteld door zijn Vader. Op 10 Nisan 33 n.Chr. keerde Jezus Christus terug naar Jeruzalem als de koning die door zijn hemelse Vader was aangesteld en gezalfd, waarmee de profetie van Zacharia 9:9 werd vervuld: « Verheug u zeer, dochter van Sion! Juich luid, dochter van Jeruzalem! Zie, uw koning zelf komt tot u, rechtvaardig, ja, gered, nederig, rijdend op een ezel, ja, op een goed doorvoed dier, de zoon van een ezel » (Matteüs 21:1-10).
Jezus Christus maakte in het bijzijn van de Romeinse gouverneur Pilatus duidelijk dat hij koning was:
“Toen ging Pilatus weer het paleis van de gouverneur binnen en riep Jezus bij zich. Hij vroeg hem: ‘Bent u de koning van de Joden?’ 34 Jezus antwoordde: ‘Zegt u dat uit uzelf, of hebben anderen u dat over mij verteld?’ 35 Pilatus antwoordde: ‘Ik ben toch geen Jood? Uw eigen volk en de hogepriesters hebben u aan mij uitgeleverd. Wat hebt u gedaan?’ 36 Jezus antwoordde: ‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld. Als mijn koninkrijk van deze wereld was, zouden mijn dienaren strijden om te voorkomen dat ik aan de Joden zou worden uitgeleverd. Maar mijn koninkrijk is niet van deze wereld.’ 37 Toen zei Pilatus tegen hem: ‘Bent u een koning?’ Jezus antwoordde: ‘U zegt dat ik een koning ben. Daarvoor ben ik geboren en hiervoor ben ik in de wereld gekomen: om te getuigen van de waarheid. Iedereen die aan de kant van de waarheid staat, luistert naar mijn stem.’” 38 Pilatus vroeg hem: ‘Wat is waarheid?’ (Johannes 18:33-38).
Toen hij naar de hemel opsteeg om zich bij zijn hemelse Vader te voegen, zat hij volgens Psalm 110 aan de rechterhand van de Vader, in afwachting van de erfenis van het Koninkrijk, ofwel de heerschappij in hemel en op aarde: ‘Dit zegt de HEERE tegen mijn Heer: “Zit aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden tot een voetbank voor uw voeten maak”’ (Psalm 110; vergelijk Lukas 19:12).
When Jesus Christ entered Jerusalem, was he really a king?
***
De dertig zilverstukken en de prijs van verraad
“Als het u goeddunkt, geef mij dan mijn loon; zo niet, houd het dan in.” Zo betaalden zij mijn loon: dertig zilverstukken »
(Zacharia 11:12)
Deze profetie van Zacharia verwijst naar het verraad van Judas Iskariot, die zijn meester, Jezus Christus, uitleverde aan zijn vijanden en hem uiteindelijk vermoordde:
“Toen zei ik tegen hen: ‘Als het u goeddunkt, geef mij dan mijn loon; zo niet, houd het dan in.’ Zo betaalden zij mijn loon: dertig zilverstukken.
13 Maar de Jehovah (YHWH) zei tegen mij: ‘Werp het in de schatkist – deze prachtige prijs die zij voor mij hebben betaald.’ Dus nam ik de dertig zilverstukken en wierp ze in de schatkist in het huis van de Jehovah (YHWH)” (Zacharia 11:12, 13).
Het evangelieverslag van deze gebeurtenis:
“Toen ging een van de twaalf, Judas Iskariot genaamd, naar de hogepriesters en zei: ‘Wat wilt u mij geven als ik hem aan u uitlever?’ Ze stelden een prijs van dertig zilverstukken voor hem vast. Vanaf dat moment zocht hij een gelegenheid om hem te verraden” (Mattheüs 26:14-16).
“En Judas Iskariot, een van de twaalf, ging naar de hogepriesters om hem aan hen uit te leveren. Toen zij dit hoorden, waren zij blij en beloofden hem geld te geven. En hij zocht een geschikte gelegenheid om hem te verraden” (Marcus 14:10-11).
Uiteindelijk kreeg Judas Iskariot spijt van zijn daden, maar te laat. Dit is wat later in het verhaal wordt geschreven in verband met de profetie van Zacharia:
“Toen Judas, die hem had verraden, zag dat hij veroordeeld was, werd hij met wroeging vervuld en gaf de dertig zilverstukken terug aan de hogepriesters en oudsten. 4 Hij zei: ‘Ik heb gezondigd door rechtvaardig bloed te verraden.’ Zij zeiden: ‘Wat gaat ons dat aan? Zie er zelf maar op toe!’ 5 Hij wierp de zilverstukken in de tempel, ging weg en wilde zich ophangen. 6 Maar de hogepriesters namen de zilverstukken aan en zeiden: ‘Het is niet geoorloofd ze in de schatkist te leggen, want het is bloedgeld.’ 7 Na overleg kochten zij het akkerland van de pottenbakker om daar vreemdelingen te begraven.” 8 Daarom wordt dat akkerland tot op de dag van vandaag ‘Akkerland van Bloed’ genoemd. 9 Toen werd vervuld wat door de profeet Jeremia was gezegd: ‘En zij namen de dertig zilverstukken, de prijs van de man op wie een prijs was gezet, op wie sommige zonen van Israël een prijs hadden gezet, 10 en zij gaven die voor de akker van de pottenbakker, overeenkomstig wat de Jehovah (YHWH) mij had geboden’ (Mattheüs 27:3-10). * Deze naam is in de kanttekening gecorrigeerd: Syh(kanttekening): ‘Zekaria’.
This prophecy of Zechariah alludes to the betrayal of Judas Iscariot, who delivered his master, Jesus Christ, into the hands of his adversaries, ultimately murdering him…
***
De andere schapen
« En ik heb nog andere schapen, die niet van deze kooi zijn. Ook die moet ik bij elkaar brengen. Ze zullen naar mijn stem luisteren, en ze zullen één kudde onder één herder worden »
(Johannes 10:16)
Een zorgvuldige lezing van Johannes 10:1-16 onthult dat het centrale thema de identificatie van de Messias is als de ware herder voor zijn discipelen, de schapen.
In Johannes 10:1 en Johannes 10:16 staat geschreven: « Echt, ik verzeker jullie: wie de schaapskooi niet door de deur binnengaat maar op een andere plaats naar binnen klimt, is een dief en een rover. (… ) En ik heb nog andere schapen, die niet van deze kooi zijn. Ook die moet ik bij elkaar brengen. Ze zullen naar mijn stem luisteren, en ze zullen één kudde onder één herder worden ». Deze « schaapskooi » vertegenwoordigt het gebied waar Jezus Christus predikte, de Natie van Israël, in de context van de Mozaïsche wet: « Deze 12 stuurde Jezus eropuit en hij gaf hun de volgende instructies: ‘Sla niet de weg naar de heidenen in en ga geen enkele Samaritaanse stad+ binnen. Ga in plaats daarvan steeds weer naar de verloren schapen van het huis van Israël » (Matteüs 10:5,6). « Hij antwoordde: ‘Ik ben alleen naar de verloren schapen van het huis van Israël gestuurd’ » (Matteüs 15:24).
In Johannes 10:1-6 staat geschreven dat Jezus Christus voor de poort van de schaapskooi verscheen. Dit gebeurde bij zijn doop. De « poortwachter » was Johannes de Doper (Matteüs 3:13). Door Jezus te dopen, die de Christus werd, opende Johannes de Doper de deur voor hem en getuigde hij dat Jezus de Christus en het Lam van God is: « De volgende dag zag hij Jezus naar zich toe komen, en hij zei: ‘Kijk, het Lam van God dat de zonde van de wereld wegneemt!’ » (Johannes 1:29-36).
In Johannes 10:7-15, terwijl hij op hetzelfde messiaanse thema blijft, gebruikt Jezus Christus een andere illustratie door zichzelf aan te duiden als de « Poort », de enige plaats van toegang op dezelfde manier als Johannes 14:6: « JJezus antwoordde hem: ‘Ik ben de weg en de waarheid en het leven. Alleen via mij kun je bij de Vader komen’ ». Het hoofdthema van het onderwerp is altijd Jezus Christus als Messias. Vanaf vers 9, van dezelfde passage (hij verandert de illustratie een andere keer), wijst hij zichzelf aan als de herder die zijn schapen laat grazen door ze « in of uit » te laten om ze te weiden. De leer is zowel op hem gericht als op de manier waarop hij voor zijn schapen moet zorgen. Jezus Christus noemt zichzelf de uitstekende herder die zijn leven zal geven voor zijn discipelen en die van zijn schapen houdt (in tegenstelling tot de bezoldigde herder die zijn leven niet op het spel zet voor schapen die niet van hem zijn). Nogmaals, de focus van Christus’ leer is Zichzelf als een herder die zichzelf zal offeren voor zijn schapen (Matteüs 20:28).
Johannes 10:16-18: « En ik heb nog andere schapen, die niet van deze kooi zijn. Ook die moet ik bij elkaar brengen. Ze zullen naar mijn stem luisteren, en ze zullen één kudde onder één herder worden. De Vader houdt van mij omdat ik mijn leven geef, zodat ik het weer mag ontvangen. Niemand neemt het van mij af, maar ik geef het uit mezelf. Ik heb het recht het te geven en ik heb het recht het weer te ontvangen. Het gebod om dat te doen heb ik van mijn Vader gekregen ».
Door deze verzen te lezen, rekening houdend met de context van de voorgaande verzen, kondigt Jezus Christus destijds een revolutionair idee aan, dat hij zijn leven niet alleen zou opofferen ten gunste van zijn Joodse discipelen (in de schaapskooi), maar ook ten gunste van andere discipelen die geen deel zouden uitmaken van deze omheining van Israël. Het bewijs is dat het laatste gebod dat hij zijn discipelen geeft met betrekking tot de prediking dit is: « Maar jullie zullen kracht ontvangen wanneer de heilige geest op jullie komt, en jullie zullen getuigen van mij zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Sama̱ria, en tot in de meest afgelegen delen van de aarde » (Handelingen 1:8). Het is precies bij de doop van Cornelius dat de woorden van Christus in Johannes 10:16 verwezenlijkt zullen worden (zie het historische verslag van Handelingen hoofdstuk 10).
Dus de « andere schapen » van Johannes 10:16 zijn van toepassing op niet-joodse christenen in het vlees. In Johannes 10:16-18 beschrijft het de eenheid in de gehoorzaamheid van de schapen aan de Herder Jezus Christus. Hij sprak ook over al zijn discipelen in zijn tijd als een « kleine kudde »: « Wees niet bang, kleine kudde, want jullie Vader heeft besloten jullie het Koninkrijk te geven » (Lucas 12:32). Met Pinksteren van het jaar 33 telden de discipelen van Christus slechts 120 (Handelingen 1:15). In het vervolg van het verslag van Handelingen kunnen we lezen dat hun aantal zal oplopen tot enkele duizenden (Handelingen 2:41 (3000 zielen); Handelingen 4:4 (5000)). Hoe het ook zij, de nieuwe christenen, zowel in de tijd van Christus als in die van de apostelen, vertegenwoordigden een « kleine kudde » met betrekking tot de algemene bevolking van de natie Israël en vervolgens voor de hele andere naties van de tijd.
Laten we verenigd blijven zoals Christus zijn Vader vroeg
« Ik doe niet alleen voor hen een verzoek, maar ook voor iedereen die door hun woord in mij gelooft, zodat ze allemaal één zullen zijn, net zoals u, Vader, in eendracht met mij bent en ik in eendracht met u ben, dat ook zij in eendracht met ons zijn, zodat de wereld gelooft dat u mij hebt gestuurd » (Johannes 17:20,21).
***
Andere Bijbelstudie-artikelen:
Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad (Psalm 119:105)
Waarom laat God lijden en kwaad toe?
De wonderen van Jezus Christus om het geloof te versterken in de hoop op eeuwig leven
De elementaire leer van de Bijbel
Wat moeten we doen vóór de grote verdrukking?
Een samenvattende tabel met meer dan zeventig talen, met zes belangrijke Bijbelartikelen in elke taal…
Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website
Lees de Bijbel dagelijks. Deze content bevat educatieve Bijbelartikelen in het Engels, Frans, Spaans en Portugees (gebruik Google Translate om een van deze talen te selecteren, evenals de taal van uw keuze, om de inhoud van deze artikelen te begrijpen).
***
